به گزارش خبرنگار تجسمی هنرآنلاین؛ چنگیز شهوق یکی از مجسمهسازان به نام ایران به شمار میرود که شهرت ویژهای برای ساخت مجسمههای غول پیکر داشت.او همچنین نقش انکار نشدنی در ادامه حیات مجسمهسازی ایران پس از انقلاب داشت.
مجسمهای از او که در فضای عمومی موسسه فرهنگی و هنری صبا نصب شده ؛یکی از مجسمههایی است که چنگیز شهوق دراواخر دهه 60 در حیاط منزلش ساخته است.
مجسمههای این مجموعه کاملا انتزاعی هستند که با درهم تنیدگی تسمههای آهنی (از ضایعات فلزی) با قطر حدودی پنج سانتیمتر و ارتفاع تقریبی چهار میلمیتر به هم پیچیده شدهاند ارتفاع این مجسمه دو متر و 20 سانتی متر است. به جز یکی از آثار این مجموعه که توسط خود شهوق رنگ آمیزی شده، سایر آثار بدون رنگ هستند و زنگارهای آهن روی آثار، رنگ اصلی مجسمه را تشکیل میدهند.
مجسمههای این مجموعه کمتر به نمایش در آمده و برخی از منتقدان این آثار را ادامه مجسمههای فلزی غول پیکرچنگیز شهوق در دهههای 40 و 50 میدانند. این مجسمه پس ازساخت و با مرگ شهوق هرگز به نمایش عموم گذاشته نشد و برای نخستین بار در مراسم نکوداشت چنگیز شهوق در اردیبهشت 1389 در گالری برگ به نمایش در آمده بود.
این مجسمه به صورت امانی از سوی خانوادهاش برای نمایش عمومی در اختیار موسسه فرهنگی و هنری صبا گذاشته شده است. و با گذشت بیش از شش ماه همچنان نام شهوق در کنار این مجسمه نصب نشده است و با پیگیریهای خبرنگار تجسمی هنرآنلاین به زودی این مجسمه صاحب نام میشود.
مسعود ناصری مدیر موسسه فرهنگی و هنری صبا درباره وضیعت این مجسمه گفت: "با توجه به این که پلاکی که برای این مجسمه ساخته شده بود بزرگ بود از خانواده او درخواست کردیم تا پلاک جدیدی برای این مجسمه تحویل ما بدهند که به زودی این پلاک در کنار این مجسمه نصب خواهد شد."
بخشی از مجسمهها و سفالهای چنگیز شهوق در منزل منصوره حسینی نقاش نوگرایی که در سال 90 درگذشت نگهداری میشد و تمام این آثار و اموال پس از درگذشت منصوره حسینی از سوی فرهنگستان هنر گردآوری و در انباری در فرهنگستان هنر منتقل شد؛ مسعود ناصری مدیر موسسه صبا درباره وضیعت این آثار گفت: "با توجه به این که منصوره حسینی از اعضای پیوسته فرهنگستان هنر به شمار میروند پس از درگذشت وی و نبودن ورثهاش تصمیم گرفتیم که تمام اموال او را که شامل مجسمهها و نقاشیهای وی را به مکانی درفرهنگستان هنر منتقل کنیم تا ازاین آثار نگهداری شود."
مدیر موسسه صبا افزود: با روشن شدن تکلیف ورثه تمام اموال منصوره حسینی و چنگیز شهوق در اختیار آنها گذاشته میشود و فرهنگستان در شرایط فعلی اتها نقش نگهداری این آثار را دارد.
براساس برخی گفته هایی که پس از درگذشت منصوره حسینی عنوان شد مبنی بر ساخت موزه دائمی آثار او؛ انتظار میرود که زمینه ای فراهم شود که منزل وی به صورت موزه دائمی راه اندازی شود تا از این طریق زمینهای برای عدم پراکنده شدن بخشی از هنر نوگرای ایران فراهم شود.
چنگیز شَهْوَق متولد ۱۳۱۲ در باکو و درگذشتهٔ ۲۱ شهریور ۱۳۷۵ درتهران است، نقاش و مجسمهساز معاصر بود. شهوق از پیشگامان هنر نوگرای ایران محسوب میشود.او یکی از پایه گذران نخستین بینال تهران است و در سال 1368 نشان عالی هنری که معادل دکترا بود را دریافت کرد.
