به گزارش هنرآنلاین ، این روزها نمایش B5-6به کارگردانی فرزام رنجبر در تالار مولوی روی صحنه می‌رود. رؤیا افشار یادداشتی را بعد از تماشای این نمایش منتشر کرد.

امشب شاهد به بارنشستن دانه ای از امیدهای گزاف بودم....در تالار مولوی، نمایش B5-6جهان تازه می‌شود،وهرچقدر پنجه زهرآلود دیو تحجر سخت تر فرود آید،جهان تازه با سپری سخت تر به مصاف آن می‌رود، امشب شانس یارشد و درجمع تماشاچیان اجرای موفق به دیدن نمایشی شدم که از جهان تازه سربرون آورده......نویسنده نمایش ،امیرنوروزی، کارگردان،فرزام رنجبر و با بازی مجتباپیرزاده،امیرنوروزی،وحید منتظری،وایمان عزیزی......

جوان‌ها از دنیای خود میگویند، مثل دوران خودسخن میگویند و همچون آدم‌های دنیای خود بازی می‌کنند، دیگر نه خبری از تعامل‌های سیاسی است و نه نشانی از رفاقت‌های پشت پرده و نه اثری از الگوهای اجباری که هرچه می‌کنند تا حقنه شود در دهان خلق،نمی‌شود......

نمایش B5_6 یک تئاتر پوچ واقعی بود، و آنقدر ابزورد،چه در اجرا،چه در متن، که می‌توان آن را بعنوان یکی از شاخص‌های نمایش نامه نویسی این سبک شمرد، این جماعت جوان اهل مغلطه نبودند، هیچ تعمدی هم بر پوچی نداشتند، و هیچ لحظه ای دچار غلوهای شعاری نمی‌شد، از این رو نمایشنامه بسیار روان و راحت پیش رفت و تماشاچی را با پوچی دوران خود همراه کرد، چقدر زمان طول کشید،تا جوانه‌های امید به بار بنشیند، بعد از سرخوردگی‌های بسیار، پس از ربوده شدن هر فکر خلاقی توسط سیاست‌های فرهنگ ستیز،و اینک جوان‌ها با انرژی، اندیشه و درایت رو می‌نمایند.

نمایش ساختاری جدی از پوچی دارد، و این همان است که نویسنده در محیط خود با آن مواجه است، بی حتا کوچک‌ترین تاکیدی، و این نقطه قوت نمایشنامه است.در چنین ساختاری،هیچ شخصیتی وجود ندارد، آدم‌ها انگار در سراشیبی انهدام از هم پیشی می‌گیرند، بدون هیچ پاداشی که در پایان راه چشم انتظار ایشان باشد.....سخت است رسیدن به چنین ساختاری،بدون شعارهای رایج روشنفکرنمایانه و مغلطه‌های فیلسوف مآبانه، و امیرنوروزی به چنین ساختاری دست پیدا کرد، و بازی بازیگران،چنان با ساختارنمایش عجین شده، که گاهی باور نمی‌کنی،متنی در کاربوده باشد......

برخلاف آنچه بسیاری می‌پندارند، جوان‌های ما دچارخامی و سردرگمی و ظاهرسازی‌های تهوع برانگیز نیستند، دورانی طی شد،نچندان خوش آیند، سرکوب‌هایی اتفاق افتاد، تعمدسیاسی جای تعقل اجتماعی را در صحنه‌های تئاتر قبض کرد و با اینهمه، دوران حاصل خود را به بار می‌نشاند، همیشه ایمان داشتم که زمان صادق‌ترین پیامبران است و امشب نمونه ای از این صداقت را به چشم دیدم، جوان‌ها از آلودگی غرقه در محیط پرهیز می‌کنند، صادقانه آنچه را در جریان امور است، درک کرده، صداقتشان را می‌نویسند و کارگردانی کرده و بازی می‌کنند و اینچنین نسل جدید تئاتر،با سلیقه‌ها و اندیشه‌های متفاوت و متنوع ،صحنه‌ها را پر می‌کنند، و این همان دانه امیدی است که در طول بیشمار نمایش‌ها و اجراها در وجود خود، از هول گزند پنهان کرده،در امان می‌داشتیم و مهم‌تر اینکه، با دقت به محیط خود گوش می‌دهند و این گوش سپردن نه به جهت نادانی که از سر درایت است.

امشب چقدر امیدوار ،تالار مولوی را ترک کردم و چقدر شاد، گروه جوانی دیگر به مصاف صحنه‌ها می‌آید،پس خیال خام نابودی تفکر اجتماعی و زدودن اندیشه از تئاتر می‌تواند به مدفن خویش برود و آرام گیرد که بوی فلاکت و کهنگی‌اش،مدت‌هاست شامه‌ها را سوزانده و آزار داده.

من امیدوارم ،سیاست گذاران، جامعه شناسان و از همه مهم‌تر فرهیختگان جامعه،این اجراها را از دست ندهند، با دیدن این آثار می‌توانند راه کارهای مفیدی برای بهبودی هر معضلی بدست آورند، جوان‌های ما با بنیه ای قوی، به دور از هر منفعت طلبی شخصی، عین جامعه خود را می‌نویسند و به اجرا می‌برند.

و امیدوارم جامعه اهل تئاتر دیدن نمایش B5-6را از دست ندهند، این واقع انگاری هنرمندانه، بیش از هر شعار و تبلیغی می‌تواند ما را به خود آورد، تئاتر با هرسبک و اندیشه و ساختاری، نمی‌تواند از بنیان روحی اجتماعی دوران خود جدا باشد.

برای این گروه زیبا و فرهیخته چقدر آرزوهای خوب دارم و چقدر سپاسگذار صداقت و صراحت ایشان هستم، مغرور باشید و سربلند که اندیشه خود را با زیباترین جامه هنری آذین نمودید....