به گزارش هنرآنلاین ، در ابتدای برنامه امامبخش با رد واژه تئاتر تهران و شهرستان گفت: باید درباره تئاتر کشور صحبت کنیم و به این فکر کنیم چرا این مرزبندی بین تئاتر ایران و شهرستان ایجاد شده و آیا به سیاستگذاری برمیگردد یا عامل دیگر؟
وی افزود: فکر میکنم باید به عقب برگردیم و پایهایتر باید مسئله را بررسی کنیم چراکه تئاتر شهرستان همیشه استوانه تئاتر شهرستان بوده است. ما تا حدود جشنواره ۲۲ و ۲۳ بهترین حضور شهرستان را در تئاتر فجر داشتیم اما به دلیل مشکلات بودجه و یا سیاستگذاریهای اشتباه فاصله میان تئاتر شهرستان و تهران ایجاد شد و فکر میکردند کیفیت در مرکز بیشتر از شهرستان است.
امامبخش درباره مسائل اصلی تئاتر در شهرستان بیان کرد: بچههای شهرستان الان آموزش را مسئله اصلی میدانند و امروز تئاتر بهعنوان شغل محسوب نمیشود. مشکلات سختافزاری در این میان گریبانگیر شده و سالن برای تمرین وجود ندارد. از مجموع سالنهای تحت اختیار ارشاد در سراسر کشور دو یا سه سالن بیشتر نمیتوانیم برای هر استان تعریف کنیم و این باعث میشود کیفیت پایین بیاید. همین باعث میشود که بچهها به تهران بیایند و در تهران مستقر شوند.
در ادامه وحید لک با اشاره به اینکه باید به این سمت برویم که چه طور عنوان تئاتر شهرستان به وجود آمده است، گفت: به نظرم قدرت تئاتر کشور در شهرستان به وجود آمد و برخی شهرها مثل رشت و تبریز یکصدسال در زمینه تئاتر قدمت دارند. در ادامه طی سالیان طولانی بیتفاوتی باعث بیتوجهی به مسئله تمرکززدایی شد و تمام امکانات و تسهیلات در پایتخت رشد کرد و این بهانه خوبی برای مهاجرت به تهران و تضعیف تئاتر در استانها شد.
وی افزود: اکثر امکانات در مراکز استانها وجود دارد و این امکانات باید بررسی شود و معمولاً این مسائل طرح میشود و تداوم نداشته است. علاوه بر این جابهجاییها در کشور ما طی چندسال است و مدیران سریع تغییر میکنند. بخشی مربوط به کمبود اطلاعات در این حوزه و بخشی نیز مربوط به تئاتر است که در گذشته باید جریانی را شکل میدادند که بتوانند مطالبات خود را پیگیری کنند.
امامبخش در ادامه به تعریف گروه تئاتری در وضعیت فعلی تئاتر کشور پرداخت و عنوان کرد: در حال حاضر گروه به معنی مجموعهای از بازیگر و کارگردان هستند که محصول فرهنگی تولید میکنند و خودشان بتوانند اقتصاد خودشان را تأمین کنند. خودم هسته مرکزی یک گروه فعال هستم و سالی بیش از یک تئاتر نمیتوانم داشته باشم.
وی با طرح پرسشهای در ادامه افزود: آیا با این یک کار میتوانم جوابگوی اقتصاد گروهم باشم؟... آیا یک کارگردان یا سرپرست یک گروه در شهرستان این امکان را دارد که بتواند اقتصاد خود را تأمین کند؟... ما به هر مشکلی بر میخوریم، یک سر آن مسئله اقتصادی است. حفظ یک گروه تئاتری در شهرستان بهمراتب سختتر از تهران است. در حال حاضر یک بازیگر در چند گروه کار میکند چون کارگردانان بیشتر از یک تئاتر نمیتوانند کار کنند.
در ادامه برنامه علی ایزدی در تماسی تلفنی درباره وضعیت برگزاری تئاتر استانی گفت: جشنوارههای استانی با تمهیدی که در مرکز هنرهای نمایشی، به این تصمیم رسیدند که صفرتا صد جشنوارههای استانی را در اختیار خود استانها بگذارند. آنها خودشان میتوانند داورها را انتخاب کنند و تنها اسامی و آمار و ارقام را به ما اعلام میکنند. در زمینه مالی حقالزحمه داوری، کمکهزینه برای برگزاری جشنواره و کمک برای برگزیده دو گروه به استانها پرداخت میشود. از طرف دیگر برای اینکه فعالیت هنرمندان در زمینه اداری بیشتر شود این تصمیم به استانها واگذار شد.
