به گزارش هنرآنلاین ، ابتدای مراسم بابک اطمینانی در سخنان کوتاهی گفت: وزیری مقدم توانست بر دیگر نقاشان تاثیر بگذارد و باعث شود ایده‌های نادرست آنها تغییر کند . درباره او آنچه مشهود است، تغییر دیدی است که او نسبت به هنر به وجود آورد. زمینه کار آبستره را وی به وجود آورد. هنرجویان باید جهت‌گیری ذهن را از او یاد بگیرند تا دیدشان نسبت به نقاشی عوض شود. محسن وزیری مقدم در ادامه مراسم درباره سبک و سیاق خود گفت: وقتی بعد از اتمام تحصیلاتم از اروپا به ایران آمدم یک روز به آتلیه محمود جوادی‌پور رفتیم. بسیاری دیگر از هنرمندان نیز آنجا بودند. وقتی کارهایش را دیدم که به غیر از رنگ‌های قهوه‌ای، سیاه و ... چیز دیگری روی بوم نیست به همه گفتم هر کس می‌خواهد چیز جدیدی یاد بگیرد به طرف من بیاید. او ادامه داد: پس از دیدن آثار، به سایر هنرمندان گفتم آقایان آنچه تا الان انجام می‌دادید نامش نقاشی نیست. بنده به شما یاد می‌دهم که نقاشی به چه معناست. روزهای متوالی گذشت تا بار دیگر تاریخ هنر را به آنها آموزش دادم که چطور شده هنرمندان در آمریکا و اروپا پیشرفت کرده‌اند و توانستند مکتب‌های جدید را به وجود آورند. اینها همان چیزهایی بود که از دید نقاشان ایرانی ناپیدا بود. وزیری مقدم افزود: نقاشی باید تمام وجود شما را پر کند و روحتان را به آسمان‌ها برساند. اول باید با طبیعت تغییر و تحریف آن قدم به قدم پیش رویم تا در نهایت به انتزاع هنر برسیم. بنده سخنرانی‌های زیادی درمورد پیدایش هنر و طراحی‌های انتزاعی داشته‌ام که طی آن درباره فیگوراتیو هم صحبت کرده‌ام. وزیری مقدم با اظهار تاسف از بخری جوانانی که امروز در دانشگاه‌های هنر درس می‌خوانند گفت:آنها می‌خواهند زود میوه کال را از درخت بکنند. شاگردان هنر باید دست به دست هم دهند و قدم به قدم پیش بروند تا به موقعیت خاص هنری برسند. در ادامه این مراسم که به پرسش و پاسخ هنرجویان و محسن وزیری مقدم اختصاص داشت، یکی از حاضران درباره روند کاری وزیری مقدم و فرم‌هایی که در آثارش به کار می رود از او سوال پرسید. وزیری مقدم در پاسخ به او بیان کرد: بیشتر طرفدار فرانسوی‌ها بودم و منظره‌ها و پرتره‌هایی که می‌ساختم همیشه از ونکوک الهام گرفته بود، اما در عین حال همیشه خودم بودم و موضوعاتی را دنبال می‌کردم که خودم آنها را پیدا کردم. وزیری مقدم در بخش دیگری از سخنانش مطرح کرد: در همان سال‌هایی که در اروپا بودم با استاد دیگری آشنا شدم که دیدگاهم را به طور کلی تغییر داد . او کلاس‌های نقاشی‌اش متفاوت بود. در کلاس‌ها نقاشی می‌کرد و ما فقط باید تماشا می‌کردیم. او برایمان از رنسانس می‌گفت و آثار رافائل را برایمان تشریح می‌کرد و تکنیک‌های زیادی به ما یاد می‌داد. او سپس با مرور خاطره‌ای از آن سال‌ها عنوان کرد: یک روز از همان استاد دعوت کردم تا بیاید و کارهایم را ببیند. وقتی آثارم را تماشا کرد از من پرسید تو می‌خواهی نقاش بشوی یا هنرمند؟ من آن روز منظورش را نفهمیدم چرا که او به من گفت کارهای تو نقاشی است و بسیار عامه پسند است. همین طور رد پای خیلی از هنرمندان در آثارت پیدا می‌شود. او به من گفت باید همه اینها را خط بزنی باید دوباره نقاشی را از یک نقطه شروع کنی و تحرک نقطه را در فضا پیدا کنی، به من گفت باید دوباره خطوط نقاشی را تمرین کنم. او افزود: یک بار با دیدن شن‌ها اتفاق تازه‌ای برایم افتاد. شن‌ها را برداشتم و با دستانم به سرو صورتم مالیدم . این موضوع حالت جالبی را در من به وجود آورد و به فکر واداشت. اینجا بود که قدم دیگری برداشتم و چیز جدیدی پیدا کردم. شن‌ها را با خود به آتلیه برده و با آنها بازی کردم. اینجا قدم اول من در نقاشی با شن‌ها بود. این هنرمند از دوستانش که همیشه راهنما و مشوق او بودند، یاد کرد و افزود: وقتی حدود ۲۰ کار جدید خلق کردم دوباره همان استاد را به منزلم دعوت کردم. وقتی آثارم را دید، گفت حالا تبدیل به یک هنرمند شدی چون چیزی آفریدی که فقط برای خودت است. چرا که یک پدیده فلسفی در کار من پیدا شده بود و آثارم دیگر از یک زیبایی صرف سخن نمی‌گفت. وزیری مقدم همچنین گفت: من در سخت‌ترین شرایط چون می‌دانستم روزگار خوبی در پیش دارم ،کارم را ادامه دادم. در آخر به جایی رسیدم که دیگر هیچ چیزی را در دنیا نمی‌خواهم. من به آرامش درونی رسیدم و برایم زیباترین چیز این است که به کسی خدمت کنم. اکنون هم می‌خواهم کتابی را تدوین کنم که همه سخنرانی‌هایم در آن باشد. در ادامه این مراسم هنرجویان حاضر سوالات تخصصی خود را در زمینه طراحی و نقاشی از هادی جمالی ،‌رضا حسینی،‌رضا خدادادی،بابک اطمینانی و همایون سلیمی که در کنار وزیری‌مقدم تابلوهایشان را بر دیوارهای گالری «فروهر» برده‌ بودند ، پرسیدند. انتهای پیام/31