سرویس تئاتر هنرآنلاین: وضعیت تئاتر دینی در کشور بسیار شکننده و بی‌رمق شده است و لازم است در صورتی‌که خواهان تصور آینده‌ای روشن برای این حوزه هستیم، توجه بیشتر و دقیق‌تری را به آن مبذول بداریم.

تئاتر دینی، بسیار ارزنده و قابل تقدیر است چرا که از قدیم در عرصه فرهنگ وجود داشته،که با توجه به پیشینه هنر دینی در ایران، باید تلاش شود تا ارزش‌های موردپسند مردم دوباره احیا شود، چراکه کوتاهی برخی از مسئولان مانع گسترش آن و نهایتا کمرنگ شدن این نوع نمایش شده است.

نمایش دینی متعلق به همه هنرمندان تئاتر ایران است، آدم‌های تکراری، اندیشه‌های تکراری می‌آورند و لازم است هنرمندانی با اندیشه‌های باز‌تر و به روزتر وارد عرصه تئاتر شوند، علی‌الخصوص تئاتر دینی که نیاز به پژوهش و مطالعه زیاد می‌طلبد و با توجه به ساختار مذهبی جامعه، نمایش‌های مذهبی باید از جایگاه ویژه‌ای در میان هنرهای نمایشی برخوردار باشند، اما واقعیت‌ها حکایت از این دارند که این نوع نمایش‌ها مهجور مانده‌اند و فقط در ایام خاصی است که ضرورت اینگونه آثار احساس می‌شود و بعد از آن مقطع دوباره به فراموشی سپرده می‌شوند.

با این حال وجود برخی موانع و مصائب باعث از بین رفتن اعتماد به نفس گروه‌های نمایشی دینی برای ‌رجوع به موضوعاتی از این دست می‌شود و آنها بر سر دو راهی قرار می‌گیرند که آیا می‌توانند منویات و خلاقیت‌های ‌خود را در امور دینی بیان کنند یا اینکه تابع دستورات و باید و نبایدهای ‌دائما متغیر سیاست‌گذاران تئاتر باشند.

این‌گونه مشکلات و آسیب‌ها نزدیک ‌شدن به حیطه تئاتر دینی را پرخطر و دست‌ و پاگیر می‌کند و بر این اساس بسیاری از ‌هنرمندان صاحب قریحه‌ ترجیح می‌دهند از ورود به این حوزه پرهیز کنند. باید تئاتر مذهبی را رونق بخشید و با درنظرگرفتن سرمایه و اعتبارات مالی از آن حمایت کرد. متولیان باید تلاش کنند با تشویق و ترویج و برنامه‌ریزی درست، به این هنر جانی دوباره ببخشند. شاید برای برون رفت از این بحران، برنامه‌ریزی درست در کنار بالا بردن آگاهی مردم و تخصیص بودجه و اعتبارات کافی مرحمی باشد بر زخم کهنه تئاتر دینی در ایران، تا آن را مجددا احیا کرد. مشکل دیگر کمبود و ضعف در نمایشنامه‌های دینی است.

این مساله، گره‌‌های کور و باز نشدنی دارند که برخی از افراد برای حفظ و پایداری این هنر دینی ناگزیرند، با مصائب پیش‌رو کنار بیایند. شایسته است برای روایت وقایع، افراد و شخصیت‌های مهم، بدون تحقیق و بدون مطالعات زبان‌شناسی و فرهنگ‌شناسی شروع به کار نکنیم و صرفاً به کمیت و تکثر کار دلخوش نباشیم. تئاتر دینی باید نیاز یک هنرمند باشد، بدون ریا و به دور از خوشایند مسئولان و مدیران چرا که زیبایی و ماندگاری هنر دینی، اعتقادی بودن و بر دل نشستن آن است.

انتهای پیام/

حامد هوشیاری، نویسنده و منتقد