سرویس تئاتر هنرآنلاین : از وقتی آدمها آن عمارت قدیمی را به دلیل نامعلوم ترک کرده بودند، آنجا مکانی شده بود برای عیش و معاش موشها و گربهها. از وقتی که آدمها آن عمارت قدیمی را به دلایل نامعلوم ترک کرده بودند، اگر چه قصهی آدمها تمام شده بود، اما قصهی زندگی همچنان ادامه داشت. قصهای که یک سویش "بودن" و سوی دیگرش "نبودن" بود. قصهی هستی و نیستی. این خلاصهای از داستان نمایش "شاخه نبات" به کارگردانی مهدی شمسایی است که از 4 مهرماه در تالار وحدت به روی صحنه رفته است و تا پایان مهرماه به روی صحنه خواهد بود.
مهدی شمسایی کارگردان نمایش "شاخه نبات" در گفتگو با خبرنگار هنرآنلاین درباره انتخاب داستان "موش و گربه" از کتاب عبید زاکانی گفت: من به سراغ این داستان نرفتم بلکه این داستان بود که به سراغ من آمد. معمولا وقتی یک دوره مطالعاتی انجام میدهم یکسری یادداشت از آن بر میدارم، در زمانی که داشتم اشعار عبید زاکانی را میخواندم در یادداشتهایم به یک طرح یک خطی برخوردم که شروع داستان این نمایش بود و هیچ پیشزمینه ذهنی از قبل درباره آن نداشتم.
او مهمترین ویژگی این نمایش را نثر آن دانسته و ادامه داد: این نمایش از یک نثر مسجع آهنگین بهره میبرد که استفاده از آن در تاریخ نمایش ایران بسیار کم دیده شده و سراسر نمایش موسیقی و کلام است و این مهمترین عامل این نمایش است.
کارگردان نمایش "شیخ صنعان" درباره انتخاب نام "شاخه نبات" برای این کار نیز عنوان کرد: کاملا اتفاقی این نام را انتخاب کردیم. شاید به این دلیل که در بخشهایی اشارهای به "شاخه نبات" دیوان حافظ داشته باشد. جایی که حافظ عاشق دختر امین شهر میشود و عشقی کاملا بیربط را به وجود میآورد، به شاخه نبات نزدیکتر است.
او درباره انتخاب سبک اجرایی این نمایش نیز اظهار کرد: نمایش "شاخه نبات" کاملا موزیکال و فانتزی است و حتی در بخشهایی به کاریکاتور نزدیک میشود و در جاهایی کاملا رئال است. بیشتر نگاه ما رسانهای بود و این که پیامی که باید منتقل شود را به درستی منتقل کنیم. به همین دلیل نیز از تمام شیوهها استفاده کردیم تا درست این پیام رد و بدل شود.
شمسایی درباره بازخورد انتخاب این موضوع از اشعار عبید زاکانی در بین مخاطبان نیز گفت: بازخورد خوبی تاکنون داشته است، اما ضعف بزرگ کار تبلیغات بسیار اندکی است که داریم، چرا که این نمایش در مقاطع مختلف دچار ممیزی شدید شد و همین عامل باعث شد تا مجری طرح فکر کند کار تعطیل است و سرمایهگذاری در تبلیغات را به حداقل رساند و هیچ بیلبوردی از نمایش در سطح شهر نیست و تنها از طریق تبلیغات سینه به سینه تاکنون این نمایش مخاطب خود را داشته است.
کارگردان نمایش "سلامان و آبسال" در پاسخ به این سوال که خواندن متنهای موزون در تئاتر ما به دلیل اینکه تئاتر موزیکال چندانی نداریم چقدر کار را برای بازیگران سخت کرده است، عنوان کرد: دقیقا مشکل ما این بود که بازیگران حرفهای تئاتر در خواندن متنهای موزون مشکل دارند. در تحریرها و هجهاها بسیار مشکل داشتیم، بنابراین با گروهی کار کردیم که شیوه خواندن متون را ابتدا به آنها آموزش دادیم و بعد از حدود 4 ماه تمرین توانستیم این کار را به درستی اجرا کنیم. بچههای حرفهای تئاتر، متاسفانه نتوانستند این کار را بکنند و زمان زیادی باید صرف میشد که نه برای آنها و نه برای ما مقرون به صرفه نبود.
شمسایی درباره تفاوت بین آنچه که در داستان موش و گربه عبید وجود دارد و این نمایش بیان کرد: نمایشی که من کارکردم تنها بخشی از تفکرات عبید، فضا و اندیشههای طنز اجتماعی آن زمان را بیان میکند وگرنه قصه من بسیار از فضای ذهنی عبید دور است. داستان موش و گربه عبید را برای تجزیه و تحلیل نخواندم. از آنجایی که شیوه بازخوانی ادبیات کهن را میپسندم تنها تورق کردم و داستان خودم را نوشتم. داستانی که نمیدانستم به کجا ختم میشود. نویسنده وقتی میخواهد اثری را خلق کند، ناخوداگاه برگرفته از شرایط، زمان و مکان خودش است. این نمایش نیز کاملا امروزی به زبان طنز و طبیعی است. آثار ادبیات کهن ما دراماتیک نیستند و تنها برای خواندن سروده شدند و برای دراماتیک کردن باید مراحل سختی را پشت سر گذاشت.
کارگردان "شاخه نبات" درباره عدم توجه نویسندگان و کارگردانان تئاتر به ادبیات کلاسیک نیز گفت: در زمینه متون عرفانی کار بسیار سخت است، چرا که ماهیت عرفان و درام اصولا با هم متناقض هستند. اهالی هنر و نویسندگان وقتی آثار کهن را میخوانند سعی میکنند غرق داستان نشونند، چرا که اگر غرق شوند، اندیشه تبدیل به ادبیات کهن میشود و این مغایر با حال و روز امروز است. باید با ذهن امروزی به ادبیات کهن نگاه کنیم تا این بازخوانی و تبدیل از نظر دراماتیک درست باشد. در این صورت است که تماشاچی از این نوع کارها بیشتر استقبال میکند.
شمسایی در پایان دلیل عدم انتخاب این نوع کارها را از سوی اهالی تئاتر اینطور عنوان کرد: انتخاب آثار اینچنینی برای نمایش کار سختی است و اصولا برای اهالی تئاتر از نظر مالی نیز بسیار هزینهبر است. من سعی میکنم دستم را برای تئاتر دراز نکنم و بیش از هر کس خودم لذت ببرم. به همین دلیل نیز هرچند سال یک بار کار میکنم و از آن لذت میبرم، چرا که در تئاتر بدنبال لذتهایی هستم که در عمق حقیقت تئاتر نهفته است.
انتهای پیام/