به گزارش هنرآنلاین قاسم حاجی زاده ،هنرمند نقاش که سال ها دور از ایران زندگی کرده است در نمایشگاه اخیرش برگزیده نقاشی‌هایش در فاصله سال‌های ۱۳۵۷ تا ۱۳۹۰را به روی دیوارهای گالری اثر آورده است.

این نقاش که نمونه ای از آثارش علاوه بر گنجینه موزه هنرهای معاصر تهران در موزه‌های نایف نویر فرانسه،موزه هنرهای معاصر سئول کره جنوبی،بنگلادش ،اردن .... نیز نگهداری می‌شود، در جمع خبرنگاران حوزه تجسمی رسانه ها در آغاز گفت: به عقده من کلود مونه حرف بسیار درستی می زد که می گفت که "آدم یا نقاش به دنیا می‌آید و یا نمی‌آید". هیچ کس نمی تواند نقاشی را یاد بگیرد بلکه هنر امری مادرزادی است.

وی با اشاره به شروع کارش در هنرستان هنرهای زیبا و شاگردی‌اش نزد استادی چون محسن وزیری مقدم گفت: تا پیش از سال 48 در نمایشگاه2های گروهی حضور داشتم اما در سال 48 اولین نمایشگاه انفرادی ام را برگزار کردم . در آن سال ها از استاد وزیری مقدم زیاد آموختم اما به سبک آبستره کار می کردم ولی زیاد این سبک مرا راضی نمی کرد .شاید بارها پیش خودم هم گفته ام که اردشیر محصص من را به سمت کار روی فیگوراتیوها سوق داد و من تحت تاثیر منوچهر یکتایی به فیگوراتیو رسیدم اما واقعیت این است که این سبک چون مرا راضی کرد در آن ماندم و در عین حال ایده آل من نقاشی کمال الملک بوده و هست.

حاجی زاده ادامه داد: من خیلی نمی توانم درباره کارهایم و اینکه چرا مثلا روی عکسی کار می کنم و یا دقیقا روی آن چه کاری انجام می دهم حرف بزنم. بعضی از هنرمندان یک کار می کشند و می توانند روزها درباره اش حرف بزنند اما برای من اینگونه نیست. من فقط مدام و مدام کار می کنم تا جاییکه دست هایم مچاله می ماند و از هم باز نمی شود. ساعت ها در آتلیه ام قدم می زنم و هیچ جا نمی روم و هیچ کاری نمی کنم تا آن لحظه و آنی که باید به سراغم بیاید تا کار کنم به سراغم بیاید.

وی در ادامه با اشاره به سبکی که کار می کند گفت: من رئالیستی کار نمی کنم و به نظرم آنها بیشتر دکوراتور هستند.من نستالژی ها را نقاشی می کنم. از روی یک عکس ممکن است بارها نقاشی کنم و به شکل های مختلف آن را دوباره بازسازی کنم.

او در عین حال تایید کرد که روند تاریخی برایش از اهمیت برخوردار است و گفت: اما وقتی میرزا کوچک خان را می کشم و برایم تبدیل به یک مجموعه نقاشی می شود بیش از تاریخ این شخصیت برایم مهم است. به نوعی برای من که در منطقه لنگرود بزرگ شدم خاطراتی از نقل قول مردم در آن زمان درباره او برایم نقش بسته که برایم نوعی نوستالژی را به همراه دارد.

این هنرمند نقاش ایده آل خود در نقاشی را کمال المک دانست و بیان کرد: تکنیک کار کمال الملک بی نظیر است طرز نگاهش فوق العاده است و این برای من یک ایده آل است. من دالی و مونه را نیز دوست دارم. و من از همه اینها که دوستشان دارم حتما تاثیر گرفته ام.

وی در پاسخ به این سوال که با وجود سال ها دوری از وطن همچنان نقاشی هایتان رنگ و بوی وطنی و تاریخی دارد گفت: من معتقدم هنرمند هر جا می رود نمی تواند از اصالت و خاطره هایش دور شود. من اگر کارگران سوئیسی را بکشم قلابی از آب در می آید. تمام آنچه تصویر در ذهن من هست که مرا وقت نقاشی درگیر می کند از دوران کودکی ام و خاطراتم است.

وی این بازگشت خود در سال ۹۱ را بازگشتی همیشگی نامید و گفت: آمده ام که بمانم.

وی گفت:تصمیم دارم کارهایم را که در آتلیه ام در پاریس است را به تهران منتقل کنم و بنیادی تاسیس کنم که علاوه بر اینکه آثار جوان ها را نمایش می دهد یک بخش داشته باشد که کارهایم را دائمی در آن به نمایش بگذارم. حالا این بنیاد می تواند توسط بخش خصوصی یا حمایت دولت تاسیس شود.

مروری برآثار روی کاغذ قاسم حاجی زاده از روز جمعه - ۲۹ اردیبهشت ماه در گالری اثر افتتاح شده و نمایش آن تا ۱۷ خرداد به نشانی خیابان ایرانشهر،رو به روی خانه هنرمندان ،خیابان بارفروشان، پلاک ۱۶ ادامه دارد.

طاهر نو کنده،منتقد درباره آثار این هنرمند می نویسد: او پس از دوره کوتاهی که به آبستره پرداخته بود متوجه ظرفیت بصری عکس های خانوادگی قدیمی و عکس های مطبوعاتی شد. با اندک تغییری که در عکس های آشنا می داد با رنگ گذاری نامعهود انتخاب برشی غیرعادی از یک عکس،جداسازی آشکار یا پنهان و.... به آشنایی زدایی پرداخت.

انتهای پیام/31