به گزارش سرویس سینما هنرآنلاین / یکتا ناصر جزو بازیگران جوانی است که علاقهای به سوپر استار بودن ندارد و بیشتر در آرامش و به دور از جنجالهای حاشیهای بازی میکند. یکتا ناصر مدتی پیش در نمایشی از بهنام تشکر بر اساس متنی از نیل سایمون در صحنه تئاتر تجربه موفقی را پشت سر گذاشت. او در فیلم "زندگی جای دیگری است" شمایلی درست و واقعی از یک زن حاشیهنشین و خوش قلب که به دنبال پیدا کردن تکیهگاه و مامنی برای آرامش است ارائه کرده است. با ناصر در باره ویژگیهای نقشهای زنان طبقه فرو دست جامعه که این سالها به تناوب بازی میکند گفت وگویی انجام دادهایم.
به نظر میرسد متخصص ایفای نقشهای زنهای شهرستانی شدهاید، این نوع نقشها برایتان چه ویژگیهایی دارد؟
برایم بازی در نقشهای خوب و ماندگار و با کیفیت جذابیت دارد و ربطی به شهری و یا شهرستانی بودنش ندارد که بخواهم بیشتر نقشهای زنان شهرستانی را بازی کنم.
یکی از چالشهای مهم در بازی نقشهای زنان شهرستانی بحث لهجه است؛ کما اینکه در فیلم "یکی میخواد باهات حرف بزنه" استفاده ملایمی از لهجه کرمانشاهی انجام دادید تا نقشتان رنگآمیزی شود. در این بحت چه ویژگیهایی را رعایت میکنید؟
نقشی که نیاز به استفاده از لهجه دارد باید از این ویژگی استفاده کند. مهمتر از لهجه درست شناختن نقش توسط بازیگر است و بازیگر باید بتواند با نقش ارتباط برقرار کند و نقشش را به عنوان یک شخصیت واقعی بپذیرد و درحین بازی قابل باور عمل کند.
آیا نقش نفیسه فیلم "زندگی جای دیگری است" به عنوان یک نقش چالش برانگیز برایتان دارای جذابیت بود؟
یک جورهایی نفیسه با هنگامه فیلم "یکی میخواد باهات حرف بزنه" شباهتهایی داشت و درعین حال بازی در این نوع نقش سختیهای خاص خودش را داشت. در فیلم "یکی میخواد باهات حرف بزنه" لهجه هنگامه توجه مخاطب را به خودش جلب میکرد و برای اولین بار بود که چنین نقشی را بازی میکردم و این ویژگی مهمی برایم بود که چنین نقشی را تجربه کنم. در فیلم "یکی میخواد باهات حرف بزنه" اکثر سکانسهایی که بازی داشتم بار درام حول محور شخصیت هنگامه بود و در فیلم "زندگی جای دیگری است" فیلم شخصیت محور نیست و جزئیات کلیت فیلم را شکل میدادند و به عنوان بازیگر در سکانسهای فیلم قرار نبود کار خاصی انجام بدهم . این زن با سواد و چندان اجتماعی نبود و باید لحظه به لحطه تمرکزم را روی نوع راه رفتن و شیوه نگاه کردن او میگذاشتم و این شیوه بازی کار سختی بود. نکته حائز اهمیت دیگر در این بحث این بود که باید تلاش میکردم این دو نقشم شبیه هم نباشد و هر دویشان هویت مستقل و جدایی داشتند و دوست نداشتم مخاطب با دیدن نفسیه بگوید که این شبیه هنگامه فیلم "یکی میخواد باهات حرف بزنه" است.
نکته مهمی که نفیسه را از هنگامه به صورت واضحی متمایز میکند پرحرفی نفیسه بر خلاف کم حرفی هنگامه است . چقدر به این مسئله اعتقاد دارید؟
موقعی که قبل از شروع فیلمبرداری با منوچهر هادی صحبت میکردیم . روی این ویژگی پرحرف بودن نفسیه اتفاق نظر داشتیم و دلیل عمده پر حرف بودنش این است که میخواهد مورد توجه به خصوص از سوی داود قرار بگیرد و در طول فیلم هم مشاهده میکنیم از موقعی که داود بعد از کار روزانه به خانه میآید مدام با صدای بلند با او حرف میزند تا به خیال خودش روی داود اثر مثبت و خوبی بگذارد.
یکی از تمهای مورد علاقه فیلمسازان اجتماعی تلاش قهرمانهای فیلم برای تغییر طبقه اجتماعیشان است و دراین فیلم هم نفسیه چنین تلاشی میکند، این مسئله را چگونه ارزیابی میکنید؟
نفسیه تلاشی نمیکند که از زندگی در یک مکان حاشیه شهری وارد فضای بازتر شود. آدمها بر اساس موقعیتهای مختلف تلاش میکنند خودشان را با شرایط پیرامونشان تطبیق دهند و در جامعه امروزی خبری از بی شیله و پیله بودن آدمها نیست و تفاوت بین آدمها را انگیزهایشان به وجود میآوردند. در این فیلم جاهایی نفیسه دروغ میگوید . اما این شجاعت را دارد که به دروغش اعتراف کند و نیت بد و آزار دهندی ندارد که بخواهد با دروغگویی به دیگران و دور و اطرافیانش لطمهای بزند و در چند نمایشی که فیلم را با مخاطب دیدم. مخاطب هیچ موضع و نگاه بدی به شخصیت نفیسه نداشت. در فیلم "زندگی جای دیگری است" مخاطب با فیلمنامهای مواجه میشود که آدمها به گونهای ترسیم شدهاند که میشود به آنها حق داد و بابت اعمالشان سرزنششان نکرد.
آیا با بازی در فیلم "زندگی جای دیگری است" انتظار بردن دومین سیمرغ کارنامه بازیگریتان را داشتید؟
موقعی که نقشی را بازی میکنید نمیتوانید خیلی مطمئن باشید که حتما جایزهای خواهید گرفت. من بازیهای سایر همکارانم را ندیدم که بخواهم راجع به کارم به این نوع نظر بدهم. اما بردن هر جایزه مایه خوشحالی است. به این مسئله اعتقاد دارم که در فیلم "زندگی جای دیگری است" در نقش نفیسه بازی خیلی بهتری نسبت به فیلم "یکی میخواد باهات حرف بزنه" انجام دادم. از طرفی قضاوتهای هنری تابع قوانین خاصی نیست که بشود آن را اعمال کرد و امری سلیقهای است. من بازیگر حرفهای هستم و درهر حالی تلاش میکنم بهترین بازیم را ارائه کنم و دوست داشتم فیلم در شرایط بهتری اکران میشد.
آیا این اکران محدود باعث نمیشود زحمات یک گروه پنجاه نفره نادیده گرفته شود؟
معضل اکران در سینمای ایران لاینحل و پیچیده است و همه ما به این مسائل عادت کردهایم و من هم نمیتوانم بابت این قضیه کاری کنم. صحبت زیاد در این موارد هم برای بازیگر حاشیهساز میشود.
انتهای پیام/
احمد محمد اسماعیلی