در میانه صحبتها علی ایزدی در پاسخ به سؤال وحید لک مبنی بر اینکه اتفاقات نمایشی تداوم ندارد و برنامه تئاتر ۴ سال پیش بهعنوان استقرار گروههای نمایشی در سراسر کشور الان چگونه پیگیری میشود، گفت: در آن زمان به گروهها یک کمکهزینه پرداخت میشد اما به این معنی نبود که همیشه باید به گروههای استانی پول بدهیم و این برای شروع بود. قرار بود بعدازاین گروهها را بیشازپیش ساماندهی کنیم و کمکهزینهای به آثار برگزیده هر استان داده شود و از طرف دیگر این گروهها در شهرهای مجاور بتوانند کار خود را دنبال کنند.
وی در خصوص علت تداوم نیافتن این اتفاقها توضیح داد: تداوم نداشتن شاید به مدیریت مرکز هنرهای نمایشی برگردد که سه یا چهار مدیرکل طی دو سال تغییر دادند. ایرجی از همکاران ما مسئول بخش استانها شد و برای گروهها ساماندهی جدیتری صورت گرفت. با توجه به آییننامه ابلاغشده، گروههای الف، ب و جیم طراحی شد و در آییننامه ذکرشده که گروههای دارای مجوز کمکهزینه دریافت میکنند و طی این روزها آمار افرادی که مجوز فعالیت دریافت کردند، اعلام میشود.
ایزدی افزود: پس از آن شفیعی بهعنوان مدیرکل هنرهای نمایشی تیمی تشکیل داد که فعالیتهایی برنامهریزی شود اما هیچ پولی در اختیار مرکز هنرهای نمایشی نبود که بتوانند از هنرمندان حمایت کنند.
وی در پایان صحبتهای خود خاطرنشان کرد: در ادارات کل فرهنگی استان سیستم درستی برای تئاتر وجود ندارد و آنها به دنبال این هستند که فعالیتها قائم به سیستم باشد و نه فرد. اگر پایبند به فرد نباشد، کماکان با تغییر مدیران میتوانند به کار خود ادامه دهند. افق مرکز هنرهای نمایشی تجمیع جشنوارهها و پرداخت به اجرای عمومی در کشور است.
در ادامه امامبخش گفت: اینکه در سطح کشور گروههایی تعریف و مجوزی برای کار تئاتر به آنها داده شود، خوب است اما کارکرد این گروهها چگونه است؟.... اگر گروهها برای جشنواره کار میکنند باید بودجهای به آنها تخصیص داده شود. اگر این گروهها برای عموم اجرا میروند چه زیرساختی برای آنها درنظر گرفته شده است که بتوانند در طول سال اجرا داشته باشد؟... اصلاً اگر بودجه باشد آیا یکسان بین گروهها تقسیم میشود یا نه؟
وی افزود: هر طور بررسی کنیم، تئاتر شهرستان وابسته به تشکیلات دولتی است اما آیا این تشکیلات زیرساخت لازم برای گروههای تئاتری فراهم کرده است؟.... در شیراز ۴۵ گروه مستقر هستند و در کهگیلویه این تعداد گروهها کمترند و چه طور امکانات به آنها اختصاص داده میشود؟
لک در ادامه بیان کرد: کمکاری زیاده شده اما وقتی رشد جمعیت تئاتر متناسب با فضای تئاتر نباشد و بهتدریج به همین شکل اتفاق بیفتد، فاجعهبار است؛ یعنی به دنبال فضایی هستیم که از این فشار دور شویم. چندسال پیش طرح استقرار گروه پیاده شد اما بحث این بود که گروهها شناسایی شوند. بعد از شناسایی طرح تئاتر شهرستانها اتفاق افتاد و توانست بخشی از نیاز تئاتری را تأمین کند.
این مسئول تئاتر کشور خاطرنشان کرد: تئاتریها نیازمند یک پاتوق ثابت هستند و از سال گذشته ۱۲ استان پاتوق یا پایگاه تئاتر در استانها و در ساختمانهایی هستند که متعلق به خانواده تئاتر کشور است. مشهد، یاسوج تبریز، سنندج و .... ازجمله استانهایی هستند که پایگاه تئاتر در آنها راهاندازی شده است.
وی در پایان گفت: در بحث تأمین سالن بخشی را پیش بردیم و در بخش اعتبار باید تکلیف استانها با گروههای تئاتری مشخص شود. مشکل ما این است که سرگرمی خانواده تئاتر جشنوارهها هستند چون گروههای هنری معتقدند که در جشنوارهها دیده میشوند.
برنامه "پرده آخر" جمعهها ساعت ۲۰:۰۰ روی آنتن شبکه رادیویی گفتگو میرود.
انتهای پیام/