سرویس تجسمی هنرآنلاین//

1. آیدین آغداشلو یک بار در مراسم بزرگداشت مرحوم ممیز که طبق معمول نه همزمان با سالروز تولد هنرمند که همزمان با سالروز وفات او برگزار شد گفت: همه چیز از یاد می‌رود، ولی مردم اصیل و فرهنگ‌دوست ما در یاد می‌دارند که وامدار چه کسی و چه کسانی هستند. آدم‌ها، مکتب‌ها، سبک‌ها، شیوه‌ها پدیدار می‌شوند، قد می‌افرازند و از میان می‌روند و آن‌چه باقی می‌ماند، معنا و مفهوم تداوم زندگی هنرمند و یا فرهنگ در طول تاریخ معاصر است.

آغداشلو راست می گفت . مردم اصیل و فرهنگدوست در یاد می دارند وامدار چه کسانی هستند. همچنان که از کوچک و بزرگ عرصه گرافیک امروز کسی تاثیر حضور کسی چون ممیز را از یاد نمی برد. همچنان که در عرصه تئاتر کسی چون حمید سمندریان از یاد نمی رود. مرتضی ممیز برای گرافیست ها همان بود که سمندریان برای تئاتری ها. اما جز اهالی رسانه که یادشان می ماند تقویم را ورقی بزنند و 4 شهریور که رسید به یاد تولد مرد گرافیک ایران مطلبی بنگارند هیچ کس و حتی بنیاد ممیز هم یادش نمی ماند تولد این مرد بود که نویدی را برای گرافیک ایران به ارمغان آورد و نهایتا مراسم بزرگداشتش را به سالمرگ او خلاصه می کنند. هفت سالی می‌شود که در روستای «کردان» از توابع کرج آرام گرفته است و بنیاد ممیز نیز در تمام این هفت سال، آذر ماه را بهانه‌ای برای یادآوری بزرگی این هنرمند می داند. چرا باید روز مرگ را گرامی تر داشت در حالیکه در دنیا رسم است سالروز تولد هنرمندان و نویسندگان برجسته اشان را همچنان جشن می گیرند. مثل صد سالگی چخوف یا سالروز تولد همینگوی و...

2. گرافیک ایران با ممیز آغاز نشد خود ممیز معتقد بود کسانی که تصاویر چاپ سنگی دوره قاجار را خلق کردند، گرافیست های پیش از او بودند و شاید حتی او وامدار آنها. کسانی که گرافیک را در کنار نقاشی ها و کتابت ها کار می کردند .اما آنها بیشتر نقاشانی بزرگی بودند که دستی در گرافیک داشتند.کسانی چون استاد محمد بهرامی، استاد بیوک احمری و مرحوم دولو در تاریخ معاصر گرافیک ایران از یاد کسانی چون ممیز نرفت و او از همان نقطه کار را آغاز کرد.

اما دهه‌ 40 گرافیک مستقل ایران با وجود کسی مثل ممیز که با تلاش و جدیت فراوان به این هنرنگریست افق جدیدی را برای هنرمندان این عرصه روشن کرد.برای همین هم 40 روز پس از فوت هنرمند بود که هنرمندان بزرگی مثل آیدین آغداشلو ، عباس کیارستمی ، ابراهیم حقیقی ، مصطفی اسداللهی و امرالله فرهادی به عنوان هیئت امنای بنیاد ممیز و بنا بر وصیت خود ممیز نشستند و اساسنامه این بنیاد را نوشتند. تاسیس خانه و موزه ممیز ، انتشار آثار و دست نوشته ها ، تعیین جایزه ای به نام ممیز و نیز اهدای جوایزی به دیگر مسابقات بین المللی در این زمینه ، ایجاد بورس تحصیلی برای دانشجویان ، توجه و حمایت از فعالیت های تحقیقاتی و پژوهشی دانشگاه و رساله های علمی و دانشجویی ، مسابقه گرافیک در حوزه پوستر و انتشار نشریه بنیاد ازجمله برنامه ها و اهداف این بنیاد تعیین شد. اما با همه احترام به این هنرمندان بزرگ در این روز باید از آنها پرسید طی این سالها به راستی چقدر این بنیاد توانسته به انچه ممیز در نظر داشته و در شان او بوده نزدیک شود.

انتهای پیام/31