مهدی عبدالله زاده مدیر روابط عمومی این انجمن در گفت‌و گو با خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: ده سال از تأسیس انجمن فرهنگی هنری تصویرگران می‌گذرد و همه‌ این‌سال‌ها، هر بار به نحوی و همیشه به اتکای توان داخلی، صرفه‌جویی و مدیریت هیأت مدیره‌های مختلف، انجمن در مکان‌های استیجاری پابرجا بود.

وی افزود: انجمن تصویرگران به هر دلیلی تاکنون موفق نشده است امکانات نهادهای عمومی و دولتی را که در رأس مأموریت و وظایف ذاتی‌شان حمایت‌ از نهادهای مستقل فرهنگی است جلب کند؛ گاهی به دلیل عدم درک مسئولان از اهمیت این حرفه و این انجمن و گاهی هم به دلیل پرهیز تصویرگران از هر نوع بستگی، که مستقل بودن انجمن را تهدید کند.

عبدالله زاده ادامه داد: متاسفانه با وجود آنکه نهاد عمومی مانند شهرداری و نهاد دولتی مانند وزارت ارشاد موظف به همکاری با انجمن‌ها هستند، اما هنوز به دلیل آن که تصویرگری به عنوان هنر شناخته نشده است و معلوم نیست پس از طی 10 سال مسئولیت‌های آن به معاونت فرهنگی برمی‌گردد یا معاونت هنری؟ مشکلاتی را برای ما در بر داشته است که ازجمله آنها به تعویق افتادن برگزاری دوسالانه وحتی بی جا و مکان شدن انجمن می‌توان اشاره کرد.

وی اظهار کرد: تنها خانه هنرمندان ایران طی صحبت‌هایی که داشتیم در ساختمان لرزاده اتاقی در اختیار ما نهاده است تا بتوانیم وسایلمان را در آنجا مستقر کنیم و مذاکرات ما با نهادهای دیگر نتیجه خاصی در بر نداشته است و با وجود این که همه ابراز همدردی و کمک می‌کنند اما اقدامات لازم صورت نگرفته و انجمن با وجود رایزنی‌های مداوم هنوز مکان مناسبی در اختیار ندارد و بیشتر به نظر می‌رسد انجمن جدی گرفته نشده است.

عبدالله زاده تصریح کرد: اکنون انجمن تصویرگران مکان‌ خود را از دست داده است و توان اجاره‌کردن مکانی جدید را ندارد در حالی که همه‌ انجمن‌های فرهنگی هم‌خانواده‌اش در ساختمان‌های اهدایی از سوی مراکز مختلف، مسقر هستند. حتی وقتی مراکز عمومی نمی‌توانستند مکانی را در اختیار انجمن‌ها قرار بدهند، در عوض، به انجمن‌ها کمک مالی ماهیانه کرده‌اند؛ در حالی که انجمن ما همواره از هر دو امکان محروم بوده است. شاید نتوان مسئول مشخص یا دوره‌ای معین از مدیریت دولتی را باعث این کوتاهی دانست، اما روشن است که برایند کلی ماجرا، کوتاهی مسئولان را نشانه می‌رود.

وی در پایان خاطر نشان کرد: باید از مدیر محترم خانه‌ هنرمندان ایران هم صمیمانه تشکر کرد که با در اختیار قراردادن محلی برای نگهداری اموال انجمن، از بی‌سرپناهی مطلق نجاتمان داد. اکنون کالبد انجمن در سه محل متفاوت و دور از هم برپاست، اما تفکر، اهداف و جان انجمن، محکم‌تر از همیشه، متمرکز، متحد، فعال و پویاست و رویدادهای بزرگی را مدیریت می‌کند که به‌زودی با خبرهای خوش به گوش همه خواهد رسید.

انتهای پیام/32/31