سرویس تئاتر هنرآنلاین: نمایش "کمد دیواری" به کارگردانی کاوه مرحمتی از 7 دی ماه در تماشاخانه سه نقطه سالن خسرو شکیبایی با بازی فهیمه معین و کاوه مرحمتی به روی صحنه رفته و اجرای آن تا 26 دی ماه ادامه دارد. این نمایش زندگی زوجی به نام آرش و نازی را روایت می‌کند که بر سر مسائل ریز و درشت زندگی‌شان بحث و جدل‌های سخت و سنگینی با هم دارند. امشب شبی است که آن‌ها می‌خواهند به مهمانی بروند ولی همچنان با هم قهر هستند و سر مواضع‌شان پافشاری می‌کنند. اما نازی موضوعی را برای آرش فاش می‌کند که او را به مرز جنون می‌رساند. کاوه مرحمتی کارگردان و بازیگر نمایش "کمد دیواری" در گفت‌وگو با هنرآنلاین درباره این نمایش گفت: نمایشنامه "کمد دیواری" نوشته کیوان میرمحمدی است و سومین یا چهارمین متنی‌ست که نوشته است. با کیوان میرمحمدی پیش از این آشنایی داشتم، ضمن این که درجشنواره تئاتر فجر با نمایش "اسب آبنوس" جایزه بهترین نمایشنامه جشنواره را ازآن خود کرده بود. زمانی که متن نمایش "کمد دیواری" را خواندم بسیار از آن خوشم آمد و تصمیم گرفتم آن را به صحنه ببرم. او در ادامه گفت: بیشتر من را در تئاتر به عنوان ویدئوآرتیست می‌شناسند و "کمد دیواری" دومین کار کارگردانی من است. در واقع می‌توانم بگویم که این کار محصول زحمات همه دوستان من است، چرا که پروسه طولانی برای یافتن بازیگر داشتیم تا هم با بازیگر مقابل هماهنگ باشد و هم لایه‌های زیرین نمایش را بتواند درست در بیاورد. این نمایش طنز خاص و زیر پوستی دارد و روی یک لبه حرکت می‌کند. از آن‌جایی که کمد دیواری روایت دعوای یک زن و شوهر است و چون این دعوا بی‌فایده است، بنابراین ناخودآگاه طنزی در آن دیده می‌شود که برای رسیدن به آن زمان بسیاری صرف شد. در واقع این طنزباید در بازی‌ها اتفاق می‌افتاد. خوشحالم که نمایش بازخورد خوبی از تماشاگران دریافت کرده و این نشان می‌دهد که اتمسفر مدنظرما ایجاد شده و آن چیزی که انتظار داشتیم اتفاق افتاده است. مرحمتی با بیان این که اتفاقاتی که در "کمد دیواری" رخ می‌دهد برای مخاطب قابل لمس و ملموس است اظهار کرد: آشنایی من و میرمحمدی به کار قبلی وی به نام "دزدها به چه می‌اندیشند" باز می‌گردد که من بازیگر نمایش وی بودم .آن چه که باعث شد من به سراغ فضای نویسندگی میرمحمدی بروم و در ذهنم بماند، چند نکته است که دغدغه‌ام بود. اول این که به شدت کاراکترهای نمایش وی معاصرند و حس می‌کنی آن‌هارا دیده‌ای، برایت قابل باور و ملموس هستند. دوم بسیار با جزئیات پرداخت می‌کند، ما برای این کار چند بار متن را بازخوانی کردیم، اما این حس همیشه دیده می‌شود. در واقع کاراکترهای نمایش کیوان میرمحمدی قابل لمس هستند و با نگاهی به اطراف به این آدم‌ها بر خواهید خورد. نکته بعدی روابط بین انسان‌هاست که دغدغه من را شکل می‌دهد. زندگی ما بدون روابط آدم‌ها شکل نمی‌گیرد. کیفیت زندگی ما با همین روابط در همه