سرویس تئاتر هنرآنلاین: تئاتر، هنری است ریشه‌دار که علاقه به آن در نهاد انسان نهادینه شده است. هر انسانی در عرصه زندگی، بازیگری قهار است که از عهده نقش خود به خوبی بر می‌آید. همه انسان‌ها توانایی بازی کردن دارند، اما این توانایی در همه یکسان نیست. عده‌ای استعدادی خدادادی و علاقه‌ای ذاتی در زمینه هنر و بازیگری دارند. این گروه برای اینکه هنرشان دیده شود از هیچ کوششی دریغ نمی‌کنند تا به آنچه می‌خواهند برسند.

گروهی استعداد هنری دارند، اما هرگز موقعیتی برای عرضه هنرشان پیش نمی‌آید. چه استعدادهای درخشانی که کشف نشدند و به هرز رفتند. دوران دانش آموزی، بهترین زمان برای کشف استعدادهای هنری است. در این دوران شگفت انگیز، دانش‌آموزان با ذوق و مستعد می‌توانند از موقعیت پیش آمده استفاده کرده، از امکانات فراهم آمده بهره برده و هنرشان را به چشم دیگران، به خصوص کاشفان استعداد بیاورند. کشف و پرورش استعدادهای دانش‌آموزی امری ضروری و مهم است که متاسفانه امروزه در کشور به آن توجه چندانی نمی‌شود. به جز عده‌ای معدود که بی‌توقع به کشف استعداد و آموزش دانش‌آموزان می‌پردازند، دیگر کسی در این عرصه فعالیت نمی‌کند.

متأسفانه نهادهای دولتی که باید مهم‌ترین مراکز حمایتی و هدایتی در این زمینه باشند، کمتر به این مهم توجه می‌کنند. در گذشته‌ای نه چندان دور، در مدارس کلاس‌های فوق برنامه تشکیل می‌شد که اختصاص به آموزش هنر به دانش آموزان علاقه‌مند داشت. برخی از مدارس نیز برای خود گروه‌های نمایشی داشتند که در مناسبت‌های مختلف روی صحنه رفته و هنرنمایی می‌کردند. تعدادی از این دانش‌آموزان بعدها به طور حرفه‌ای وارد عرصه کارگردانی و بازیگری تئاتر شده و برای خود صاحب جایگاه شدند. برای موفق شدن در عرصه هنر و تئاتر، باید آموزش از پایه و از سنین پایین آغاز شود. این آموزش باید مرحله به مرحله و زانو به زانو باشد. این مهم فقط از عهده استادان با تجربه و کار کشته بر می‌آید، نه هر کسی. آموزش ظرافت‌های خاص خود را دارد، اگر آموزش درست انجام نشود، ممکن است موجب سرخوردگی هنرجو شود. پس از شناسایی دانش آموزان مستعد و آموزش درست، باید آنان را وارد گروه‌های تئاتری کرد و با احتیاط روی صحنه فرستاد. هنر آموختگان جدید، در کنار با تجربه‌ها کم‌کم تکنیک‌ها را در عمل آموخته و با مخاطبان نیز آشنا می‌شوند.

با این کار ترس آنان از صحنه ریخته و آماده هنرنمایی می‌شوند. در حال حاضر شکاف زیادی بین نسل قدیم و جدید تئاتر به وجود آمده است، این شکاف هر روز دارد عمیق‌تر می‌شود. فاصله ایجاد شده بین نسل قدیم و جدید آسیب‌های جدی به هنر تئاتر زده و خواهد زد. برای کم کردن فاصله باید از پیشکسوتان عرصه نمایش برای آموزش دانش‌آموزان و دانشجویان مستعد استفاده کرد. تجربه‌ای که این خاک صحنه خورده‌ها روی صحنه به دست آورده‌اند، در هیچ دانشگاهی آموختنی نیست. تحصیل آکادمیک باید با آموزش کلاسیک ترکیب شده تا نسل جدید و کاربلدی وارد عرصه تئاتر شود.

آینده در دست جوانان است و این جوانان با هدایت و راهنمایی درست می‌توانند موفق باشند. سازمان‌های دولتی و در راس آنها آموزش و پروش باید زمینه لازم برای کشف استعدادها و آموزش هنر تئاتر به دانش آموزان را فراهم کند. اگر امکان آن نیست که در هر مدرسه‌ای این اتفاق بیفتد، می‌شود در هر منطقه آموزشی یک مرکز را به این کار اختصاص داد تا دانش‌آموزان علاقه‌مند، در آن بتوانند توانایی‌های هنری خود را شناخته و آن را به کار بگیرند. اگر چنین اتفاقی بیفتد، آینده درخشانی در انتظار هنر این کشور فرهنگ خیز خواهد بود.

سید رضا اورنگ