"هملت" می خواهد همان داستان شکسپیر را روایت کند اما به شیوه ای نوین. هملت شکسپیر کاملا تراژدی است اما این گروه ایرانی اندیشمندانه و به اقتضای زمان حاضر از آن یک کمدی-تراژدی در خور تامل بازآفرینی می کنند. وقتی هملت و دوستانش یک شلوارک می پوشند این یعنی جهان تازه ای که ربطی به تاریخ و ایام ماضی ندارد بلکه زمان در این اثر رو به جلو آمده است. وقتی در صحنه ای دیگر راجع به سانسور روزنامه ها تصویری سهمگین را می بینیم که از روزنامه مسیر اصلاحات حتی یک خبر هم برای انتشار باقی نمی ماند این تصویر کاملا امروزی است و در جوامع بسته چنین روالی حاکم بر وضع موجود است. موفقیت کار هم دقیقا در همین جاست که پلونیوس، پدر افلیا (خسرو شهراز) فضولی بزرگ تری را تا حد وزارت فرهنگ و هنر و سانسور کتاب و روزنامه عهده دار شده است. این تعمیم پذیری نقش و به روز شدنش است که مخاطب را به وجد می آورد. او همانند طالبان ریش قرمز هم شده است تا یک تصویر ارتجاعی را از همان ابتدا پیش رویمان قرار دهد و همین عاملی برای رعب و وحشت باشد. یعنی انطباق معنایی باعث جلب نظر به موضوع خواهد شد و این خود عاملی برای به روز شدن آن متن قدیمی است و همین نکته ای بارز برای قابل قبول شدن کلیت آن است.

در اینجا هملت به جای اجرای نمایش فیلمی می سازد که متاسفانه این فیلم به اندازه آن نمایش کارساز نیست چراکه کلادیوس (حسام منظور) تحت تاثیر صحنه سم در گوش ریختن برادرش (بهروز کاظمی) قرار نمی گیرد. فیلم هم پدیده ای معاصر است و قدرت بیشتری را برای حضور در این صحنه بازی می کند. به همین خاطر هملت (امین طباطبایی) در لباس کشیش از کلادیوس اعتراف می گیرد و متوجه حقیقت قتل می شود. در اینجا فضا واقعی در نظر گرفته نشده است و فضای فانتزی امکان هر نوع میزانسنی را می دهد چراکه پلونیوس دیگر پشت پرده پناه نگرفته بلکه روزنامه ای برای این منظور کفایت می کند و همین صحنه کشتن را به کمدی شدن سوق می دهد. اما افلیا (ساناز نجفی) همیشه حضورش اندوهبار است چراکه از یک سو با پدر زورگو مواجه است و از سوی دیگر هملتی که دیگر او را نمی فهمد. مرگ پدر و نقشه قتل هملت افلیا را وامی دارد تا خود را بکشد.

آشنازدایی در جهت یافتن فرم اصلی هملت موثر بوده است. قرار نیست همه چیز منطبق با آن هملت آشنا باشد به همین دلیل هم همه رفتارهای شخصیت ها غیر مترقبه به نظر می رسد. چنانچه گورکن (مهران امام بخش) حضور فعالی از ابتدا تا پایان نمایش دارد. این به خاطر تعریف تازه ای است که برای نقش در نظر گرفته اند. او در اینجا مدام در حال کندن گودالی برای یک قبر تازه است و این به دلیل کشتارهایی است که در زمانه کلادیوس انجام می شود.

مبنای کار آرش دادگر هم دامن زدن به شکل نوین است. شکلی ناب و نوین که با چهارچوب های قبلی سر سازگاری ندارد و برای همین نمی توان نسبت مشخصی برای این شاکله در نظر گرفت. همین که رزنکرانتز (عمار عاشوری) از درد سنگ کلیه می نالد و بر زمین چون فک خود را می کشد، دلالتی آشکار بر ترسیم خطوط و ترکیب های متفاوت است. در اینجا رفیق اش، گیلدنسترن (محمدرضا علی اکبری) همپای رزنکرانتز است تا هر دو به قهقهرای مرگ سقوط می کنند.

از سوی دیگر طراحی صحنه و چیدمان حرکتی نیز طوری است که تصاویر دگرگونه مقابل دیدگان مخاطب خلق خواهد شد. چندین در به هم پیوسته که هم تداعی گر دستشویی عمومی است و هم دلالت بر گورهای در کنار هم می کند. زندگی هم بر کف و مرگ بر طبقه دوم این صحنه تعریف شده است. هر که می میرد سر از طبقه دوم در می آورد. متاسفانه همه نیز می میرند و از گردونه هستی ساقط می شوند چون جاه طلبی ها و انتقام جویی ها نتیجه ای جز مرگ نخواهد داشت. حتی گرترود (شبنم فرشادجو) هم با نوشیدن شراب مسموم به جای هملت پسر سر از گورستان درمی آورد. این مرگ ها نتیجه به هم گره خوردن سرنوشت شومی است که گروهی از وابستگان حکومتی را دچار طرح و توطئه ای شوم و مرگبار می گرداند.

آرش دادگر در هدایت بازیگران هم نظرگاه متفاوتی را دستورالعمل خود گردانیده است .برای همین هیچ بازیگری بر پایه اصول شناخته شده بازی نمی کند بلکه یک جریان کاملا خلاقه بر تک تک بازی ها سوار است. همین دلیل آشکاری است تا اجرا را زیباتر از حد معمول در نظر گیریم. فرقی هم نمی کند بازیگر نقش لائرتیس (وحید راد) را بازی کند یا هر یک از نقش های دیگر را. همه پیرو حرکات نو و به دور از واقعیت تجربه شده هستند. همین غیرمعمول بودن است که عیار بازی را بالاتر می برد. وقتی ساناز نجفی هرمزگانی می خواند یعنی کاملا هنجارگریزانه تفاوت بازی اش را القا می کند. به همچنین وقتی خسرو شهراز مثل یک طالب رفتار می کند و نمی کند. این ورود به حوزه شناخته شده و شکستن حد و مرزهاست که بازی او را هم زیبا جلوه می دهد. چنانچه رفتار گورکن تا حد یک کارگزار سیاسی بالا می آید چراکه رفتار او از گور کندن معمول فراتر می رود. بنابراین او هم با اهمیت می شود و می تواند رمزگشای بسیاری از مسائل دنیای پیرامونی باشد. انتخاب بهروز کاظمی کاملا درست است چون به ظاهر چهره اش یک پدر خبیث را جلوه می دهد اما در باطن مرد بی آزاری است که خود در دسیسه ای قربانی شده است. بنابراین بازی درست سوار بر یک انتخاب درست است چنانچه حسام منظور هم برای کلادیوس به ظاهر انتخاب درستی جلوه خواهد کرد. هر چند بازی و بیان گرم و حجیمش چنین دلالتی را گوشزد می کند. امین طباطبایی قیافه روشنفکرانه و اداهای لوس و ننرانه ای دارد. او هم بازی اش باید بیانگر نوعی کمدی باشد که هست! چراکه هیچکس جلوه ای واقع گرایانه به نقشش نخواهد داد. همه در گریزگاهی فانتزی گرفتار شده اند با آنکه مساله اصلی بسیار دردناک و هولناک است و همین شکستن فضاست که مقتدرانه جلوه نوینی به اجرا می دهد. به همین دلیل ساده است که گورکن به جای کندن گور دارد تی می کشد و با متر مدام در حال اندازه گرفتن گورهای بسیار خیالی و مفروض است.