سرویس تئاتر هنرآنلاین: هر روز بخش عظیمی از برنامه‌های شبکه‎های تلویزیونی، روزنامه‌ها، سایت‌ها و... به اخبار جنگ اختصاص دارد. غزه، داعش، سوریه، اکراین، الجزایر و صدها کشور و منطقه دیگر در اقسا نقاط جهان درگیر جنگ‌اند. کودکان ما تصاویر این جنگ‌ها را می‌بینند، اخبار آن را می‌شنوند، بی‌آنکه بدانند این جنگ‌ها در کدام نقطه از زمین و دقیقا برسر چه چیزی رخ داده‌اند. هراس جنگ، خونریزی و آوارگی فقط بر ما مستولی نمی‌شود بلکه کودکان ما نیز در خوشبینانه‌ترین حالت به شکلی ناخودآگاه از این حجم عظیم اخبار جنگ و خونریزی وحشت‌زده می‌شوند.

برخلاف تصور ما کودکان مسائل مهم و جدی را درک می‌کنند. کودکان از شنیده‌ها و دیده‌هایشان تاثیر می‌پذیرند.این روزها رسانه‌ها و سرگرمی‌های متداول کمتر به اصول اخلاقی و انسانی وفادارند و بیشتر در پی کسب سود مالی و اهداف سیاسی هستند.جنگ و خشونت این روزها به راحتی پشت ظواهر گول زننده ی تکنولوژی و بازیهای رایانه‌ای تبدیل به بازی وسرگرمی کودکان ما شده و در پس هیجان بازی، در ذهن آنان ردی از وحشت کشتن و جنگ و درگیری ایجاد به جا می گذارد. متأسفانه با غرق شدن در دنیای مجازی و دیجیتال عواطف والای انسانی و خودباوری برای حل بحران های بشر، کم‌ رنگ‌تر شده است. این خطر کودکان ما را تهدید می‌کند که بدون واکنش از کنار همه‌ی این اتفاقات بگذرند. بی‌آنکه باور داشته باشند که می¬توانند آینده¬ی جهان را به سمت دیگری سوق دهند.

امروزه وظیفه تئاتر کودک و نوجوان،تلاش برای کنار زدن این تهدیدها است. این هنر باید به مبارزه با این تهدیدهای شوم برود و بکوشد با ایجاد خودباوری و انتقال اندیشه به ترویج روحیه‌ی مهر و دوستی در ذهن کودکان بپردازد.

"تیستوی سبز انگشتی" نوشته موریس دروئون با ترجمه لیلی گلستان، کتابی است که نسل‌های قبلی بیشتر آن را خوانده‌اند. تیستو پسربچه‌ای ست که پدرش سازنده تسلیحات جنگی است. او با نیروی سبز کننده و رویاننده‌ای که در سر انگشتانش دارد با پیرامون خود آشنا شده و به وسیله این نیرو سعی می‌کند آرمان شهر خود را که در آن جنگ و نزاع جایی ندارد، به وجود آورد. این اثر روحیه خودباوری را بین کودکان ترویج می‌دهد، و به آنان نوید می‌دهد که دارای اراده و اندیشه برای تغییر پیرامون خود هستند.

این دلیلی بود که ما را بر آن داشت تا دست به اقتباسی از این داستان برای تئاتر کودک و نوجوان بزنیم. آری می‌توان با کودکان جدی به سخن بنشینیم و از مسائل مهم و جدی پیرامونشان سخن بگوییم. نجات کودکان، نجات جامعه و فرهنگ است.

انتهای پیام/