جای دنیا پیش می‌رود و اگر کیفیت زندگی فرق می‌کند، مهم‌ترین شاخصه تاثیرگذار آن روابط انسان‌هاست و در نمایشنامه کیوان میرمحمدی بسیار زیاد، آگاهانه یا غریزی به آن پرداخته شده است و حس می‌شود که این موضوع برای نویسنده نیز مهم است. کارگردان نمایش "کمد دیواری" در ادامه درباره مهم‌ترین ویژگی این نمایش بیان کرد: به نظرم نمایشنامه بسیار خوش ریتمی است و تکنیک نویسندگی خوبی دارد، از سوی دیگر کاملا بی‌ادعا و راحت‌الفهم است. درست است که به این مسائل پرداخته اما در این چند اجرا طیف مختلفی از آدم‌ها آمده‌اند و همه به آنچه اتفاق افتاده عکس‌العمل داشتند و این نشان می‌دهد که توانسته فضا را درست انتقال بدهد. بازیگر نمایش "زن، مرد" با اشاره به سبک رئالی که برای این نمایش در نظر گرفته شده است افزود: سبک اجرایی ما کاملا رئال است، اما طراحی خاصی برای آن داشتیم. از آنجایی که فارغ‌التحصیل رشته گرافیک هستم، تصویر صحنه برایم مهم بود و این درطراحی صحنه دیده می‎شود. بازی‌های این نمایش کاملا رئال است، اما طراحی صحنه به این شکل نیست. در واقع تصویر خاص‌تری نسبت به رئال بودنش دارد. از سوی دیگر برداشت دیگرم این بود که موضوع نمایش حول دعوای این زوج می‌گردد و در شهرهای بزرگ، خیلی زندگی‌ها خصوصی و شخصی نیست. شما در یک آپارتمان به راحتی صدای همسایه خود را می‌شنوید، در واقع قصد داشتم این شفافیت باشد و از سوی دیگر آنچه وجود دارد خیلی دیده نشود. شما در این نمایش اتاقی را می‌بینید که هست، اما در عین حال نیست، کمدی که وجود دارد، اما دیده نمی‌شود و این پررنگ شده است. مرحمتی در پاسخ به این سوال که با توجه به این که در عرصه تئاتر بیشتر او را با ویدئو گرافیک‌هایش می‌شناسند، چقدر از این امکانات در نمایش خود بهره گرفته است گفت: آنچه که برایم اهمیت داشته است مدیا نیست، بلکه ایده‌هایی اجرایی است. کارهایی که در تئاتر انجام دادم خیلی جنبه آرت ندارد مثلا در کار "فرکانس" مرتضی میرمنتظمی ماهیت ویدئو از بین رفته و بخشی ازصحنه شده است و یک ابزار دکور است با قابلیت بالا. درواقع قاب صحنه برای من نوعی تصویر است. به جز فضای کار بازیگران و طراحی میزانسن، این قاب برای من تصویر کلی از یک فضاست و جاهایی به شکل تصویری میزانسن‌‌ها اتفاق افتاده است. سعی کردم تصویر کارتاثیرگذار باشد. او در پایان درباره استفاده درست از ویدئو گرافیک در نمایش‌های امروز خاطرنشان کرد: وقتی جدی‌تر وارد این فضا شدم و جدی‌تر کار کردم، دیدم کارهایی که ویدئو دارند بسیار زیاد است ومتاسفانه درست از آن‌ها استفاده نشده است. کار، فرم کلی و ساختار کلی دارد و ممکن است که برای هر نمایشی این سبک جواب ندهد، بنابراین نباید به صرف تکنیک روز و جذاب حتما از آن استفاده شود. به نظر می‌رسد، یک مقداری هیجان‌زدگی در استفاده از این تکنیک دیده می‌شود. این ابزار باید به کلیت کار کمک کند و درخدمت کار باشد. انتهای پیام/