به گزارش سرویس تجسمی هنرآنلاین؛ احمد رضا احمدی یاداشتی را درباره دوستی و همکاری هایش با ابراهیم حقیقی در اختیار خبرگزاری هنرآنلاین گذاشته است که شاید یکی از مهمترین نکاتی که او در این یادداشت به آن اشاره میکند تاثیر ابراهیم حقیقی بر طراحی جلد آثار موسیقیایی باشد.احمد رضا احمدی نوشت:
ابراهیم حقیقی ازجمله هنرمندان طراز اول ایرانی است که در هرحرفه هنری که وارد شده بسیار جدی و حرفهایی کارکرده و کارهای بینظیری هم ازخود به یادگار گذاشته است. او دراین چهاردههایی که میشناسمش سهم به سزایی در طراحی پوستر تاتر،کتاب، آلبومهای موسیقی، طراحی صحنه و عکس داشته است.
او فیلم هم ساخته؛ شاید تنها کارهایی که او نکرده؛ این باشد که فیلم بازی نکرده و آواز نخوانده؛ چه معلوم شاید این کارها را هم کرد.
به نظر من ابراهیم حقیقی، فرشید مثقالی، بهرام خائف و محمد رضا دادگر با طراحیهایی که برای طرح روی جلد آلبومهای موسیقی انجام دادهاند، طراحی جلد آلبومهای موسیقی را دگرگون کردند، پیش از آنها کمتر به طراحی جلد آلبومهای موسیقی بهایی داده میشد و آنها با کارهای خوبی که دراین عرصه کردند؛ همه نگاهها را متوجه این بخش کردهاند.
ما اگر امروز طرحهای بسیارخوبی دراین زمینه داریم؛ مدیون این چهارنفر هستیم که سنت خوبی در این عرصه گذاشتند. ابراهیم حقیقی با اینکه معماری خوانده اما هیچ وقت دراین عرصه فعالیت نکرده است. او بی شک تکنیکهایی که در معماری فرا گرفته را در سایرحرفههایی که فعالیت کرده، به کار برده. از جمله عکاسی، این موضوع را میتوان در کادر بندیهای او به خوبی دید.
نه تنها ابراهیم حقیقی عکاس بسیارخوبی است بلکه پدرش نیز یکی ازبهترین عکاسان دوره خودش بود که درلالهزار آتلیه داشت و ما در دوران جوانی هرازگاهی به آتلیهاش میرفتیم.
پدرش تکنیک بسیار خوبی در عکاسی سیاه و سفید داشت و من بسیار متاسفم که نگاتیوهای او درآتش سوختند و امروز چیزی از آن عکس ها برای ما به یادگار نمانده است.
من عکسهای ابراهیم حقیقی را بسیار دوست می دارم به ویژه مجموعههایی که با مریم زندی به طورمشترک کار کرده است.
ابراهیم حقیقی ابعاد مختلفی دارد، او مدتی کارسفال میکرد و واقعا کارهایش شاهکار است.
من و ابراهیم حقیقی هم با هم چند کارمشترک انجام دادهایم که یکی از آنها کتاب "شعرها و دفترهای کاهی" است که برای انتشار این کتاب مدیون برخی فکرهای خوب "ابراهیم "، عکسها و خطاطیهای او هستم.
شاید اگر عکسهای خوب ابراهیم حقیقی نبود؛ این کتاب به این خوبی و زیبایی منتشر نمیشد.
او مدتی هم طراحی صحنه کار کرده است و طراحیهایش واقعا در دوره خودش و حتی در مقایسه با کارهایی که هم اکنون در تاتر میشود؛ بینظیر است.
من و"ابی" از سال 1350 دوست شدیم. آن زمان او دانشجو بود بعدها هم در کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان با هم همکار شدیم. در این 40 سال که یک عمر است من و ابراهیم با هم رفاقت خوبی داشتیم و داریم و من بخشی از این موضوع را مدیون سواد، انسان دوستی و رفاقت بی غل وغش "ابی" هستم.
"ابی" همیشه انسان با ذوق ویک رنگی است. من و او در این 40 سال همواره با هم رفاقت خوبی داشتهایم و هیچ گاه موضوعی باعث نشده که کدروتی میان ما شکل بگیرد.
ای کاش بیمار نبودم و بیشتر میتوانستم او را بینیم؛ حالا تا دیدارها تازه شود هر کدام که زودتر او را دیدید، لطفا سلام یک دوست را به دوستش برسانید.
انتهای پیام/32/31