سرویس هنر و اقتصاد هنرآنلاین؛ گروه موسیقی "پایور" با سرپرستی و آهنگسازی فرامرز پایور بیش از 30 سال در بالاترین سطح موسیقی ایران به اجرای برنامه پرداخت. اعضای اصلی این گروه در تمام این مدت در کنار هم و بدون وقفه به اجرای برنامه پرداخته و هرگز از هم گلایه ای نداشته اند. مهمترین ویژگی این گروه مشخص بودن همه مسائل مالی، پیش از هر اجرا بود.
فرامرز پایور برای همه اعضا حقوقی را براساس توانایی و سابقه ای که در این گروه داشتند معین کرده بود. براساس این تقسیم بندی درصدی از درآمدهای هر برنامه به طور مشخص و از پیش تعیین شده ای به نوازندها تعلق می گرفت و از همه مهمتر آن که هر نوازنده براساس توانایی و سابقه اش پول می گرفت. همچنین در هر برنامه از سوی فرامرز پایور قطعاتی نیز برای تکنوازی برای هر نوازنده در نظر گرفته میشد، تا آنها مجال مناسبی برای ارائه هنر خود را داشته باشند.
هوشنگ ظریف نوازنده تار و عضو گروه "پایور" در گفتگو با خبرنگار هنر و اقتصاد هنرآنلاین می گوید: ما در گروه پایور 30 سال در کنار هم برنامه اجرا کردیم و هرگز با هم مشکلی نداشتیم. همه چیز در گروه ما مشخص بود و همیشه برای همه اعضا جای هنرنمایی وجود داشت. ما قراردادهایی را امضا کرده بودیم که این قرارداد حقوق مالی ما و سهم هر نفر از درآمدهای گروه را برای همیشه مشخص می کرد.
وی درباره سهم مالی هرکدام از نوازنده های گروه اظهار می کند: سهم من از درآمدهای گروه در هر برنامه در جایگاه با سابقه ترین عضو گروه پس از پایور 18 درصد بود و دیگر اعضا نیز به نسبت سابقه و توانایی که داشتند درصدی را به خود اختصاص می دادند. همه ما را فرامرز پایور دور هم جمع کرد و تا زمان حیات وی نیز به کارمان ادامه دادیم، اما با درگذشت پایور و بالا رفتن سن ما دیگر روحیه لازم را برای ادامه کار نداشتیم، هرچند هم اکنون نیز گروه پایور با سرپرستی سعید ثابت به کار خود ادامه می دهد اما از میان اعضای قدیمی تنها محمد اسماعیلی نوازنده تنبک گروه در آن نوازندگی می کند.
نقش فرامرز پایور و تاثیری که او در موسیقی ایران داشت را هرگز نمی توان انکار کرد اما شاید کار مهمتری که پایور در موسیقی و در هنر کشور انجام داد و هرگز به آن پرداخته نشده، ایجاد سیستمی مالی برای اداره گروهی هنری در مدت 30 سال است. او توانست با سیستم مالی و بستن قراردادهای عادلانه با هر یک از نوازنده ها، گروه را برای 30 سال در بالاترین سطح هنری ایران اداره کند.
حسن ناهید نوازنده نی که یکی دیگر از اعضای ثابت گروه "پایور" است، می گوید: من در گروه پایور پس از خود پایور و آقای ظریف سومین نوازنده با سابقه گروه بودم که 17 درصد از درآمدهای گروه به من تعلق می گرفت. نکته مهم این که پس از پایان هر برنامه حقوق ما براساس قراردادمان به ما پرداخت میشد.
ناهید ادامه میدهد: پایور برای همه چیز برنامه داشت، همه اعضای گروه "پایور" در طول 30 سال حضور در کنار هم، شرکت در تمرین ها و برگزاری کنسرت های مختلف، مجموعا 20 دقیقه تاخیر نداشتیم. ما براساس سیستمی که پایور تعیین کرده بود 30 سال در کنار هم نواختیم که حاصلش اجراهای بسیاری بود که برای همیشه در تاریخ موسیقی ایران باقی می ماند.
در میان گروه های موسیقی ایرانی تنها گروه "کامکارها" می تواند از نظر قدمت و تداوم کار با گروه پایور رقابت کند. البته در مورد گروه "کامکارها" باید به این نکته توجه کرد که نوازندگان این گروه اعضای یک خانواده هستند و زیر نظر مدیر گروه یعنی برادر بزرگتر خانواده فعالیت می کنند. با توجه به این که گروه "کامکارها" را اعضای یک خانواده تشکیل می دهند شاید بین آنها به دلیل رابطه خانوارگی هرگز مشکل مالی به وجود نیاید و همین نکته موجب دوام آنها شده است.
حال این که بسیاری از بزرگان موسیقی ایرانی تنها به دلیل اختلاف بر سر مسائل مالی نمی توانند برای مدت زیادی در کنار هم به کار خود ادامه دهند که متعاقب این مسئله مخاطبان موسیقی ایرانی از شنیدن آثار گرانبهایی که این بزرگان می توانند در کنار هم به وجود بیاورند، محروم می شوند.
مسائل مالی و اختلافاتی که در این زمینه بین اعضای گروه های مختلف هنری به وجود می آید، یکی از مهمترین دلایل از هم پاشیده شدن این گروه هاست. اگر گروه ها تعارف های معمول را کنار بگذارند و به مسائل مالی به طور جدی و پیش از آغاز همکاری بپردازند، شاید هیچ گاه دچار مشکل نشوند و بتوانند برای سال ها در کنار هم به اجرای برنامه های هنری بپردازند. در کل می توان سیستم مالی فرامرز پایور را الگویی برای گروه های هنری دانست تا آنها با استفاده از این الگو بقای خود را تضمین کنند. همچنین بزرگان موسیقی ایرانی نیز می توانند سیستم مالی پایور را برای خود الگو قرار دهند و با استفاده از آن در کنار هم فعالیت کنند همانگونه که بزرگان گروه پایور این کار را کردند.
یاسر شیخی یگانه
انتهای پیام / 42