سرویس تجسمی هنرآنلاین، جمعه ۱۷ شهریور ۱۳۹۱ نمایشگاه گروهی عکس با عنوان "شخصی، عمومی" در گالری ماه مهر افتتاح شد.نمایشگاهی که ماحصل کار هنرجویان حمید سوری در کارگاه "از ایده تا ارائه" بود. رامین بیرقدار، مرجان تقوی، مهدی خواجه، مهسا زنجانی، امیر سخایی، سهیل سلطانی، نرجس ضیاءالملکی، میثم یعقوبی عکاسان شرکت کننده در این نمایشگاه هستند و عکسهایی را ارائه کردهاند که نحوه ارائه و ایده هر کدام میتواند به تنهایی تامل برانگیز باشد. با حمید سوری درباره این نمایشگاه،گفتمان از ایده تا اجرا با محوریت یکی از عکسهای شاخص نمایشگاه گفتوگو کردیم.
عنوان نمایشگاه "شخصی،عمومی" است که بسیار قابل بحث در عرصههای مختلف اجتماعی،فرهنگی و سیاسی و ... است. چنین سوژههایی در کارگاهی چون "از ایده تا اجرا" در چه فرایندی تبدیل به هنر میشود؟
این کارگاه عنوانش ایده،ارائه است.از ایده تا ارائه یعنی فرایند تبدیل شدن یک ایده به شکل بصری و در قالب یک فرمت هنری است که در کارگاه من تمرکز بر هنر عکاسی در این فرایند است. در این کارگاه این مسئله مطرح است که چگونه یک ایده را به شکل عکسی ارائه کنیم که تکنیک و قاب و چیدمان و ... آن در راستای ایده باشد. حتی چه گزاره ای را برای آن عکس به عنوان هنرمند بنویسیم. در این کارگاه ها سعی می کنم این مراحل را تقسیم بندی کنم و در همه مراحل مثال هایی از هنرمندان دهه اخیر بیاورم تا هنرجوها با آنها آشنا شوند و خود این موجب می شود تلقی که از هنر داریم که عموما گذشته گراست تغییر کند.
گذشته گرا بودن به چه معنا؟
گذشته گرا بودن در هنر یعنی اعتقاد داشتن به اینکه هنر صرفا حس و اجرا است. در ایران معمولا مردم هنر را به تکنیک و حس تقلیل می دهند در حالیکه در هنر علاوه بر اینکه حس حضور دارد باید اندیشه نیز باشد و انتخاب های آگاهانه مطرح است. از مبنای هنر معاصر به این کارگاه رسیدم . اینکه چه حساسیت ها و اندیشه ای پشت آن هست. چه انتخاب هایی امروزه در عرصه هنر معاصر صورت می گیرد و فرایند خلق اثر چگونه است.
بگذارید با محوریت یکی از عکسهای خاص نمایشگاه این بحث را باز کنیم. عکسی در نمایشگاه بود که از پوسیدگی دندان گرفته شده بود و به شکل خاصی در قابی بزرگ هنرمند آن را ارائه داده بود. این فرایند ایده تا اجرا درباره این عکس چگونه در این کارگاه شکل گرفت؟
پیرامون موضوع شخصی عمومی به این فکر کردیم که بسیاری مسائل اجتماعی،سیاسی، و... هست که می توان با این موضع تطبیقش داد. آقای بیرق دار که خالق این اثر است مسئله را شخصی تر دید. او بخشی از بدن را انتخاب کرد که گرچه خیلی شخصی دیده می شود اما در همه فرهنگ ها نگاهی به آن وجود دارد. موضوع که مورد تایید قرار گرفت بحث این پیش آمد که حالا این موضوع در قالب چگونه عکسی باید ارائه شود. اینکه کجای دندان و از چه زاویه ای و در چه قابی ارائه شود. حتی اینکه عکس افقی باشد یا عمودی. اتود اولیه او افقی بود اما این عکس باید در قاب عمودی ارائه می شد تا یادآور پرتره باشد. چرا که دندان نیز عضوی از شخصیت است و ما انتظار داریم آن را پرتره ببینیم. با توجه به این نکات دیدیم بهتر است عکس کوچک نباشد و اساسا چون عموما دهان و دندان پوسیده چیزی است که سعی در پنهان کردنش داریم و در معرض دید قرار نمی دهیم حالا باید بزرگ ارائه شود و اتفاقا در قابی فاخر که از ابتدا قصد هنرمند هم بر این بود و دوست داشت این اثر را در قابی بگذارد که معمولا آثار پر افتخار را در آن قرار می دهند. عکس طبیعتا باید رنگی می بود چون قرار نبود به فرم اشاره کند یا ما را به نستالژی ببرد. حتی شما انعکاس فلش را در این عکس می بینید چون قرار نبود عکسی باشد که شما را یاد عکس های وزین و زیبایی شناسانه بیاندازد.
یعنی چنین فرایند پیچیدهای در خلق همین عکسی که به ظاهر ساده می رسد طی شد؟
دقیقا. اگر دقت کنید امروزه به ویژه در عکاسی مسائل مربوط به اثر مربوط به انتخاب های هنرمند است. اما اگر قبلا این انتخاب ها محدود به انتخاب زاویه و کادر و نور بود و باقی ارائه هنر مربوط به پدیده ای بود که از آن عکاسی می شود ،امروزه هنرمند با انتخاب قاب و چیدمان و ... مار ا با ظرافت های زیادی رو به رو می کند. او بسیاری از پیچیدگیها را باید در یک اثر با انتخاب هایش بگنجاند. برای همین حتی اگر همه آنچه هنرمند در انتخاب هایش به آن اندیشیده هم به مخاطب منتقل نشود باز آنقدر هست که هر مخاطب دریافتی از اثر داشته باشد و صرفا به عنوان یک زیبایی به اثر نگاه نکند.
گفتنی است حمید سوری درباره این نمایشگاه نوشته است:"از آنجا که فردیت و فردگرایی در جامعه ما محلی از اعراب نداشته، امر شخصی هیچگاه به رسمیت شناخته نشد و تمایز آن با امر عمومی مورد توجه و بررسی قرار نگرفت. به همین دلیل زمانی که شعار «امر شخصی، سیاسی است» در جهان توسط زنان مطرح شد، توجه ما نسبت به آن برانگیخته نشد. اما در چند سال اخیر با پیچیده شدن و در هم تنیدگی امر عمومی و خصوصی- تا آنجا که... نه تنها تضاد که تمایز این دو غیرممکن مینماید- و همزمانی آن با حاد شدن دخالتهای بیش از اندازه در امر شخصی در جامعه، حساسیتها و توجهاتی نسبت به آن جلب شده است.
بدون هیچ توضیح نظری یا طرح دیدگاه شخصی، موضوع شخصی، عمومی را با تعدادی از دوستانی که با من کارگاه ایده-ارائه داشتند، در میان گذاشتم و به دنبال آن نمایشگاه حاضر شکل گرفت. دغدغههای مختلف، مصداقهای متفاوت، رویکردهای متنوع با طیف وسیعی از موضوعات از دندان گرفته تا سرطان، از بدن تا فضای تبلیغات، از پنجره همسایه تا فضای مجازی وشبکههای اجتماعی، از سیاست هویت تا خود عکاسی، همه حکایت از حساسیتهای متنوع نسل جدید به این موضوع دارد."
این نمایشگاه تا ۲۹ شهریور از ساعت ۱۶ تا ۲۰ ادامه دارد.
انتهای پیام/31