به گزارش خبرنگار تجسمی‌ هنرآنلاین، گالری سیحون از جمعه 7مهرماه تا 19مهرماه میزبان نمایشگاه گروهی نقاشی استروژن است.

شبنم جهانشاهی، هنا هنزلیزاده، فائزه رضوی، زینب موحد و محبوبه نوروزی هنرمندانی هستند که آثار خود را به نمایش گذاشته اند. این هنرمندان 13 اثر که با تکنیک‌های مدادرنگی، رنگ روغن و اکرلیک کار شده است.

این آثار که در اندازه‌های متفاوت از 30 در 40 تا 1/5 در 2/5 به روی دیوار می‌رود. در معرفی این نمایشگاه آمده است: زن بودن در ساحتِ معاصر، مفهومی‌دو پاره است؛ از یک سو پذیرش این امر است که زن در بندِ نقش تاریخی خود (تعاریفِ جنسیتی سنتی و تمامی‌زیر شاخه‌های آن : جنس دوم، ضعف فیزیکی، انفعال اجتماعی و...) محصور است و از سوی دیگر نفی این پذیرش است با توسل به خوانشی متفاوت از آگاهی (نقش فعال زن در ایجاد گفتمان‌های خاص زنانگی : درک ژرف از امر خلاقه، برتری در شناخت و...). به عبارت دیگر می‌توان دو قشر یا طبقه از زنان را در وضعیت معاصر شناسایی کرد؛ زنانی که به تعبیر ساده ی کلام، همچنان در بندِ تعاریف سنتی از "زن بودن" هستند و زنانی که با پرداختن به وسایل و میانجی‌های گوناگون، در جهت نفی این تعاریف سنتی می‌کوشند. اما روایت آنجا پیچیده می‌شود که این دو قشر، در یک وجودِ واحد ادغام شوند؛ پس پرسش این بار چنین است : چه برآیندی از زن معاصری که این هر دو سویه ی پذیرش و انکار را در خود دارد، حاصل خواهد شد؟

روشنگری به تعبیر کانت "...خروج انسان است از نابالغی به تقصیر خویش" . اگر تعریفِ نابالغی در این دیدگاه ناتوانی از به کار بستن ی فهم خویش است بدون هدایتِ دیگری، پس خروج از این ناتوانی و دست یابی به فهم نیازمندِ اتکا به چیزی است جز دیگری. جایگزین کانت برای این دیگری،عقل یا قوای فاهمه است، اما انسان معاصر بد گمان تر از آن است که به مطلق‌هایی از این دست بیاویزد. پس به جای دست آویز قرار دادن مفاهیم متعیّن و منسجمی‌چون عقل ، به میانجی‌ها روی می‌آورد؛ در این وضعیت، هنر یک میانجی جایگزین است. چرا که نه تنها ماهیتاً خود- ارجاع (Reflexive) است، بلکه با سرشتِ خود-اندیشی انسان معاصر به طرز غریبی سازگار می‌نماید. درچنین ساحتی، انسان معاصر( و به ویژه زن معاصر) از بندِ فرافکنی خود دردیگری، به یکباره رها می‌شود و آنچه باقی می‌ماند انعکاس تقصیر خویش است در خود، یا به عبارت دیگر، متمرکز شدن در یک میانجی که میان تقصیر خویش و دنیای بیرون قرار می‌گیرد : هنر.

در اندیشه ی مدرنیستی، پذیرش دو سویه ی متضاد در کنار هم، موجب پدیدار شدن یک برآیند، یک سَنتز، و یا یک سویه ی سوم ترکیبی می‌شود. اما دنیای پسامدرن دنیای ترکیب‌ها نیست؛ ساحتی متناقض نما (Paradoxical) است که در آن مفاهیم با هم برخورد میکنند، در هم فرو می‌روند، اما با یکدیگر نمی‌آمیزند. در این وضعیت، از برخوردِ دو سویه ی متضاد، نه یک سَنتز بلکه یک خلاء سر برمی‌آورد؛ یک فضای خالی که با هیچ یک از عناصر دو قطب متضادِ معادله پُر شدنی نیست. فضای خالی ای که تنها باید آن را پذیرفت بی آنکه بتوان به تمامی‌آن را درک و متعیّن کرد. همچون انسانی که با عبور از ساحتِ نابالغی، تقصیر خویش را می‌پذیرد بی آنکه درکِ مطلق و مُتقنی از آن داشته باشد. اما پرسشی دیگر- جدا از ماهیتِ این خلاء - همچنان پا برجاست : این فضای خالی با چه چیز پُر می‌شود؟

تجلی زن بودن در میانجی هنر، در قالب ساختارهای متفاوت ( و درعین حال همسانی) صورت می- پذیرد. زنی که در آثارش به تصویر کردن عناصری می‌پردازد که نقش تاریخی-جنسیتی وجودِ مؤنث را نمادینه می‌کنند، در نگاه نخست در جهت اِنکار این جبر سنتی می‌کوشد و با اتکا به نوعی خود-ارجاعی، در تلاش برای عبور از مرزهای این نقش کهن الگوییِ زنانه است.

اینجاست که چهره‌های فانتزی و کلیشه وار زیبایی تبلیغاتی، با حشراتی مخوف از دنیایی کافکایی در هم می‌آمیزند. یا زنانی که گویی نقابِ اصلاح شده‌های "میرا"، جزئی از پوست چهره شان شده است، در مسخی مضحکه وار بدل به موجوداتی غریب می‌شوند که انگار فرزندان نامشروع دلقک‌ها و دیوها هستند...

این نمایشگاه که تا 19 مهرماه ادامه دارد همه روزه جز دوشنبه‌ها از 4 تا 8 شب میزبان علاقه مندان است. علاقه مندان برای حضور در این نمایشگاه باید به گالری سیحون واقع در خیابان وزرا، کوچه چهارم، شماره 11 مراجعه کنند. همچنین برای کسب اطلاعات بیشتر با شماره 88711305 تماس بگیرند.

انتهای پیام/31/34