به گزارش خبرنگار تجسمی هنرآنلاین این روزها گالری "متن" در اصفهان شاهد گردهمایی هنرمندان جوانی است که پیرامون هنرهای جدید آثار متنوعی از ویدئو تا چیدمان و پرفورمنس را ارائه میدهند. از تهران تعدادی هنرمند نیز با اجرای پرفورمنس حضور داشتند. رامین اعتمادی که این سالها در عرصه نقاشی و مجسمهسازی و نهایتا پرفورمنس در داخل و خارج از کشور فعال بوده نیز اثری در این گالری اجرا کرد و عکسهایی را به نمایش گذاشت . وی در این گرهمایی نشستهایی نیز با موضوع پرفورمنس و چیستی آن نیز برگززار کرد. وی در این باره به خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: بحثی که من در این گردهمایی داشتم از هنر مدرن و پست مدرن شروع شد. اینکه در دوران مدرن مباحثی مثل خالص بودن هنر ، ژانر هنری و همین طور متریال مطرح بود اما بعدا در دوره پست مدرن هنرهای بینابینی بوجود می آیند که از ژانری به ژانر دیگر می روند و نتیجتا آثار هنری در این دوران را نمی توان به طور خالص مجسمه، نقاشی یا عکاسی دانست.
وی در ادامه از انتقال پایتخت هنری جهان از پاریس به نیویورک به عنوان اتفاقی مهم یاد کرد و آن را سرآغاز ایجاد آزادی هایی در هنر و سرانجام تولد پست مدرن و توجه خاص به مفهوم و جزییات دیگر مثل ویدئو آرت، پرفورمنس و ... می داند.
این هنرمند ادامه داد: ما در دوران مدرن چیزی به نام «بدون شرح« را زیاد مشاهده می کنیم و با آثاری مواجه میشویم که نام ندارند. یعنی اثر باید به خلوصی رسیده باشد که احتیاج به توضیح و نام نداشته باشد. اما در دوره پست مدرن به توضیح اثر می رسیم؛ حتی نام اثر اهمیت زیادی پیدا می کند و گاهی بخشی از آن محسوب می شود.
او در پاسخ به این سوال که با وجود دانستن همه اینها آیا درست است بگوییم هنرهای جدید مرز و تعریف ندارد و روی همین اصل هر اثری را به عنوان پرفورمنس آرت به حساب بیاوریم،مانند تمام اجراهایی که این روزها در گالری ایست شاهدش هستیم ،گفت:متاسفانه در ایران منابع در این زمینه کم است و ما هم دیر با آن آشنا شدیم و تجربه های اول همیشه خطا دارد. مثلا اتفاقی که در گالری ایست می افتد خوب است اما کاش کنارش نشست های تخصصی هم می گذاشتند تا بحث کنیم درباره اینکه آنچه می بینیم آیارفورمنس هست یا نه. من برخی از کارها را دیدم و متاسفانه پرفورمنس نودند. شاید بشود در حوزه دیگری در هنرهای جدید آنها را گنجاند اما نه پرفورمنس آرت.
وی در ادامه گفت:ممکن است هنرهای جدید تعریف خیلی مشخص نداشته باشد اما درست نیست بگوییم پرفورمنس آرت مرزی ندارد. حتی خیلی ها می گویند هر اجرایی که می رود در گالری اجرا می شود پس پرفورمنس است. در حالیکه اصلا اینطور نیست. به تاریخچه پرفورمنس که نگاه کنید متوجه می شوید جان کیج که هنرمند موسیقی بود یک گروهی را راه انداخت از هنرمندان عرصه های مختلف .آنها آرتیست تجسمی نبودند . هنرشان هم در شاخه پرفورمنس یا تجسمی نگنجید. هر چند بعدها به او پدر پرفورمنس گفتند اما همچنان کار او پرفورمنس آرت نبود.شاخه های مختلف از دل حرکت او بیرون آمد مثل پرفورمنس و یا حتی هنرهایی که امروز هم اسم ندارند. پرفورمنس مرز دارد اما شاید بتوان گفت مرزهایش خیلی دقیق نیست.
او درباره مرزهای پرفورمنس گفت: در پرفورمنس حتما محوریت بدن مد نظر است و مهم این است که این بدن باید حرفی برای گفتن داشته باشد . یعنی در جهت مفهومی کردن اثر گام بردارد و بخش دیگر اینکه پرفورمنس داستانگو نیست. تمرین نمیشود. اگر هم تمرین داشته باشد کاملا ذهنی است. حادثه دارد. یعنی در زمان اجرا قابل پیش بینی تا حدی هست. طراحی صحنه و لباس ندارد مگر آنکه پرفورمر نظر خاصی روی آن داشته باشد. تکرار ندارد. اما مثلا آقای پسیانی 30 شب یک پرفورمنس را اجرا می کند. خب این تعریف غلطی از پرفورمنس است.
وی ادامه داد: ببینید ابزار یک نقاش بوم و قلموست. حالا پرفورمر همان هنرمند است فقط ابزارش را تغییر داده. یعنی بوم شده بدنش و قلمو مثلا شده موهایش و رنگ شاید بشود خون خودش یا اشک چشمانش و ... درست مثل یک گرافیست که اگر با دست کار کند یا با کامپیوتر علم گرافیک همان است و تنها ابزارش تغییر می کند. برای همین پرفورمنس شاخه هنرهای تجسمی است و به دانش تجسمی نیاز دارد. هنرمند پرفورمر یک انرژی را با این ابزار منتقل می کند . ممکن است این انرژی سکوت باشد. در حالیکه شما در تئاتر نهایتا دارید یک تراژدی یا کمدی را دنبال می کنید.
وی در پایان تاکید کرد: البته در آخر بگویم که دنیای امروز دنیای رادیکال بودن نیست. مثلا شما پرفورمنسی هم می بینید که داستان دارد اما مثلا یک گروه راس ساعت 9 کارش را شروع می کند و همزمان با باز کردن پیچ رادیو. ولی نمی تواند از قبل تمرینی کرده باشد چون معلوم نیست آن شب اخبار رادیو چیست. آنها با توجه به اخبار آن شب اجرا می کنند و 30 شب اجرایشان دیگر تکراری نیست.
انتهای پیام/31