سرویس تئاتر هنرآنلاین/ هر نسل در دوران کودکی‌اش با انیمیشن‌هایی حس نوستالوژی و نزدیکی دارد. تام و جری، مرد عنکبوتی، سوپر من ، بولک و لولک و.... انیمیشن "پلنگ صورتی" نیز یکی از این انیمیشن‌های خاطره برانگیز است. انیمیشنی که با قابلیت‌های بالای تصویری و سینمایش برای اولین بار در اواخر دهه شصت توجه کارگردان درجه یک و خوبی مثل بلیک ادوارز را به خودش جلب کرد و چند فیلم درخشان با بازی بازیگر بی‌بدیل سینما پیتر سلرز در نقش بازرس کلزوو ساخت. هوشمندی بلیک ادوارز در این مسئله قابل تعریف بود که او با شناخت درست فقط به سراغ روایت کردن شخصیت بازرس کلزوو در فیلمش رفت و خبری از سایر شخصیت‌های این انیمیشن نبود.

آروند دشت آرای کارگردان نوگرا و تنوع‌پذیری است و اجراهای‌ مختلفی در فرم‌های نمایشی روی صحنه آورده است. علاقه دشت‌آرای به روی صحنه بردن کمیک استریپ‌ها و انیمشن‌های مطرح با اجرای نمایش "تن تن و راز قصر مونداس" آغاز شد. نمایشی که دو سال قبل با بازی محمدحسن معجونی و طناز طباطبایی روی صحنه رفت و مخالف و موافقانی داشت. پلنگ صورتی ساختاری شاه پریانی و فانتزی دارد و به همین دلیل سوای مخاطبان کودک بزرگسالان نیز شیفته تعقیب و گریزهای بی‌پایان مورچه و مورچه‌خوار هستند و پلنگ صورتی که در پس ظاهر بی‌تفاوتش می‌تواند در حد یک فیلسوف بهلول وار خودنمایی کند و برخی از اوقات وقارش در رفتن و خونسردیش همفری بوگارت فقید را درذهن متبادر می‌کند که هیچ چیز دنیا و قراردادهای اجتماعی را مثل چارلی چاپلین را قبول ندارد و چالش جاودانه‌اش با مردکوتوله، عصبانی و سیبیلو همیشه برای مخاطب به همراه و خنگ بازی‌های بازرس کلزو و دستیار عجیب و غریبش دودو جذاب هستند.

در دنیای انیمیشن تصویر کردن هر ناممکنی با قلم جادویی انیماتورهای هنرمند قابل شدن است. اما موقعی که پای اجرای زنده توسط بازیگران در صحنه نمایش با امکانات محدود بصری، تصویری و صحنه‌ای در ایران مطرح می‌شود، کار دشوار و سخت می‌شود.

یکی از اولین کارهایی که در جهت باورپذیر کردن فضا و نمایش با متن واقعی باید مورد توجه قرار بگیرد طراحی لباس است. در نمایش "ردپای صورتی" امیر اثباتی طراح صحنه و لباس صاحب سبک سینما که در پروژه‌های مختلف سینمایی کارهای ماندگاری انجام داده و با توجه به اهمیت لباس در این نمایش فانتزی‌گونه انتخاب مناسب و درستی است. اثباتی در این زمینه بسیار درست و هدفمند طراحی‌های لباسش را با توجه به استیل و فیزیک بازیگران انجام داده است. لباس مورچه، مورچه‌خوار، پلنگ صورتی، بازرس کلزوو و دستیارش دودو همگی قابل باور و نزدیک به فرمت این شخصیت‌ها در انیمیشن پلنگ صورتی هستند. تنها شخصیتی که به نظر می‌رسد اثباتی در طراحی لباسش توفیقی نداشته شخصیت مرد عصبانی سبیلو است که حس واقعی این شخصیت را به مخاطب منتقل نمی‌کند.

طراحی صحنه این نمایش را امیرحسین دوانی انجام داده که کارش ساده و جمع و جور است. اما نتوانسته همپای طراحی لباس شخصیت‌ها در فضا سازی به اجرای نمایش کمک کند.

انتخاب بازیگران هم به جز انتخاب بازیگر نقش پلنگ صورتی با دقت انجام شده و با توجه به اینکه بازیگران توانایی در تئاتر وجود دارند کارکرد استفاده از یک بازیگر ناشناخته خارجی چندان منطقی به نظر نمی رسد . فرزین محدث به خوبی گیجی و حواس پرتی سرکار دودو را بازی کرده، رامین سیار دشتی هم در نقش مورچه‌خوار با استفاده از میمیک چهره و به خصوص حالت چشمانش بسیار موفق است.

نقطه پای آشیل نمایش "ردپای صورتی" سوای ضعف متن نمایش‌نامه، پرداختن توامان و به صورت موازی دشت آرای به تمام شخصیت‌های این انیمیشن محبوب است که به خصوص در بخش جدل پلنگ صورتی و مرد سبیلو اصلا حس و حال و نوع طنز فانتزی مورد نظر علی رغم تلاش کاظم سیاحی درنیامده است و دشت آرای می‌توانست با تمرکز روی قضیه مورچه و مورچه‌خوار و رقابت عشقی بازرس کلزوو با مورچه و مورچه‌خوار نمایش مفرح‌‍تری خلق کند.

یکی از ویژگی‌های نمایش‌های فانتزی و کمیک استریپ‌های که آروند دشت آرای بر روی صحنه آورده است. تغییر جنسیت شخصیت‌های این آثار هستند. در نمایش "تن تن و راز قصر مونداس" سگ تن تن که در نسخه این کمیک استریپ نر است تیدیل به سگ ماده شده است . در نمایش ردپای صورتی هم مورچه و پلنگ صورتی مادگی‌شان مورد توجه دشت آرای بود و شاید مونث بودن مورچه در ایجاد قضیه عشقی بین او و بارزس کلزوو جذابیت‌های را به وجود آورده است.

یکی از نکاتی که قبل از شروع اجرای این نمایش قابل پیش‌بینی نبود استقبال سرد مخاطبان از این نمایش است. نمایشی که سر و ظاهر جذاب و زیبایی دارد و از بازیگران خوبی بهره برده است و تجربه اجراهای این نوعی در تماشاخانه ایران شهر که مخاطبان خاصی و متفاوتی از مخاطبان مجموعه تئاتر شهر دارد و عموما از این نوع نمایش‌ها استقبال می‌کنند، نشان می‌دهد فاصله زیادی بین اجرای درست و استاندارد یک نمایش از یک انیمیشن موفق وجود دارد. نمایشی که بر خلاف ریتم تند انیمیشن ریتمی آرام و ایستایی دارد و باید در ساختار و معماری اثر به خیلی از مسائل و ظرائف صحنه توجه داشت و نمی‌شود با ژست گرفتن و تیپیک کردن بازی بازیگران در قالب شخصیت‌های محبوب پلنگ صورتی و استفاده از موسیقی ماندگار هنری منچینی انتظار استقبال مخاطب را داشت.

گزارش تصویری مرتبط

انتهای پیام/

احمد محمد اسماعیلی