به گزارش هنرآنلاین، فیلمنامه فیلم سینمایی «سینکداکی، نیویورک» اثر چارلی کافمن توسط زهرا حسومیان روز گذشته در تالار هنر اصفهان نقد شد.
وی با اشاره به ابعاد مختلف این فیلم اظهار کرد: در 5 دقیقه ابتدایی این فیلم تناقضات و پرشهای متعدد زمانی را شاهد هستیم.اگر به درستی دقت نشود تمام این صحنهها را اتفاقات یک روز به حساب خواهیم آورد در حالی که فیلم از ساعت 7:45 روز 22 سپتامبر 2005 که روز اول پاییز است شروع میشود و بعد در ادامه به فاصله چند ثانیه تاریخ 14 اکتبر از روی روزنامه دیده میشود و همین طور 17 اکتبر، 20 اکتبر، هالوین که به روز 31 اکتبر گفته میشود، 2 نوامبر، مارس 2006 ، 25 می 2006 ، 21 مارس 2009 و 2015 و 17 سال پس از سال 2009 که یا از روی روزنامههای به نمایش درآمده ، یا از روی تقویم روی دیوار و یا از صدای رادیو این موضوع قابل توجه است.
این عضو کانون فیلمنامه تالار هنر اصفهان مرگ را از دیگر موضوعات قابل توجه این فیلم برشمرد و تصریح کرد: اشارات ظریف فیلم به فصل پاییز که نشانگر پایان زندگی برگ است و یا دیالوگها و خبرهای متعدد در مورد مرگ به گونهای که حتی رادیو هم خبر مرگ عدهای از انسانها در گوشهای از این کره خاکی را میدهد نشان از توجه ویژه این فیلمنامه به موضوع مرگ است.
وی ادامه داد: «کیدن کوتارد» با بازی فیلیپ سایمور هافمن یک نمایشنامهنویس و کارگردان تئاتر است که نمایشی با نام «مرگ فروشنده» در دست تهیه دارد و در طول فیلم سیر نزولی سلامت جسمی و روحی او را شاهد هستیم. او حتی اشتراک مجله پزشکی را دارد که بر روی جلد آن تبلیغ داروی ضد سرطان مشاهده میشود و در طرف دیگر دو نفر از نزدیکان «کیدن» که در اثر ابتلا به سرطان فوت کردهاند، اشتراک این مجله را توجیه میکنند.
به گفته حسومیان، بقیه شخصیتهای این فیلم همچون روانپزشک نیز از مرگ صحبت میکنند و حتی«ادل» نیز در تعریف شخصیت «کیدن» میگوید: او کسی است که اکنون مرده و از نظر زمانی گیج است.
وی جایگزینی شخصیتها با یکدیگر را از دیگر نکات قابل ذکر فیلمنامه این فیلم برشمرد و گفت: وجود نشانههای مرگ و بیماری روحی «کیدن» تکثیر شخصیتها در فیلم بهتر درک میشود و اینکه کیدن بعد از همسرش ا«دل» همواره تنها بوده و وجود دیگر زنها همچون «هزل» نتوانسته او را از تنهایی درآورد.
حسومیان کیدن را نمادی از برزخ معرفی کرد چرا که از نظر زمانی مبهم است و اگر هم زنده است، درک درستی از زندگی ندارد و در چند نقطه در ابتدا، اواسط و انتهای فیلم زمان 7:45 نشان داده میشود که یعنی زمان نگذشته است و اساسا این همان زمان برزخ است و از این رو سوختن خانه "هزل" و مرگ سوال برانگیز او نیز نماد جهنم است و نکتهای که در فیلم گفته میشود که آغاز هر کاری پایان آن را مشخص میکند و همه چیز به انتخاب ما بستگی دارد.
وی موضوع انیمیشنهای درون فیلم را نیز گویای مفهوم مرگ دانست و گفت: حتی نامهای گفته شده از زبان «کیدن» همچون «ناشناخته»، «گم شده»، «ماهی تاریک که بر دنیای تاریک میتابد» و «بیماری عفونی بین گله است» نیز نامهای غم انگیزی است. در آخرین جلسه از سلسله جلسات آنالیز فیلمنامه و ساختار روایت کانون فیلمنامه تالار هنر روز گذشته فیلم سینمایی «سینکداکی، نیویورک» اکران و تحلیل شد.
«سینکداکی، نیویورک» نخستین فیلم فیلمنامهنویس هالیوود «چارلی کافمن» در مقام کارگردانی است. کسی که همه سینمادوستان او را برای نوشتن فیلمنامههایی نظیر «جان ملکوویچ بودن»، «غریزه انسانی»، «اعترافات یک ذهن خطرناک»، «اقتباس» و «درخشش ابدی یک ذهن پاک» میشناسند.
این فیلم نخستین بار در جشنواره کن ۲۰۰۸ به نمایش درآمد و سپس در اکتبر ۲۰۰۸ به صورت محدود در سینماهای امریکا اکران شد."سینکداکی، نیویورک" در ژانر کمدی و درام بازی شده، زمان آن 124 دقیقه است و فیلیپ سایمور هافمن، کاترین کینر، سادی گلدستین، تام نونان و پیتر فردمن در آن بازی می کنند.
انتهای پیام/