وی افزود: درم بخش جزو افرادی است که هم نسل گذشته او را می شناسند و هم نسل آینده او را به یاد خواهند داشت و این برای معدود هنرمندی اتفاق می افتد .خوشحالم در دوره ای زندگی می کنم که کسی چون او زندگی می کند و در زمان این هنرمندان بزرگ مشغول کار و فعالیت هستم.
عبدی ادامه داد: درمبخش از ابتدا دو نوع کار می کرد. یک بخش بدون شرح بود که همیشه پیام آن اثر حرف اول را می زد و گاهی هم هدفش طنز و خنده بود که این آثار هم بسیار مهم بود. سوژه هایی که لبخند به لب می آورد و مجموع کار آنها را مجله ای تشکیل داد که یک سروگردن از همه بالاتر بود و خیلی ها را به خود علاقمند کرد. حضور درمبخش در عرصه کاریکاتور به گونه ای است که ایجاد انگیزه می کند . اینکه فردی به سن و سال استاد هنوز هم ۱۰ هزار ایده کار نشده در ذهن داشته باشد بسیار شگفت انگیز است.
درمبخش از ۱۵ سالگی همکاری خود را با نشریات ایرانی از جمله توفیق شروع کرد و با دیگر مطبوعات ایرانی و خارجی همچون نیویورک تایمز، اشپیگل، نبل اشپالتر و... کارش را ادامه داد. در مجموع بیش از ۴۷ سال با مطبوعات صاحب نام ایران و جهان همکاری مستمر داشته و مدتی نیز در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران، هنر کاریکاتور را تدریس کردهاست.
این هنرمند بیش از ۳۲ نمایشگاه انفرادی در داخل و خارج از کشور برگزار کرده و در ۳۰ نمایشگاه جمعی داخلی و خارجی حضور داشتهاست.
او برنده جایزه اول از بزرگترین و معتبرترین مسابقات بینالمللی کاریکاتور ژاپن، آلمان، ایتالیا، سوئیس، بلژیک، ترکیه، برزیل، یوگسلاوی و چندین جایزه بین المللی جنبی دیگر بوده و داور مدعو چند نمایشگاه بزرگ بینالمللی کاریکاتور بوده است.
کتابهای متعددی در زمینه تصویرسازی و کاریکاتور تاکنون از او چاپ و منتشر شدهاست. ازجمله: بدون شرح، دفتر خاطرات فرشتهها، کتاب کامبیز (درایتالیا منتشر شد)، کتابهای مشترک طنزاندیشان امروز ایران، طنزاندیشان امروز ایران در خارج از کشور، میازار موری که دانهکش است، المپیک خنده، سمفونی خطوط، اگر داوینچی مرا دیده بود و چند اثر دیگر.
از طرحهای او چندین کتاب در حال انتشار است؛ مینیاتورهای سیاه و جهان خاکستری از آن جملهاند.
بسیاری، و حتا خودش، مجموعه "مینیاتورهای سیاه" او را بهترین آثارش میدانند. زنده یاد مرتضی ممیز مینویسد: "به گمانم سال ۱۳۵۵ است که کامبیز به مینیاتورهای سیاهش میپردازد. این طرحها بدون آنکه لحنی روشنفکرانه داشته باشد، متفکرانه است؛ ظرافت لحن مینیاتورهای ایرانی را پیدا میکند و اشارت هنرمندان گذشتۀ ما را به زبان حال ترجمه میکند."
ابراهیم حقیقی نیز در بخشی دیگر در ارتباط با درمبخش و آثارش مینویسد: درمبخش نوعی از کاریکاتور را خلق میکند که به اثر هنری پهلو میزند یا آن که حداقل به بیزمانی و بیمکانی (خصلت اثر هنری) دست یافته است. برای او همان قدر که موضوع مهم است، خط نیز مهم است. ارزش لکههای سیاه را در پهنۀ زمینه سفید میداند. نرمی و خشکی خط و کمی یا زیادی آن در صفحه برایش مهم است. واقعیت صفحه برایش به اندازه واقعیت درون مایه ارزشمند است. آدمهایش نمایندۀ طبقه یا تیپ خاصی نیستند، فقط آدم هستند. انسان معاصر مسخشده . به این دلایل آثارش بعد از سالها دوباره قابل دیدن و صحبت و نقد است.
درمبخش فعالیتهایی در زمینه تبلیغات (طراحی روی جلد کتاب)٬ تصویرگری کتاب کودک٬ پوستر٬ فیلم کوتاه٬ کارت پستال٬ تقویم و مشابه آنها دارد و از سال ۱۳۸۶ به بعد وارد عرصه انیمیشنسازی نیز شده است. او همراه با پسرش رامین در این زمینه فعال است و نتیجه این همکاری، ساخت چندین فیلم انیمیشن کوتاه از جمله مجموعه «دلقکها» ست.
درمبخش در سه سال گذشته بیش از ۲۰ فیلم انیمیشن ساخته که میگوید: "این فیلمها را با همکاری پسرم ساختم که در جشنوارههای مختلف، جوایز متعددی گرفتهاند. در همه آنها شخصیتها همان شخصیتهای کاریکاتورهایم هستند."
بسیاری از آثار درمبخش به موزههای معتبر دنیا راه پیدا کرده از جمله در موزه هنرهای معاصر تهران، موزه کاریکاتور بازل در سوئیس، موزه کاریکاتور گابروو در بلغارستان، موزه هیروشیما در ژاپن، موزه ضد جنگ یوگسلاوی، موزه کاریکاتور استامبول در ترکیه، موزه کاریکاتور ورشو در لهستان و مجموعه شهرداری شهر فرانکفورت آلمان.
گفتنی است او در سال 91 همکاری مشترکی با مجسمهساز جوان "کامبیز صبری" خواهد داشت که در این باره به هنرانلاین گفت: ایده و طرحهایم را این مجسمهساز اجرا خواهد کرد و به صورت چیدمانی بزرگ به نمایش گذاشته میشود. نام این نمایشگاه "کامبیز و کامبیز" خواهد بود که متاسفانه به علت محدود بودن فضاهای نمایشگاهی، بخش کوچکی از آن در ایران و بخش بزرگتر آن در خارج از ایران به نمایش گذاشته خواهد شد."
انتهای پیام/31/32