دکتر بهنام کامرانی درباره نمایشگاه خود به نام "لبه" به هنرآنلاین گفت: بخشی از آثاری که در نمایشگاه دیده می شود نقاشی است که روی صفحه های طلایی کار کرده ام که برگرفته از هنر نگارگری است . بخشی دیگر را روی آلومینیوم که عنصر شهری است کار کرده ام. در حقیقت در این نمایشگاه از دو نوع مدیای متفاوت استفاده کرده ام. و قصدم این بوده که از این تضاد و مواجه ای که این دو با هم دارند نتیجه تاریخی بگیریم. وی با اشاره به اینکه در حال حاضر هنرمندان جوان بیشتر به تقلید از آثار غربی می پردازند اظهار داشت: هنرمندان جوان این روزها بیشتر دوست دارند با الگوهای خارجی کار کنند و الگوهایشان را از هنرمندان غربی اقتباس کنند. به طور کلی زبان هنر زبان گسترده و فراگیری است و هر هنرمند آزاد است که از این زبان استفاده کند منتها باید طوری از این زبان استفاده کند که به پرسش های درونی هنرمند و مخاطبان منطقه ای خودش هم پاسخ داده شود. این هنرمند در پاسخ به این سوال که چقدر مخاطبان می توانند با این نوع آثار که مدیاهای جدیدی را تجربه می کند ارتباط برقرار کنند گفت: نباید مخاطب را دست کم گرفت. مخاطبان ایرانی از بعضی کشورهای خارجی شعور هنری بالاتری دارند اما نکته اینجاست که هنر تصویری آموزش دادنی است. هنر تصویری باید آموزش داده شود، خوانده شود و به وسیله رسانه ها به تصویر کشیده شود. امری که شاید در حال حاضر قدری در اجرایش کوتاهی شده است. او که در برخی آثارش از قلمرو نقاشی هم فراتر رفته است در این باره توضیح داد: در این نمایشگاه اصرار داشتم که این کارها بین فضای مجسمه سازی، نقاشی و نقش برجسته باشد. خود نقاشی که کار کرده ام نیز با توجه به استفاده از اسپری، نوعی نقاشی خیابانی به شمار می رود. در این نمایشگاه به استفاده از مرز یا لبه این امکان را می خواستم به وجود بیاورم که شکل تازه ای از فرم هنری را در کارم نشان دهم. جنبه تازه اش برای من این است که علاوه بر سایه و حجم نقاشی را هم ببینند. این مسئله باعث می شود که از بیننده آشنایی زدایی شود که شکل هایی را که بارها دیده را اکنون جور دیگری ببینند. کامرانی در آستانه برگزاری اکسپوی ۹۱ و امکان استقبال از آثاری شبیه آنچه او در این نمایشگاه خلق کرده است در این اکسپو نیز گفت: هر اثری جذابیت های خاص خود را دارد. این آثار مخاطبان دولتی را هم به خود جذب می کند و این مسئله به جسارت و دانش کارشناسانی که مسئولیت خرید آثار هنری را دارند بر می گردد. با این حال متاسفانه دیده شده که در برخی اکسپوها بیشتر کارهای بازاری خریداری می شود. فکر می کنم آثاری که با فرهنگ و تاریخ در ارتباط است ماندگاری بیشتری دارد. حال اگر این آثار از طرف ارگان های دولتی خریداری شود و در فضاهای عمومی قرار بگیرد که بهتر است. انتهای پیام/31/34