گروه تجسمی‌ هنرآنلاین؛ مریم حیدرزاده متولد ۲۹ آبان ۱۳۵۶ در اواخر دهه 70 با نوشتن شعرهایی به سبک محاوره‌ای و به کار گیری کلمات ساده و روان شهرت یافت. او که بینایی خود را بر اثر چند عمل جراحی در کودکی[۲] از دست داد، با شعرهایش سبب شد بسیاری از خوانندگان مطرح مانند علیرضا عصار و خشایار اعتمادی از ترانه‌های او در آهنگ‌هایشان استفاده کنند حالا او پس از حرف و حدیث‌های بسیار دومین نمایشگاه نقاشی‌هایش را همراه با ورک شاپی که در لحظه نقاشی‌هایی را خلق کرد به گالری شیرین برده است. با او در گیر و دار نمایشگاه گفت و گو کردیم.

علاقه شما به نقاشی از چه زمانی نشات می‌گیرد؟

من از دوران کودکی پیش از این که عمل جراحی بر روی چشم ام انجام شود و بینایی ام را از دست بدهم علاقه مند بودم که نقاشی کنم . حتی پیش از عمل یکی از آشنایان برایم یک آبرنگ بزرگ هدیه آورده بود و خانواده ام به من قول دادند که پس از عمل شرایطی را برایم فراهم می‌کنند که به صورت جدی آموزش آبرنگ را فرا بگیرم اما متاسفانه نقاشی کشیدن برایم یک حسرت شد و این حسرت تا سه سال پیش همراه من بود. مثلا در دوران کودکی وقتی از برنامه کودک نقاشی‌های بچه‌های را نشان می‌دادند من آرزو می‌کردم که ای کاش من هم می‌توانستم نقاشی کنم و نقاشی‌های من نشان داده می‌شد. من برای پر کردن این خلاء کارهای متعددی انجام دادم شعر و قصه نوشتم و ترانه گفتم اما هیچ کدام نمی‌توانست خلاء نقاشی کردن را برای من پر کند. تا این که در سال‌های اخیر به نوعی به صورت همزمان آموزش پیانو را زیر نظر انوشیروان روحانی و نقاشی را زیر نظر امیر محمد قاسمی‌زاده شروع کردم.

چند سال است که نقاشی را شروع کرده‌اید و تاکنون چه تعداد نقاشی کشیده‌اید؟

من سه است که نقاشی کشیدن را شروع کرده‌ام و در این مدت بیش از 270 تابلو نقاشی با آبرنگ کشیده ام.

آیا تمام تمرکزتان را روی نقاشی با تکنیک آبرنگ گذاشته اید؟ بله. با توجه به نظر استاد امیر محمد قاسمی‌زاده تمام تمرکزم را روی نقاشی با تکنیک آبرنگ گذاشته‌ام و قصد دارم پس از این که تمام زیر و بم‌های این تکنیک را فرا گرفتم کشیدن پرتره را فرا بگیرم.

بخش عمده وقتتان این روزها صرف چه کارهایی می‌شود؟

این روزها بیشتر نقاشی می‌کنم و شعر و ترانه می‌نویسم. البته این به آن معنی نیست که من بخش عمده وقت ام را در شبانه روز صرف نقاشی و نوشتن کنم. گاهی روزی یک ساعت نقاشی می‌کنم و گاهی اصلا نقاشی نمی‌کنم.

با توجه به این که شما نابینا هستید و در نقاشی‌هایتان منظره می‌کشید این تصاویر چگونه در ذهن شما جای می‌گیرند؟

من نابینای مطلق نیستم و بخشی از تصاویر در پس ذهنم جای دارند و براساس آنها نقاشی می‌کنم. البته باید این نکته را هم بیان کنم که من شعرها و ترانه‌هایم را نقاشی نمی‌کنم اما ممکن است که نقاشی‌هایم را شعر کنم.

هنگام نقاشی کشیدن آیا موسیقی گوش می‌دهید؟

من همیشه هنگام نقاشی کشیدن موسیقی بی کلام گوش می‌دهم تا از این راه بیشتر تمرکز و آرامش داشته باشم.

با توجه به این که شما در نقاشی‌هایتان رنگ وجود دارد آیا خودتان می‌توانید رنگ‌ها را تشخیص بدهید؟

زمانی که می‌خواهم نقاشی بکشم از یکی از خواهرهایم می‌خواهم که رنگ‌هایی که می‌خواهم را برایم بیاورد و بعد خودم رنگ‌ها را به ترتیبی که مورد نظرم است روی میز می‌چینم و شروع به نقاشی می‌کنم این تمام کمکی است که من هنگام کشیدن نقاشی از فرد دیگری می‌گیرم.

در پالت نقاشی شما بیشتر چه رنگ‌هایی جای دارد؟

من بیشتر رنگ‌های زرد، نارنجی و قرمز را دوست دارم. بیشتر به رنگ‌های پاییزی علاقمندم. در واقع همان رنگ‌هایی که در ترانه‌هایم هم به کار می‌برم.

چه شباهتی میان نقاشی با آبرنگ و شعر وجود دارد؟

به نظر من وجه اشتراک نقاشی با آبرنگ و شعر سیال بودن و رهایی است.

