سرویس تئاتر هنرآنلاین : وقتی نمایشی روی صحنه می‌بینی و از عمق وجودت از آن لذت می‌بری باید، چند کلمه ای درباره آن نوشت. در زمانه ای که اغلب نمایش‌ها وام گرفته از فرهنگِ آنسوی مرزها است، تماشای یک متن ایرانی که از دلِ ادبیات معاصر اجتماعی برآمده است، روح مخاطب را جلا می‌دهد.

حسین کیانی بعد از ده سال دوباره نمایش "همسایه آقا"را در گوشه ای از این شهر و کمی آنطرف تر از تئاتر شهر روی صحنه برده است.

نمایشنامه ای که همه اجزای آن درست و روایتگر حال امروز ما است. قصه ای که ممکن است، هر خانواده ایرانی در سراسر این جغرافیا درگیرش شود، در زمانه ای که نسل جدید و قدیم میان سنت و مدرنیته گیر کرده‌اند، با داستانی مواجه می‌شویم که به ما می‌آموزد که در وهله اول خدا باید در دل ما باشد و بعد از آن به دنبال شرعیات و دین برویم، در طول تاریخ بشیریت دین و متعلقات آن با زور به کسی تحمیل نشده و هرکس اعتقادات خود را دارد.

وقتی همه ارکان و اجزای یک متن درست باشد، اثری قابل قبول به مخاطب ارائه می‌شود. دیالوگ‌هایی که میان شخصیت‌ها رد و بدل می‌شود، برای همین فرهنگ و جغرافیا است، حسین کیانی در تئاتر هم رده مسعود کیمیایی از منظر دیالوگ نویسی در سینما است و اشتراکات زیادی میان این دو کارگردان در این مدیوم‌ها وجود دارد.

در یک اثر نمایشی که چهره‌های شناخته شده ای به شخصیت‌ها جان می‌دهند و این دیده شدن به واسطه یک تیم بازیگری و کارِ گروهی درخشان است، صحبت کردن از بازیگران کار دشواری است اما در " همسایه آقا" چند بازی درخشان وجود دارد. رؤیا میرعلمی با جان بخشیدن به شخصیت کبوتر بار دیگر تئاتری بودن خودش را به رخ می‌کشد و ستون بازیگری در این نمایش است. از سوی دیگر امیر رضا دلاوری در خلق شخصیت "حجت" وجوه دیگری از بازیگری‌اش را می‌بینم و یادمان می‌اندازد که او هم دانش آموخته مکتب تئاتر است و در نهایت مهدی پاکدل که با حضور کمرنگ اما تاثیرگذارش، بدون شک تأثیر گذاری این ملودرام اجتماعی معاصر را دوچندان می‌کند.

"همسایه آقا" نمایشی است که باید آن را دید و شاید روزی یک اقتباس سینمایی از این متن درخشان حسین کیانی شکل بگیرد.

بعد از تماشای این تئاتر، این بیت مولانا من را درگیر کرد که ارتباط معنایی با این نمایش دارد :

چون زخود رستی، همه برهان شدی چون که گفتی بنده‌ام، سلطان شدی "همسایه آقا" را از دست ندهید.

سام بهشتی