به گزارش هنرآنلاین/ در حالی که سینماها درهای خود را همین تعطیلات به روی مردم باز کرده بودند، انگار سایر هنرها تازه خواب زمستانی خود را آغاز کرده بودند. فیلمها هشت و نیم میلیارد تومان در همین تعطیلات نوروز فروش کردند ولی خبری از سایر هنرها نبود. نه نشستی در نقد و بررسی کتابها برگزار میشد، نه اجرای نمایشی (بجز دو نمایش آن هم از هفته دوم عید) در کار بود و نه نمایشگاهی درش را به روی هنردوستان گشوده بود.
اگر بخواهیم هنر را نیز مثل هر امر دیگری به دو بخش خصوصی و دولتی تقسیم کنیم، باید بگوییم بخش خصوصی هنرهای تجسمی که در این یادداشت بیشتر مورد بحث است، به طور مطلق تعطیل بود. بخش دولتی نیز انگار مثل همیشه تلاش داشت با بخش خصوصی در این عرصه نیز رقابت کند. پس بخش دولتی نیز در شرایطی مشابه به طور کامل فعالیتش را تعطیل کرد.
در این تعطیلات نیم ماهه هیچ نمایشگاه نقاشی، خوشنویسی، عکس، کاریکاتور، تصویرگری و یا گرافیکی برگزار نشد. تنها مراکزی که در این چند روز باز بودند یکی موزه هنرهای معاصر بود و دیگری گالری پردیس ملت. جز این دو مرکز و یکی دو گالری خصوصی، هیچ نهاد فرهنگی یا فرهنگسرایی تدارکی برای عرضه هنر در اوقات فراغت مردم ندیده بود. برای کسانی که شاید در ایام عادی سال فرصت تماشای آثار هنری را ندارند، هیچ سفرهای از جنس هنر پهن نشده بود.
همیشه وقتی حرف از میزان استقبال مردم از هنر میشود، بسیاری دلیل کم توجهی خود را به پای وقت نداشتن و یا فرصت نکردن میگذارند. تعطیلات نوروز هر چه نداشته باشد، لااقل این فرصت و فراغت را برای بسیاری از مردم فراهم میآورد تا دیگر چنین توجیههایی برای کم توجهی به هنر نیاورند. اما دریغ از برنامهریزی و تدارک برای چنین اوقات مغتنمی. میشد با یک تدارک مناسب چه از جانب گالریهای خصوصی و چه از جانب مدیران دولتی در عرصه فرهنگ، برنامههایی تدارک دید تا قدری بیشتر فرهنگ و هنر جدی تر انگاشته شود و به زندگی مردم رسوخ کند.
میگویند فرهنگ و هنر هم مثل بسیاری از موضوعات دیگر در پایتخت متمرکز شده است. اگرچه تعداد هنرمندان خوش ذوق و برنامههای خلاقانه در سایر شهرها و استانهای کشور کم نیست، اما تمرکز فعالیتهای هنری در پایتخت نیز سخنی به گزافه نیست. با چنین رویکردی، باز هم تعطیلات نوروز فرصت مناسبی بود برای سیل گردشگران شهرهای مختلف که تهران را برای گردشهای نوروزی خود برگزیده بودند. کافی است به خیل عظیم این مسافران در موزهها و جاهای دیدنی تهران فکر کنیم تا ببینم چه سرمایهای وجود داشت تا این جمعیت مشتاق را به گالریها و نمایشگاههای هنری پایتخت نیز کشاند. کاش قدری هنر جذب کردن مخاطب را بلد بودیم.
انتهای پیام/