شما در مقدمه نمایشگاه تان عنوان کرده اید که اگر قرار باشد از میان نقاشی و شعر یکی را انتخاب کنید بی شک نقاشی را انتخاب می‌کنید. چرا؟!

من نقاشی را بیشتر از شعر دوست دارم . چون هنگام نقاشی کردن آرامش خاصی به من دست می‌دهد و نقاشی یک مدیای هنری است که برای بیانش نیاز به رسانه ای ندارد. اما شعر و ترانه واسطه می‌خواهد از این رو دوست دارم بی واسطه و بدون نیاز به ترجمه با مخاطبانم حرف بزنم از این رو اگر 100 امکان انتخاب دیگر هم داشتم باز هم نقاشی را انتخاب می‌کردم.

نقاشی چه تاثیری بر روی ترانه‌های شما گذاشته است؟

نقاشی شعر‌های من را پر از تصویر و رنگ کرده است .

چه شد که تصمیم گرفتید در دو نمایشگاه نقاشی که برپا کردید یک اثر را جلوی چشم مخاطبانتان اجرا کنید؟

همیشه وقتی صحبت از نقاشی کشیدنم می‌شد همه با شک و تردید با این موضوع برخورد می‌کردند همین موجب شد که تصمیم بگیرم که در مقابل چشم مخاطبان نقاشی کنم. با این بازخورد اجرای یک اثر در مقابل مخاطبان خیلی خوب بود و از آن استقبال زیادی شد اما من هنوز این موضوع برای بسیاری از افرادی که هنگام اجرا حضور داشتند این موضوع خیلی عجیب است.

آیا پیش از شما هم نقاش نابینایی بوده ؟

تاکنون در جستجوهایی که در اینترنت و کتاب‌های هنر داشته ایم به نمونه مشابهی برنخورده ام و فکر می‌کنم من نخستین نابینایی باشم که نقاشی می‌کند.

آیا شیوه آموزش نقاشی به شما با سایر هنرجویان متفاوت بود؟

نه. من هم به شیوه معمول نقاشی را فرا گرفتم.

نقاشی‌هایتان در چه ابعادی است؛ آیا قصد ندارید ابعاد آن را تغییر دهید؟

من نقاشی‌هایم را در ابعاد 50 در 70 و A3 و A4 می‌کشم و تا به امروز هنوز دغدغه ام نبوده که ابعاد نقاشی‌هایم را تغییر بدهم اما اگر لازم باشد حتما این کار را خواهم کرد.

آیا در قیمت گذاری نقاشی‌هایت خود سهمی‌داشتید یا تمام اخیتار را بر عهده گالری گذاشتید؟

نه گالری قیمت آثارم را تعین کرد اما من معتقدم باید قیمت اثر هنری را به گونه ای گذاشت تا طبقه متوسط هم توان خرید این آثار را داشته باشند.

نقاشی‌های این مجموعه را از میان چه تعداد اثر انتخاب کردید؟

من 77 تابلو در اختیار گالری گذاشتم که پس از بررسی 17 تابلو نقاشی من به نمایش گذاشته شد و 60 تابلو هم در اختیار گالری است که اگر مشتری داشت آنها را عرضه کند.

آیا قصد نداری در خارج از کشور نمایشگاه برپا کنید؟

تا به امروز پیشنهاد برپایی نمایشگاه از سوی چند مرکز به من شده است اما هنوز تصمیم قطعی برای برپایی نمایشگاه نگرفته ام.

آیا کتابی در دست انتشار دارید؟

بله یک کتاب نثر در دست انتشار دارم و قصد دارم این کتاب را به صورت همزمان منتشر کنم رایزنی‌های هم برای این کار انجام شده است.

ترانه‌هایتان را منتشر نمی‌کنید؟

با توجه به این که این روزها حقوق مولف رعایت نمی‌شود و بارها ترانه‌هایم به سرقت رفته است. تا زمانی که ترانه‌ها توسط خواننده‌ها اجرا نشده باشد آنها را منتشر نخواهم کرد.

با توجه به روحیه ای که از شما سراغ دارم رشته تحصیلی‌تان(حقوق قضایی) هیچ تناسبی با روحیات شما ندارد آیا در این رشته هم فعالیت می‌کنید؟

یکی از بزرگترین اشتباه‌های زندگی من انتخاب رشته حقوق قضایی بود و در اواسط تحصیل هم قصد انصراف داشتم اما به من چنین اجازه ای ندادند. من واقعا هیچ علاقه ای به این رشته ندارم و تاکنون هم در این رشته فعالیت نکرده ام.

آیا حرف و سخنی مانده که دلتان بخواهد بگویید؟

من فقط لازم می‌دانم که از زحمات استاد نازنیم امیر محمد قاسمی‌زاده تشکر کنم که با آموختن نقاشی حسرت‌های زندگی را از من گرفت و دنیای من را قشنگ، خالصانه و بی پیرایه کرد و تا دنیا دنیا است من این لطف او را فراموش نمی‌کنم.

انتهای پیام/مریم آموسا/31