به گزارش هنرآنلاین به نقل از دویچه وله، معماری هم مثل سایر رشتههای هنری، از کپیکاری و تقلب از روی دست همدیگر بینصیب نمانده است. زها حدید و همکار آلمانیاش پاتریک شوماخر، از برجستهترین معماران عصر حاضر به شمار میروند. آنها با الهامگیری معماران دیگر از طرحهایشان مخالفتی ندارند. وقتی صحبت از "کپیکاری" در معماری میشود، حدید و شوماخر میگویند: هر چیزی یک کپی است.اما شاید آنها هم گاهی دلشان بخواهد از یک کپیکار از روی دستشان به دادگاه شکایت کنند.
یکی از نمونههای برجسته مجموعه دفاتر کاری "وانجینگ سوهو" در پکن کاری از زها حدید است، که نمونه کاملا مشابهی از روی آن در شهر چونگ کینگ نیز ساخته شد. تنها تفاوت این دو مجموعه در تعداد برجهای آن است. نمونه اصلی دارای سه برج و نمونه کپیشده دارای دو برج است. پروژه ساخت هر دو مجموعه در سال ۲۰۱۴ به اتمام میرسد.
شکایت زها حدید به دادگاه سر و صدای زیادی در رسانهها به پا کرد. اخیرا دادگاه این شکایت را به دلیل نداشتن چشمانداز مناسب و نیز ایجاد جو تبلیغاتی ناخواسته پیرامون نمونهی کپیبرداری شده، رد کرد. البته این نخستین مورد سرقت معماری در چین نیست.
سال ۲۰۱۱ روستای "هالاشتات" که در اتریش واقع شده، به طور کامل در چین بازسازی شد.آرشیتکتهای چینی به دقت از تمام گوشه و کنار این روستا عکاسی کرده و سپس آن را با در نظر گرفتن تمامی جزئیات بازسازی کردند. اتریشیها ابتدا به این سرقت هنری اعتراضات زیادی کردند اما در نهایت آن را به عنوان تبلیغی برای روستای اصلی به رسمیت شناختند.
در کشورهای آسیایی کپیبرداری از معماری غربی به شدت رایج است. برج ایفل مهمترین نشان شهر پاریس هم از کپیبرداری در امان نمانده است. این برج آهنی با وزن تقریبی ۷ هزار تنی، الگوی چند برج دیگر در جهان هم بوده است.
مثل "برج توکیو"، یک برج توریستی و تلویزیونی که در سال ۱۹۵۸ (نزدیک به ۷۰ سال پس از ساخت ایفل) در شهر توکیو سر به آسمان برداشت. این برج در اصل به عنوان نماد احیای قدرت اقتصادی ژاپن، پس از جنگ جهانی دوم به شمار میرفت. برج توکیو در مقایسه با برج ایفل نزدیک ۱۳ متر بیشتر ارتفاع دارد.
انتهای پیام/31