داریوش پیرنیاکان به تقسیم بندی ژانرهای موسیقی و اختصاص بخشی به نام موسیقی جنگ اعتقادی ندارد. وی به هنرآنلاین گفت: تنها هنگامی که موسیقی با کلام همراه شود و آن کلام دارای محتوایی درباره جنگ باشد، می توان گفت آن موسیقی مربوط به موضوع جنگ است. در دوره دفاع مقدس کسانی که آهنگ هایی با موضوع جنگ ساختند در کار موسیقی حرفه ای نبودند و تنها با تکیه بر احساس و توانایی های ذاتی خود توانستند قطعاتی را اجرا کنند. البته این قطعات از نظر ساختارهای حرفه ای موسیقی قابلیت های چندانی ندارند.
پیرنیاکان درباره علت استفاده بیشتر از نوحه ها در دوران دفاع مقدس گفت: متأسفانه در کشور ما در آن دوران موسیقی را جدی نمی گرفتند و به موسیقیدان ها در این زمینه بهای چندانی داده نشد. به همین دلیل کسانی که در این زمینه فعالیت می کردند به دلیل نداشتن توانایی های موسیقایی به نوحه ها پناه آوردند که البته با تکیه بر احساس وطن پرستی سرودهای خوبی هم اجرا شد.
وی با اشاره به جایگاه نوحه خوانی ها در هنر ایران تاکید کرد: البته نوحه خوانی و موسیقی تعزیه از هنرهای بسیار مهم ایران است که از دیرباز در فرهنگ ما موجود است. حال این که در طول تاریخ نوحه خوان ها نیز باید با موسیقی آشنایی کامل داشته باشند همانگونه که نوحه خوان ها و تعزیه خوان های زمان قاجار از بهترین موزیسین های ایران بودند.
این آهنگساز در ادامه صحبت هایش با اشاره به آهنگ های اوایل انقلاب اظهار کرد: در اوایل انقلاب و با فعالیت های «چاووش» و «مرکز حفظ و اشاعه موسیقی» قطعات ماندگاری برای دوران انقلاب اسلامی ساخته شد، متاسفانه فعالیت های این دو مرکز مهم در موسیقی کشور در دوران دفاع مقدس پیگیری نشد و همین امر از تولید قطعاتی فاخر برای دوران دفاع مقدس جلوگیری کرد.
وی افزود: اگر موسیقی چاووش ادامه داشت به طور قطع می توانست قطعات بسیاری در دوران دفاع مقدس برای تهییج رزمندگان تولید کند. معتقدم موسیقی چاووش با ادامه فعالیتش در دوران جنگ تحمیلی می توانست پایه گذار ژانر «موسیقی جنگ» در کشور باشد. حال باید به این نکته اندیشید که نادیده گرفتن موزیسین ها و بها ندادن به موسیقی و تعطیلی مراکزی مانند چاووش و مرکز حفظ و اشاعه موسیقی، چه حرکت هایی را در موسیقی ایرانی متوقف کرده است.
انتهای خبر / 42