به گزارش سرویس تئاتر هنرآنلاین/
نمایشها نیز مانند سینما دارای گونههای مختلفی است، گونههایی که در سراسر دنیا علاقهمندان خود را دارد. در کشورهای مطرح صاحب تئاتر، مانند آمریکا و انگلیس، برای نمایشهای گوناگون سالنهای مختلفی وجود دارد. مردم دارای علایق و سلایق مختلف هستند. بنابراین برای راضی نگه داشتن مخاطبان باید نمایشهایی مطابق ذوق آنان روی صحنه فرستاد تا سالنها توسط تماشاچیان رونق پیدا کنند. در کشور ما نیز در گذشتهای نه چندان دور چنین عمل میشد، اما متأسفانه برنامهها و سیاستهای غلط برخی از مدیران باعث شد این توازن بر هم بخورد.
خیابان لالهزار دیر زمانی مرکز اتفاقات هنری بود، از تئاتر گرفته تا سینما. تعداد سالنهای نمایش و سینما سرتاسر این خیابان قدیمی را پوشش داده بودند. جمعیت مشتاق در این خیابان نه چندان عریض موج میزد. علاقهمندان مقابل سالنهای نمایش و سینما صف میکشیدند. لاله زار برای خود نام و نشانی داشت، هرکس به تهران قدم میگذاشت اول سراغ لالهزار را میگرفت، اما امروز خیابان لالهزار شکوه و گرمای گذشته را ندارد. آدم دیگر رغبت نمیکند پای در این خیابان بگذارد، خیابانی که پر شده از مغازههای الکتریکی و لوستر فروشی. دل آدمی میگیرد از این هنرکشی.
لالهزار قلب هنری تهران بود. امروز این قلب به خاطر اعمال سیاستهای غلط از کار افتاده است. نفس هنر در این خیابان گرفته شده. تئاتر نصر، دیگر سالنهای نمایش و سالنهای سینما، یکی یکی به تعطیلی کشیده شدند که گل سرسبد آنها تئاتر نصر بود. این تئاتر قدیمی دین بزرگی بر گردن هنر تئاتر و سینمای ایران دارد. زیرا بسیاری از کارگردانان و بازیگران مطرح تئاتر و سینما از تئاتر نصر برخاستهاند. بسیاری از آنان به مقام استادی نیز رسیدهاند. بسیاری فکر میکنند در این سالن نمایش، تنها نمایشهای سخیف روی صحنه میرفت، اما چنین نیست، زیرا انواع نمایشها در این سالن قدیمی روی صحنه میرفتند، حتی بسیاری از پیسهای خارجی. آنانی که در تئاتر نصر روی صحنه رفتهاند، امروز آن را برای خود افتخاری بزرگ میدانند، برعکس نو رسیدههایی که از تئاتر لالهزار به بدی یاد کرده و آن را به هیچ میانگارند. اگر بخواهیم از بزرگانی که در هوای تئاتر نصر تنفس کرده اند، فقط نامی ببریم مثنوی هفتاد من کاغذ میشود. با از نفس افتادن تئاتر نصر، هنر نمایش در ایران دچار خساراتی شد که جبران آن بعید به نظر میرسد. امروز اصطلاح غلط "تئاتر لالهزاری" دهان به دهان بین مدعیان تئاتر میچرخد، هرچند اصطلاحی است از روی بغض و کینه، اما نشان از قدرت تئاتر نصر و دیگر سالنهای نمایش لاله زار دارد. تئاترهای دیگر چه اصطلاحی را یدک میکشند؟
تئاتر نصر باید احیا شود، احیای تئاتر نصر، احیای هنر نمایش در بین مردم است، مردمی که سالهاست از تئاتر دور شده اند . دنبال این نیستیم که چرا و براساس کدام قانون و سیاستی تئاتر نصر از نفس افتاده است، در پی آن هستیم که تئاتر نصر و دیگر سالنهای نمایش احیا شوند. تهران، کلان شهری است بی در و پیکر با جمعیتی زیاد و با عقائد و سلایق مختلف. این شهر بزرگ احتیاج به سالنهای نمایش در نقاط مختلف آن دارد. باید به این امر مهم اهتمام ورزید. جای آن دارد که مسؤولان و هنرمندان، آستینها را بالا زده، ابتدا تئاتر نصر و در ادامه دیگر سالنهای نمایش را احیا کنند. این به نفع فرهنگ و هنر ایران بزرگ است.