به گزارش سرویس تئاتر هنرآنلاین/ در این نمایش موقعیت‌های انتقادی و طنز موقعیت و تقابل دیدگاه‌های مسیحیت و کمونیسم را شاهد هستیم که در آن دن کامیلو کشیش دهکده‌ای در ایتالیا، در تقابل با شهردار "په‌پونه" قرار دارد.

کوروش نریمانی با توجه به موقعیت مکانی ایتالیا و همچنین فرهنگ استفاده از دوچرخه و نماد قدرت، این وسیله را به عنوان اصلی‌ترین وسیله صحنه استفاده کرده و سعی داشته با زبان طنز جامعه بیمار و فضای آلوده آن دوره ایتالیا را به نمایش در آورد.

" دن کامیلو" که کشیشی، رند، زورمند، باهوش، لجوج و جوانمرد این دهکده است و "په پونه " شهردار کمونیست دهکده مردی است خشن، کم سواد، ساده لوح، حیله‌گر و در عین حال جوانمرد است؛ این دو هرچند به ظاهر به لحاظ اختلاف در جهان بینی بر سر اموری پیش پا افتاده با یکدیگر درگیرند.

در داستان های گوارسکی، مسیح زنده است و حضوری عینی حداقل در خلوت صحنه‌های " دن کامیلو و شمایل مسیح " دارد که به قول خود نویسنده این حضور حضوری واقعی نیست بلکه " صدای وجدان دن کامیلو است " که به کمک تکنیک زنده نمایی ویژه نویسنده فضایی باورپذیرتر را ارائه می دهد . اما همین سادگی در نمایشنامه اقتباسی کورش نریمانی، هویت و ماهیتی چند گانه و کنایه آمیز دیده می شود چون او از سویی نماینده وجدان مسیحی "دن کامیلو"‌ی کشیش است و از سوی دیگر نماینده فرد مسیحی و نیز اخلاق و آموزه‌های دینی انسانیت خداشناس و معتقد به وجدانیات است و کشمکش میان کشیش و شهردار "په پونه " و محتوای تعارضات آن دو، ترسیم‌گر وضعیتی است که انسان معاصر با آن دست به گریبان است.

شهردار په‌پونه مانند فردی تازه به دوران رسیده نمادی از نسل آینده است. او در این جامعه بیمار و بحران زده، در مواجهه با مراوداتش با دن کامیلو بدون غسل تعمید باقی مانده و اوست که در ابتدای نمایش برای مخاطبان از این سرگشتگی حکایت می‌کند.

در عین حال ساختارشکنی واژه‌ها در نامه‌های شهردار باعث افزایش بار کمیک نمایش شده است، زیرا نامه‌ها و متون سخنرانی شهردار، تنها وسیله برای ساختارشکنی ادبی و معناگریزی است. په پونه پس از انتخاب به عنوان شهردار دچار دستپاچه‌گی‌هایی می‌شود به طوریکه حتی برای خوانش متون سخنرانی خود، دچار مشکل می‌شود و واژگان را بدرستی تشخیص نمی‌دهد.

در اکثر نمایشنامه‌هایی که نریمانی به عنوان کارگردان به روی صحنه برده است می توان نگاهی متفاوت به زندگی با فضاسازی‌های فانتزی را مشاهده کرد، در نمایش "دن کامیلو" نریمانی سعی بر این داشته است تا کاراکتر کشیش را بیشتر به کشیشی با منطق رئالیسم نزدیک کند و وجهه واقع‌گرایانه‌تری به آن بدهد، در نمایش "دن کامیلو" نیز مانند نمایش "شب‌های آوینیون" سعی شده تا شخصیت‌ها را به طوری ترسیم کند که مخاطب آنها را زنده ترسیم کند و فرقی بین دنیای فرا واقعی و واقعی را حس نکند.

در طراحی صحنه استفاده از المان‌های چارچوب، میز، پرده‌هایی که با باز و بسته شدن فضای بار، خانه و کلیسا و... فضایی رئال را برای مخاطب اثر تداعی می‌کنند، همچنین استفاده از نقاط کاربردی و پس زمینه برای به تصویر کشیدن مهم‌ترین نماد قدرت یعنی دوچرخه‌هایی که در صحنه آویزان شده و باقی عناصر همگی نشانگر طراحی صحنه به جا است.

دن کامیلو طنزی است که در بطنش به سراغ فضایی مذهبی و سیاسی می‌رود تا با سرشتی افشاگرانه، آنها را دستمایه قرار دهد تا بتواند در موقعیتی رفتارها و واکنش‌های به ظاهر مخفی آدم‌ها را نسبت به این موقعیت‌های موجود آشکار کند و از این رو می‌توان نام این کار را طنز تاریک نامید. از سوی دیگر "دن کامیلو" به کارگردانی کوروش نریمانی را می توان خیلی نزدیک به فضای گروتسک تشبیه کرد.

ایجاد عناصری چون ناهماهنگی، برخورد، آمیختگی ناهمگون و کشمکش از بارزترین خصیصۀ گروتسک است که در نمایش "دن کامیلو" با اغراق زیاد در خصایص بارز کاراکترها ، علاوه بر ایجاد فضایی کمیک ، بر نمونه‌هایی که مانند آن در دنیای واقعی امروز وجود خارجی دارد تأکید کند و این از تکنیک‌هایی است که در روند داستان کمک شایانی به متن و بازی بازیگران اثر می‌کند تا بتواند فضای ذهنی نویسنده را مانند مارکتی از شرایط جامعه‌اش به مخاطب معرفی کند.

"دن کامیلو" بر اساس رویارویی شخصیت‌ها در یک موقعیت شکل می‌گیرد. از این سو تفکر هم در متن چیره است و نسبت به اجرای قبلی که در سال 84 در تالار چهارسو تئاتر شهر اجرا شد اکنون با اجرای مجدد این اثر در تالار اصلی تئاترشهر ظرقیت‌های اجرایی گذشته آن را نداشت، این اثر با توجه به روابط بین آدم‌ها می‌تواند در فضایی محدودتر به ایجاد قاب‌های درخشان‌تری منجر شود.

انتهای پیام/

حامد هوشیاری