به گزارش خبرنگار تجسمی هنرآنلاین، پرفورمنس "درهم تنیدن ابدی" از 30 تیر در گالری آن به اجرا درآمد. این اثر در بخش موسیقی توسط نادر مشایخی و در بخش نقاشی توسط شاهین نوروزی اجرا می‌شد. در این اجرا شاهین نوروزی با حرکات فیزیکی بدن نقاشی بدون شکل و صرف رنگ‌گذاری هیجانی را انجام می‌داد و گروه نوازندگان که تنها از دریچه‌های کوچکی شاهد اجرای نقاشی بودند براساس ریتم آن با سازهایی چون کلارینت و ویولونسل، نت‌هایی را می نواختند. همزمان با پایان اجرا با هنرمند نقاش این اثر گفتگویی انجام شده که در ادامه می‌‌خوانید.

برای خوانندگان ما که احتمالا این اجراها را ندیدند توضیح می‌دهید چه اتفاقی در این اجرا می‌افتاد و چطور پیش می‌رفت؟گویا شیوه منحصر به فردی در طول روزهای اجرا داشت.

بعد از چهار شب که از کارکردن روی بوم دست کشیدم، شروع کردم به نقاشی کردن روی لباس هنرمند صدا. به نوعی به سمت نزدیک شدن به هنر یکدیگر پیش می‌رفتیم، ولی واقعا غیرممکن است که از جهات محتوایی به هم نزدیک شویم.ما با در کنار هم قرار گرفتن در واقع یک حجم را ایجاد کردیم. نه چیدمان شنیداری، موسیقی است و نه نقاشی، به طور اخص یک فرم خود ارجاع است که جنبه‌های استتیکی فرم را رعایت کند. همه آثار در یک پکیج امکان بروز و بیان پیدا خواهند کرد در واقع با همجواری نقاشی و موسیقی یک حجم ایجاد می‌شود که مخاطب در مرکز این حجم قرار می‌گیرد. حال مخاطب آزاد است که بخواهد با این اتمسفر و موقعیت چگونه برخورد کند. او مختار است این شکاف را به هر وسیله ای به هم برساند و یا نرساند. برای ما ایجاد این موقعیت ضرورت داشت.

یعنی خصلت اصلی پرفورمنس‌ها که قرار گرفتن مخاطب در متن و مرکز اثر است دنبال می‌شد؟

در این اجرا با اینکه من تاکید داشتم که من کار خودم را می‌کنم و نادر مشایخی هم همین تاکید را داشت، اما در هر صورت ما با در کنار هم قرار گرفتن یک موقعیت درست می‌کنیم. جالب اینجا است که قصد ما پافشاری در انجام صادقانه کاری است که هریک با دقت انجام می‌دهیم. هرچند که محیط، اتمسفر و موقعیت روی ما تاثیر می‌گذارد. این باعث می‌شود که ما از ارتباط‌های سطحی دور باشیم.از این قبیل که ربط بین موسیقی و نقاشی باعث شود که من احساسی از موسیقی بگیرم یا یا موسیقی کار من را تفسیر کند. این انجام نمی‌شود. موسیقی در واقع یک سری "نتاسیون" از روی نقاشی من برمی‌دارد. به این صورت که برای مثال چون در نقاشی من اشکال بی شکل زیاد است، پس موسیقی اشکال بی شکل را زیاد می‌نوازد. و من نیز از هنرمند صدا به عنوان بستر نقاشی و ابژه نقاشی استفاده می‌کنم.

پس اصلا تعاملی در کار نبود؟

ما فقط یک موقعیت می‌سازیم. در این موقعیت ضرورتی به برقراری تعامل بین موسیقی و نقاشی نیست. اما همجواری ما ضروری است و اما حضور یک میانجی دیگر اینجا ضروری است و آن میانجی مخاطب است. پس تعامل بین نقاش و موسیقی غیر ضروری به نظر می‌رسد.

با این حساب با استقلالی که به هرکدام از رسانه‌ها داده شده، پرفورمنس‌های معمول را به چالش می‌کشید؟

بله دقیقا. ولی ما فکر کردیم که برای ایجاد یک اتمسفر لازم نیست ما بی جهت سعی کنیم ارتباطی بین رسانه‌ها باشد و مخاطب را کمرنگ ببینیم. می‌خواستیم مخاطب آزادانه و بدون اینکه شعاری را به او حقنه کنیم، خودش بیاید و مفصل بندی اثر را انجام دهد و یا ندهد. فکر می‌کنم یکی از ایرادهای بیشتر پرفورمنس‌ها این است که بیشتر می‌خواهند فیزیکی عمل کنند که در این صورت اثر بیشتر به سمت یک بازی پیش می‌رود. ما می‌خواستیم که مخاطب از لحاظ تفکر، تمرکز و خوانش درگیر شود. هر چند مخاطب میانجی و ضلع سوم این جریان بود. حال آگاهانه و یا ناخودآگاه.

در خاتمه درباره نقاشی بگویید. اکتیویته آن ظاهرا شببه به اکشن پینینگ نیست؟

یک مقدار تفاوت دارد. من بیشتر یک نقاش اکسپرسیویستی هستم. منطق، احساس، و به وجود آمدن فرمی‌خود ارجاع و پارادکسیکال برای من در نقاشی پر اهمیت است. البته روش و نوع نقاشی کردن با ریتم و حرکات بدنی صورت می‌گیرد، که همین پروسه رفتاری به من امکان اجرای نقاشی را می‌دهد و نه نمایشی نقاشی کردن را. برایم مهم است کاری که می‌کنم شو به نظر نیاید بلکه تکه ای از زمانی باشد که تجربه کرده ام یا در حال تجربه آن هستم.

انتهای پیام/بهروز فائقیان/31