ستاره برایرانی در گفت وگو با خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: من بیشتر ترجیح می دهم که مجسمه هایم را کوچک بسازم تا زمانی که حس و حال آن مجسمه را دارم آن را کامل کنم و بتوانم به خوبی حس اولیه ای که موجب خلق اثر داشته ام را به مخاطب منتقل کنم.
وی افزود:البته بخشی از این موضوع نیز ناشی از هزینه بالایی است که مجسمه سازی می خواهد و با ساخت مجسمه بزرگ هزینه ها چند برابر می شود و موجب می شود که نتوانم مجسمه های بیشتری بسازم.از این رو بیشتر تمرکزم را روی ساخت مجسمه های کوچک می گذارم. مجسمه های در ابعاد 12 سانتی متر تا دو متر. البته بیشتر مجسمه های من 80 سانتی متر هستند.
وی درباره این آیا قصد ساخت مجسمه بزرگ شهری دارد یا نه گفت:به دلیل داوری در برخی رویدادهای مجسمه سازی مدت هاست که در فراخوان های مجسمه سازی شرکت نکرده ام اما امیدوارم که بزودی درسمپوزیوم طرحی ارائه بدهم و پس از انتخاب طرح ام مجسمه شهری بسازم.
آخرین مسولیتی که برایرانی در داوری مجسمه سازی برعهده داشت؛ داوری پنجمین جشنواره تجسمی فجربود. آخرین مجسمه بزرگی که او با سنگ ساخته ؛ مجسمه ای بود که در کارگاه آموزشگاه آریا که در کارخانه سنگ برگزار شد، ساخت. برایرانی که بیشتر مجسمه هایش فرم انسانی دارد این روزها در تدارک برپایی یک نمایشگاه انفرادی مجسمه است؛ او می گوید: من تاکنون نمایشگاه انفرادی مجسمه نداشته ام و مدت هاست که مشغول مجسمه برای برپایی یک نمایشگاه هستم که امیدوارم بزودی محقق شود.
اودرباره علاقه اش به فرم های انسانی می گوید: من با این که پرتره هم می سازم اما در مجسمه سازی بیشتر به ساخت فرم های انسانی علاقه دارم و دوست دارم بتوانم حس و حال انسانی را نیز در آثارم به نمایش بگذارم.
انتهای پیام/32/31