علی عابدی بر آن است تا به شیوه ای خلاق در تئاتر ایران اتفاق ناب و تازه ای را پیش روی مخاطب قرار دهد. شاید تهدیدهای سی و چند ساله بیگانگان که ما را در وضعیت جنگی قرار داده است ناخودآگاهش را تحریک کرده که پیرامون جنگ به شیوه ای فانتزی تخیل کند. تصوراتی که ریشه در واقعیت دارد اما ربطی هم به آن ندارد، در نتیجه انتزاعی از واقعیت در "خرمگس" نمایان می شود. این همان نگرش افلاطون به هنر است که از تقلید پرهیز می کند و به منتزع شدن واقعیت ها تاکید می ورزد.

"خرمگس "دنیای برهم ریخته در دل جنگ و پس از آن است. مردان سال های جوانی تا پیرسالی خود را در جنگ سرکار بوده اند. زن ها چاره ای جز از عشق های چند ساعته ندارند چرا که مردی در دسترس نیست تا بشود مهرورزی را در آن ممکن ساخت. حتی فجیع بودن وضعیت به این لحاظ است که زنان هم در خانه باروتی به پشتیبانی از جنگ مشغول اند. همین گستره معنایی بغرنجی را بر متن و اجرا تحمیل می کند تا دردناکی وضعیت را بهتر بفهمیم.

مادر و دختری در خانه باروتی به سر می برند. مادر نامه ای برای فرمانده اش می نویسد تا دخترش را عروس کند و به زندگی اش سروسامان بدهد. از آن سو نیز پیکی به خانه آنها صندوقی را می آورد که حامل پیرمرد از کار افتاده ای است که شاید تا ده روز دیگر زنده بماند. پیرمرد سال ها در جنگ بوده و حالا بی کس و کار نیاز به عواطف زنانه ای دارد که مرگ را بر او راحت تر کند. اما مادر خانه از همان ابتدا به شوهر بودن پیرمرد شک می کند با آنکه شماره پرسنلی همسرش را به خاطر ندارد اما شماره این پیرمرد را هم همخوان با آن شماره نمی داند. اما پیرمرد می ماند به شرط آنکه پیرمرد پیک هم با دختر خانه ازدواج کند. پیک انکار می کند چراکه ماندنش مصادف با فرار از رزم و جنگ است و شاید اعدامش کنند. اما به ناچار می پذیرد چون پیرمرد دیگر را از آنجا بیرون می کنند. اما پیک برای راحتی خودش دختر را به پیرمرد دمدمی مزاج و بوالهوسی معرفی می کند که می تواند دختر را نجات بدهد. در همین موقع پیرمرد دیگری از جنگ به خانه آنها می آید که مدعی همسر بودن است. بنابر نشانه های درست پیرمرد دوم همسر و پدر خانواده می شود و پیرمر د از کار افتاده از خانه توسط پیک به بیرون رانده می شود. پیک پیرمرد اول را به زیر درختی می برد تا زنی بیاید و او را از سر ترحم به خانه اش ببرد. آن زن نمی آید و پیرمرد در سرما و برف می میرد. پیک هم در حمله ناگهانی دشمن در هواپیما تیری می خورد و می میرد. دختر هم به دلیل سرکار گذاشتن مرد دمدمی مزاج خودکشی می کند. حالا آن سه به عالم برزخ رفته اند. پیک و دختر قرار است با هم ازدواج کنند. پیرمرد هم متحیر است چرا پس از سه روز مردن در عالم برزخ پذیرش نگرفته و باید به جهان بازگردد! او برمی گردد که چند صباحی را به راحتی روی زمین زندگی کند.

با آنکه متن از تاریخ و جغرافیا و فرهنگ مشخصی برخوردار نیست و شخصیت ها از شناسنامه مشخصی برخوردار نیستند اما هویت نویسنده به عنوان یک ایرانی در آن بارز است. یعنی می شود در زیر متن نشانه های خالق اثر را پیدا کرد چنانچه ساموئل بکت و اوژن یونسکو در آثارشان حضوری مشخص دارند و در ظاهر بی مکان و زمان متن نوشته اند. بنابراین همین نگاه ویژه به مقوله جنگ است که فراتر از مرزهای ایران می تواند به عنوان اثری شاخص مطرح بشود. ما هم می توانیم در جهان معرف فرهنگ و ادبیات و هنر خودمان باشیم و تنها راهش اتکای به خود و ریشه گرفتن در هویت است وگرنه باید تابع راه و روش دیگران بود که این منجر به هنر و ادبیات مستقل و ماندگاری نخواهد شد. اگر قرار است که تئاتر ما هم جهانی بشود باید مثل "خرمگس" نوشت و کار کرد یعنی به هر طریق هویت نویسنده و کارگردان در اثرش مشهود باشد. خرمگس به لحاظ بصری و ترکیب بندی های درست حائز اهمیت است. جلال تهرانی توانسته با بشکه های سبز رنگ باروت و جابجایی آنها در صحنه لحظات متنوع و به هم پیوسته ای را ایجاد کند. کارگردان هم در آن میزانسن های در خور تاملی را از جابجایی وسایل صحنه و حرکت بازیگران به وجود آورد. لباس، نور و گریم هم در همین زمینه کارآمد هستند چون فضای فانتزی منجر به جنگ و بلوا را تلقین می کنند و بخشی از موفقیت اجرا هم به خاطر بازی منسجم و روان وحید آقاپور (پیک)، صادق ملکی (پیرمرد)، علی فلاحت پیشه (پدر)، سوسن مقصودلو (مادر) و پرستو گلستانی (دختر) است که همگی لحظات شاد و عمیقی را تدارک می بینند و بازی ها در دل هم نفوذ می کنند تا هیچ کس ساز ناکوک و بازی فالشی را ارائه نکند.