او درهنرستان به آموزش سفال و سرامیک و مجسمههای گلی پرداخت و آثار این دوره کاریش را نیز به نمایش گذاشت. دههٔ ۱۳۴۰ اوج کار شهوق بود. حضور در دانشکدهٔ تربیت معلم مسئولیت ادارهٔ چند نگارخانه و معلمی از دورهٔ ابتدایی تا دبیرستان، به اضافهٔ طراحی روی جلد، مجسمهسازی و نقاشی از فعالیتهای او در این دوره بودند. در ۱۳۳۱ وارد هنرستان نقاشی شد. نخستین نمایش آثار او در دی و بهمن ۱۳۳۶ در گالری استتیک (میدان فردوسی) به همراه نمایش آثار دوستش کورش سلحشور نظر هنرمندان نوگرا و علاقهمندان به هنر محض را جلب کرد.
او از سال 1337به طور جدی رو به مجسمهسازی آورد. مجسمههای او باور رایج از مجسمه را پس میزد. یک نوع ترکیب تصویر (کمپوزیسیون) ایجاد میکرد و معنا را به نفع عنصر خلاقیت، از تصور بیننده میگرفت. او که در اواخر دهه ۱۳۳۰ کارمند اداره هنرهای زیبای وزارت فرهنگ و هنر بود در برپایی دومین نمایشگاه پیکرتراشی (به همت هنرهای زیبا) سهم زیادی داشت. . بیینال چهارم، اوج آثار او را نمایش میداد. حضور دو داور ایتالیایی، دکتر
پالما بوکارلی رئیس موزهٔ هنر مدرن رم و پرفسور جولیا کارلو آرگان استاد تاریخ هنر دانشگاه رم در بیینال منجر به برنده شدن بورسیه به مدت سه ماه سفر به ایتالیا برای شهوق شد.
علاقه شهوق به کار با پلکسی گلاس و پلی استر منجر به ساخت مجسمههایی شد که مثل کار دیگران نبود. او از مواد مختلف مانند سیم، پشمشیشه، لعاب و رنگ برای خلق آثارش بهره گرفت و در تمام این آثار به دنبال خلق وضعیتی بود تا مسائل ذهن را در حالتهایی تجسمی نشان دهد. در نیمهٔ دوم دههٔ ۴۰، مس، نیکل و روی را با پشمشیشه و رنگ قاطی میکند. آثار شهوق مشتی به چهرهٔ مجسمهسازی ایرانی (که در زمان او بیشتر تندیس و سردیسسازی بود) تلقی میشد.
علیرغم استفاده ازنقشمایههای سنتی- فلزی ایران، انتزاع از مهمترین وجوه کار او بود. شهوق یک دوره به کار نقاشی برجسته روی آورد و بافت و مواد گوناگون را در کنار رنگ بر بوم نهاد. او در حقیقت یک نقاش شیمیست بود. این نوع مطالعات باعث شد دیگر رنگ را آماده خریداری نکند و خود بسازد. مجسمههای او از طرحهایی الگو میگرفت که بر کاغذ رسم میشد، به همین علت در آثار او پیوسته یک نوع هندسه و مقیاسهای ریاضی در دل انتزاع هویداست.
او به همراه مارکو گریگوریان و پرویز تناولی نمایشگاه دوسالانههای ایران را راهاندازی کرد وهنرمندان بسیاری از این نمایشگاهها به جامعه هنری معرفی شدند.
نقش شهوق دراحیا شدن مجسمهسازی در ایران پس از انقلاب انکار ناپذیر است بود؛ ازجمله کارهای او میتوان به استفتاهایی اشاره کرد که به همت طاهر شیخ الحکمایی در آن زمان در حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی بود، برای مراجع تقلید فرستاده شد. در جایی دیگر عدهای از هنرمندان با حمایت وزارت ارشاد، تلاش میکردند انجمنی برای مجسمهسازان ایران تأسیس کنند، و در دانشگاه تهران هم تلاشهایی برای بازگشایی رشتة مجسمهسازی صورت گرفت که در اویل دهه ۷۰ نتیجه داد.
همچنین چنگیز شهوق از جمله افراد فعال در جریان برگزاری اولین نمایشگاه مجسمهسازی پس از انقلاب، در موزه هنرهای معاصر ایران بود.او همچنین درپروژه ساخت و نصب مجسمه در پارک ملت نقش انکار ناپذیری داشت.
انتهای پیام/مریم آموسا/31