رضا برجی جانباز ۴۵ درصد جنگ تحمیلی درباره حضور خود در جبهه به هنرآنلاین گفت: سال ۶۰ برای اولین بار مجروح شدم. ابتدا در جبهه به عنوان رزمنده حضور پیدا کردم تا اینکه سال ۶۳ برای دومین بار مجروح شدم و چون مجبور بودم کارهای سبک انجام دهم و در عین حال به عکاسی هم علاقه داشتم، فعالیت‌هایم را با عکاسی از جنگ ادامه دادم

وی درباره تفاوت عکاسی جنگ با عکاسی در سایر ژانرهای هنری گفت: تفاوت عکاسی در جبهه این است که عکاسی در چنین موقعیتی چند وجهی است. هنرمند عکاس در جبهه از نظر شرعی و ملی هم وظیفه سنگینی بر عهده دارد نه اینکه تنها به عنوان یک عکاس وظیفه به تصویر کشیدن اتفاقات را داشته باشد. وقتی با این دید در جنگ فعالیت می‌کنید باید بهترین صحنه‌ها را ثبت کنید تا اخبار جنگ را به گوش افرادی که پشت جبهه حضور دارند برسانید.

برجی در ادامه افزود: آنچه که در عکاسی اهمیت دارد مسئله اخلاق است و آن جنبه‌ای از اخلاق در عکاسی جنگ از اهمیت برخوردار است که خاص من هنرمند ایرانی نیست بلکه عکاس امریکایی، ژاپنی، چینی و... هم برایشان مهم است و آن هم صداقت است. اینکه در درجه اول در به تصویرکشیدن صحنه‌های جنگ دروغ نگوییم. وقتی من به فرزندم یا دوستم دروغ می‌گویم تنها به یک نفر دروغ گفته‌ام اما وقتی با به تصویرکشیدن یک اتفاق اجتماعی دروغ می‌گویم در حقیقت به یک ملت دروغ گفته‌ام و این فاجعه است. جنبه دیگری که اهمیت دارد این است که گاهی دروغ نمی‌گوییم اما راستش را هم نمی‌گوییم. این راست نگفتن هم به نوعی دروغ گفتن است.

وی در پاسخ به این پرسش که چقدر عکاسی توانسته جنگ را صادقانه به تصویر بکشد اظهار داشت: سردار جنگی می‌گفت جنگ را درشت ننویسید ،جنگ را درست بنویسید. واقعیت این است که ما دفاع مقدس را درست ننوشتیم. بسیاری از عکاسان در حال حاضر نگاتیوهای زیادی از آن وقایع دارند اما هیچ کس سراغی از این آثار و هنرمندان نمی‌گیرد. هنرمندی را می‌شناسم که از فتح و سقوط خرمشهر عکس‌های بسیاری دارد به طوری که شاید این نگاتیوها ۵۰ میلیون تومان هم می‌ارزد اما الان این هنرمند به یک میلیون تومان هم راضی است و این غم انگیز است. هیچ متولی برای آرشیو این آثار وجود ندارد. خود من نزدیک به ۷ سال است عکس‌های جنگم را در اختیار سازمان فرهنگی هنری شهرداری تهران گذاشته‌ام اما حتی یک نمایشگاه هم از این عکس ها برگزار نشده است.

برجی گفت: درباره عکس‌های دفاع مقدس که در حال نابودی است اعلام خطر می‌کنم. این عکس ها می‌تواند ایده‌ای برای یک فیلم سینمایی باشد. این در حالیست که فرانسوی‌ها یا روس‌ها هنوز از جنگ جهانی دوم کتاب چاپ می‌کنند. ما هم عکس‌های بسیار ارزشمندی داریم که می‌تواند در قالب یک کتاب به چاپ برسد اما هیچ متولی وجود ندارد و این نگاتیوها در حال نابودی است.

این هنرمند عکاس با اشاره به اینکه صدها رزمنده خاطرات جنگ را در دفترچه‌هایی که خود فرماندهان در اختیارشان می‌گذاشتند به ثبت می‌رساندند اما از این نوشته‌ها هم خبری نیست گفت : در زمان جنگ فرماندهان لشگرها دفترچه‌هایی را در اختیار رزمندگان می‌گذاشتند تا خاطراتشان را بنویسند. من ۴ دفترچه خاطرات را در اختیار لشکر ۲۷ بگذارند اما الان به من بگویید آن دفترچه‌ها کجاست خود فرماندهان و مسئولان لشکر ۲۷ هم نمی‌دانند.

وی در پایان با اشاره به اینکه جانبازان امروز نه پول می‌خواهند و نه احترام گفت: جانبازان جنگ امروز نه پول می‌خواهند و نه احترامی‌ که در سایر کشورها به این قشر از جامعه می‌گذارند. در ویتنام اگر فردی در هر اداره‌ای که خودش را معرفی کند تنها بگوید من اهل شهر کوچی هستم، شهری که ۶ سال در محاصره امریکایی‌ها بوده کارمند در مقابل آن فرد می‌ایستد احترام می‌گذارد و وظیفه دارد که کار آن ارباب رجوع را زودتر از هر کس دیگر انجام دهد. آنها به فردی این چنین احترام می‌گذارند که تنها در آن شهر زندگی کرده و حتی نجنگیده است. جانبازان ما این احترام را هم نمی‌خواهند تنها چیزی که جانبازان نیاز دارند این است که به آنها بی احترامی‌ نشود. وقتی برای گرفتن دارو پیش پزشک می‌رویم آن نگاه، اخمی‌که در چهره دارند و نوع برخوردشان بسیار دردناک است طوری که انگار جانباز خطا کرده که جانباز شده و الان باری است بر گردن سایرین.

انتهای پیام/۳۱/۳۴