کوروش نریمانی بر آن بوده تا برداشتی کاملا آزاد را از مجموعه قصه های دنیای کوچک "دن کامیلو " نوشته جیووانی گولرسکی انجام بدهد. خواه ناخواه تبدیل قصه به نمایش خود تبحر ویژه ای می خواهد که نریمانی بارها در این زمینه موفق عمل کرده است. او ساختار کمدی را می شناسد و فقط هم در این زمینه کار کرده است. اما با این وجود کمی کارهایش بالا و پایین می شود. اگر روزگاری او به واسطه ی "شب های آوینیون"، "والس مرده شوران" و همین "دن کامیلو "اعتباری داشت اما بعدها نتوانست این توانمندی را تکرار کند چراکه آنچه پس از این ساخته در رده های پایین تری قرار داشته است.
"دن کامیلو" داستان به دنیا آمدن نوزادی است که غسل تعمید داده نشده است. او زمانی چشم بر جهان می گشاید که پدرش، شهردار پپوئه (مهران احمدی) از طرف حزب کمونیست برای این سمت انتخاب می شود. از سوی دیگر دن کامیلو (سیامک صفری) هم مخالف قدرت گرفتن کمونیست هاست و این جدل مانع از غسل تعمید بچه می شود. شهردار به اجبار همسرش، اوریانا (الیکا عبدالرزاقی) مجبور است که نوزاد را به کلیسا ببرد و از کشیش دن کامیلو بخواهد که بچه را با غسل تعمید مسیحی کند وگرنه با مردن بچه گناهش بر گردن شهردار خواهد افتاد. از آن سو نیز کشیش می خواهد به خانه دوشیزه روبینیای پیر (فریده سپاه منصور) برود تا برای گاو پا به ماهش دعا بخواند که مثل دیگر گاوهایش سر زا از بین نرود! شهردار هم به مردم و به ویژه به بشکه ناشنوا (هوتن شکیبا) وعده سر خرمن می دهد که زمین های فئودال ها را خواهند گرفت تا خلق رعیت و زحمتکش بر آنها کار کنند و رونق کار و بالا رفتن میزان درآمدشان کارگران و کشاورزان را به میکده سرازیر می¬کند. کشیش که با پیوئه دوچرخه¬ساز ساخت و پاخت کرده تا 50 دوچرخه را به کشیش های دهات اطراف بیندازد، این بار بر آن است تا با شهردار فعلی و دوچرخه ساز اسبق چنین معامله ای را تکرار کند. کشیش ها از دم قسط دوچرخه دار می شوند و یک دوچرخه به طور رایگان نصیب دن کامیلو خواهد شد. البته دن کامیلو به دلیل شکسته شدن ناقوس کلیسا شهردار را وامی دارد که آن را دوباره تعویض کنند. از آن سو نیز شهردار قول می دهد که روی روابط عاشقانه دن کامیلو سرپوش بگذارد.
دن کامیلو بر اساس رویارویی شخصیت ها در یک موقعیت شکل می گیرد. از آن سو تفکر هم در متن چیره است و نسبت به اجرای قبلی که در سال 84 در تالار چهارسو اجرا شده بود، اجرای آن در تالار اصلی تئاترشهر لطفی نداشت چراکه این کمدی کم تحرک است و در یک تالار کوچک تر بیشتر گویای مطلب خواهد بود. ارائه این کمدی با توجه به روابط شخصی آدمها می تواند در یک فضای محدودتر به نماهای درخشان تری منجر شود. اصطلاحا بازی ها در فضای کوچک تر نمود عینی بیشتری می یافت.
در عین حال طراحی صحنه رضا مهدیزاده و طراحی لباس الهام شعبانی نسبت به اجرای 84 چشم نوازتر است. این دو هنرمد توانسته اند که به ابعاد زیبایی شناسانه اثر رنگ و لعاب بیشتری ببخشند. مهدیزاده توانسته از امکاناتی بهره مند شود که در لحظه بشود خرده موقعیت ها را تعریف پذیر و نمایان کرد. خانه شهردار، میکده، میدان و خیابان، کلیسا و غیره در این دو سویه و فضای میانی تعریف و اجرا می شود. همین خود موجبات سرعت بخشیدن به تعویض صحنه ها را فراهم می کند. لباس ها هم شناسای شخصیت هاست. کشیش جامه معمول را بر تن کرده، مسیح سفید جامه است همچون تمثیل های موجود. شهردار کت و شلوار بر تن دارد و بقیه هم لباس معمول مردمان یک شهر کوچک را بر تن کرده اند.
اما بازی ها نسبت به گذشته چندان وسعی ندارد و همین ریتم را کند می کند. شاید با توجه به گستره مکان نیاز به اغراق و سرعت در عمل باشد تا کمی بیشتر این گستردگی فضا نمایان شود. الیکا عبدالرزاقی با آنکه تئاتری است اما مشخصه های بازی تئاتری را کمتر رعایت می کند و نمی تواند یک زن کم حوصله و عصبانی را در حد قابل قبولی ارائه کند. مهران احمدی هم در نمایاندن شهردار چندان جوش و خروشی ندارد. سیامک صفری همان کشیش سابق است و شاید هم کمی نسبت به گذشته کم انرژی تر بازی می کند. هوتن شکیبا بازیگر خلاقی است و این بار هم تازه بودن بازی اش مشهود است. او خواسته یک مرد ناشنوا را به بهترین نحو ممکن ارائه کند. بهرام افشاری نیاز به دقت بیشتری دارد و نباید خود را در فوت و فن های تکراری درگیر کند. او هم باید خود را وابدارد هر بار تازگی اش را در بازی آشکار کند. فریده سپاه منصور دیگر آن انرژی سابق بر این را ندارد و نمی تواند گرداننده ی موثری در یک کمدی باشد. کمدی یعنی بازی پر انرژی وگرنه ریتم می افتد و خنده هم بسیار کمرنگ خواهد شد. "دن کامیلو" نمایش زیاد خنداندن نیست اما حداقل خنده هم برای آن ضروری است.
انتهای پیام/
رضا آشفته