به گزارش خبرنگار تجسمی هنرآنلاین، عکاسی مستند از بناهای تاریخی یکی از ژانرهای عکاسی است که اتفاقا هنرمندان عکاس نسبت به این رشته علاقه بسیاری نشان می‌دهند اما عدم حمایت مالی از این هنرمندان باعث می‌شود در حالی برخی از بناهای تاریخی رو به ویرانی باشند که هیچ سند تصویری برای ترمیم این بناها در دست نباشد.

کامران عدل هنرمند عکاس در این باره گفت:متاسفانه دربرخی کشورها مثل ایران امروزی خودمان با نوعی فراموشی روبرو هستیم و این موضوع در همه ابعاد زندگی‌مان خودش را نشان می‌دهد. همین موضوع موجب شده که این روزها اصلا توجه ای به عکاسی از بناهای تاریخی و معماری ایران نشود و هر کاری که در این زمینه انجام می‌شود جنبه شخصی دارد و نهادهایی چون میراث فرهنگی که باید بخشی از تمرکز خود را روی عکاسی از بناهای تاریخی بگذارند، در این زمینه نه فعالیتی می‌کنند و نه حمایتی.

این عکاس پیشکسوت ادامه داد: عدم توجه به عکاسی از بناهای تاریخی و معماری ایران موجب شده است که زمانی که یک بنا تاریخی به دلیل بلایای طبیعی همچون سیل و زلزله آسیب می‌بینند، نتوانیم آن را بازسازی کنیم.

به گفته عدل؛ عدم توجه به میراث‌های فرهنگی مان موجب شده که شهرهای ما دیگر بافت فرهنگی خود را از دست بدهند و تبدیل به آشفته بازای شوند که امروز شاهدش هستیم؛ روزگاری تهران یکی از زیباترین شهرهای ایران بود اما امروزه به دلیل عدم توجه به بافت تاریخی و فرهنگ کهن تهران؛ هر روز یک بنای تاریخی جایش را به یک برج بلند می‌دهد برجی که اتفاقا بی توجه به اصول معماری و شهر سازی و جغرافیای ساخته شده است.

وی افزود: تمام حرف‌هایی تاکنون عنوان کردم برای این بود که بگویم متاسفانه با همه ادعاهایی که در کشورمان درباره تاریخ و تمدن می‌شود، بناهای تاریخی در کشورمان اهمیت ندارند، وقتی خود آثار تاریخی برای ما عاری ازاهمیت باشند، چگونه می‌توانیم انتظار داشته باشیم که عکاس‌ها هم به فکر بیفتند و ازاین بناها عکاسی کنند.

به گفته عدل؛ عکاسی از بناهای تاریخی نیاز به زمان و امکانات دارد و باید مرجعی باشد که عکاسی از بناهای تاریخی را سفارش دهد، من عکاس به دلیل دغدغه‌های شخصی زمان و هزینه می‌کنم و می‌روم از این بناها عکاسی می‌کنم اما هر عکاسی از چنین توان و امکانی برخوردار نیست.

"حسین کریم زاده" هم در این باره گفت: در سال‌های اخیر برخی از عکاسان توجه ویژه‌ای به عکاسی از بناهای تاریخی کرده‌اند و به گونه‌ای جاذبه‌های بصری بناهای تاریخی را در قالب عکس به نمایش گذاشته اند اما همه این فعالیت‌ها خودجوش است.

وی افزود: با این که عکاسان به بناهای معماری اقبال نشان داده‌اند بخش عمده این توجه به واسطه جاذبه‌ای است که فرم این بناها دارند البته پشت این اقبال و توجه دانش معمارانه‌ای نهفته نیست.

به گفته این عکاس مستند که بخش عمده تمرکزش را روی عکاسی میراث فرهنگی گذاشته است؛ بخش عمده عکس‌هایی که از بناهای تاریخی گرفته می‌شود توسط خود معماران گرفته می‌شود و آشنایی با قابلیت‌های بنا‌های تاریخی این امکان را برای آنها فراهم کرده است که عکس‌های خوبی بگیرند. البته اگر این گروه اطلاعات عکاسی بیشتری داشتند و نور را بهتر می‌شناختند، عکس‌های بهتری می‌گیرند.

به گفته این عکاس مستند نگار؛ سازمان میراث فرهنگی تنها نهادی است که می‌تواند به عکاسان در زمینه فراهم کردن امکانات برای عکاسی از بناهای تاریخی و صدور اجازه نامه برای عکاسی سرویس بدهد که این سازمان هم نسبت به این موضوع بی تفاوت رفتار می‌کند.

اما "جواد ثابتی" هنرمند عکاس در این باره اظهار کرد: متاسفانه به دلیل وضعیت بد اقتصادی و نبود بازاری برای عکس‌های مستند نه تنها عکاسی در زمینه بناهای تاریخی بسیار کمرنگ شده است که مهم تر از آن این است که بیشتر عکاسان مستند در حال حاضر مستند نگاری را کنار می‌گذارند و این فاجعه‌ای است که در حال وقوع است.

وی در این باره افزود: اکنون هیچ بازاری برای عکس‌های مستند وجود ندارد بنابراین چه عکاسان قدیمی‌ و چه عکاسان جوان‌تر به سمت عکاسی صحنه‌آرایی گرایش پیدا کرده‌اند. نمایشگاه‌ها هم به سمت عکس‌های فانتزی و عکاسی صحنه‌آرایی روی آورده‌اند چرا که در داخل و خارج از کشور فروش خوبی دارد.

این هنرمند عکاس اظهار کرد: چندی پیش تصمیم گرفتم در قالب پروژه‌ای به همراه چندتن از عکاسان مستند از قلعه‌های عکاسی کنیم و این آثار را به ثبت برسانیم اما متاسفانه هیچ کدام از دوستان مستندنگارم حاضر به انجام این پروژه نشدند. بنابراین خلا بزرگی ایجاد شده است. این هنرمند عکاس معتقد است که پیش از این عکاسان به ثبت آثار تاریخی و به طور کلی مستند نگاری اهمیت می‌دادند. او در این باره افزود:زمانی عکاسی سبک رئال خیلی بیشتر مورد توجه بود، منتها الان به خاطر تغییر سبک‌ها و شرایط اقتصادی عکاسان مستند نگار و عکاسانی که زمانی به ثبت بناهای تاریخی می‌پرداختند تغییر رویه داده‌اند.

وی تاکید کرد: بی شک در چنین شرایطی که شاخه ای از هنر به بن بست می‌رسد به حامی‌نیاز است که با اتخاذ تصمیمات مناسب بتواند از بروز این اتفاقات جلوگیری کند.

ثابتی گفت: یکی از شاخه‌های مهم هنر عکاسی، مستند نگاری است و جامعه هم به آن نیاز دارد این در حالی است که در دنیا هم هنوز جامعه عکاسان در زمینه مستند نگاری بسیار فعال هستند اما این اتفاق بر عکس داخل کشور است. در خارج از ایران عکاسی از اتفاقات روزمره به هنر تبدیل می‌شود که شکلی از مستندنگاری است.

انتهای پیام/31/34