به گزارش هنرآنلاین به نقل از روابط عمومی فرهنگسرای نیاوران،نشست خبری نمایش خیریه بهجت با حضور زهرا صبری (کارگردان) و ژاله صامتی (بازیگر) این نمایش صبح سه شنبه در سالن گوشه فرهنگسرای نیاوران برگزار شد.

بر اساس این خبر،این برای نخستین بار بود که همه عواید حاصل از اجرای نمایش در طول 20 شب به یک اقدام خیرخواهانه که کمک به یک بیمار کلیوی بود اختصاص یافت.پرویز ، بیمار 43 ساله اهل شهرستان ازنا است که در پایان اجرای نمایش با جمع آوری عواید به دست آمده راهی اطاق عمل خواهد شد و سلامتی خودش را به خواست خدا دوباره به دست می آورد. فرصت زیادی نداشتیم زهرا صبری کارگردان نمایش بهجت در ابتدای این نشست با قدردانی از ژاله صامتی گفت: باید در ابتدا بگویم که من در مرحله دوم این اقدام قرار داشتم و طرح اولیه و پیشنهاد کار با ژاله صامتی بود. ایشان بانی اصلی و پیشنهاد دهنده کار بودند و من هم بسیار خوشحال شدم که در این کار نقشی داشتم. به هر حال با توجه به هدفی که داشتیم اولویت برای ما این بود که زودتر این اقدام انجام شود و به همین دلیل نباید زمان را از دست می دادیم. این امکان نبود که به یک نمایش جدید فکر کنیم چون زمان از دست می رفت و به همین دلیل برای اینکه زودتر امکان درمان بیمار فراهم شود کاری را انتخاب کردیم که قبلا اجرا شده بود و دوباره به روی صحنه می رفت.

ژاله صامتی در ادامه به تشریح این رویداد پرداخت و گفت:ماجرا از این قرار بود که شخصی به نام آقای پرویز همتی 43 ساله از شهرستان ازنا با نارسایی کلیه مواجه شد و می بایست با انجام دیالیز به زندگی خودش ادامه می داد. افرادی هم تحت سرپرستی ایشان بودند و به دلیل انجام دیالیز طبیعتا نمی توانست فعالیت کاری و شغل خود را دنبال کند. وقتی با این موضوع مواجه شدم که یک بیمار به دلیل مشکل مالی توان انجام عمل جراحی را ندارد و این مسئله برای او مشکلات زیادی ایجاد کرده به فکر افتادیم و به دنبال راه حل بودیم. اول به فکر اجرای کامل یک نمایش نبودیم حتی به نمایشنامه خوانی و راه های دیگر فکر می کردیم اما در نهایت قرار شد که یک نمایش را به شکل کامل اجرا کنیم. حالا در پایان نمایش باید بگویم که درمان از 24 آذر آغاز شده و خوشبختانه اهدا کننده هم پیدا شده ، با انجام مقدمات کار امیدواریم که تا پایان ماه جاری عمل جراحی انجام شود. بازیگر نمایش بهجت اضافه کرد:"البته انتظار ما رقم بیشتری بود و حتی به دنبال این هدف بودیم که مازاد بر هزینه ها از رقم باقیمانده برای اقدامات خیریه دیگر و خصوصا درمان بیماران خردسال زیر 15 سال استفاده کنیم اما در نهایت هزینه های درمان این بیمار تامین شد و خدا را شکر می کنیم که موفق به این کار شدیم. هدیه آسمانی زهرا صبری کارگردان نمایش بهجت در ادامه گفت: واقعا باید بگویم که این کار آسانی نبود، پیش از این اجرای خیریه با یک یا دو اجرا انجام شده اما اینکه همه کار به امور اختصاص یابد آسان نیست. در واقع باید بگویم این کاری بود که خداوند به ما هدیه داد. ما نیازمند این جریان و این اتفاق بودیم. اجرای کامل یک نمایش وابسته به یک نفر یا دو نفر نیست. این یک همت جمعی کامل بود. از مسن ترین افراد حاضر در گروه گرفته تا دختر 7 ساله خود خانم صامتی در کنار ما بودند. به طور کلی این که یک کار کاملا به صورت خیریه اجرا شود خیلی اتفاق خوبی است اما انتظار زیادی است اگر از گروه های دیگر تئاتری هم بخواهیم که چنین اقدامی انجام بدهند. این یک هدیه بود که در دل ژاله افتاد. آن احساس خاص برایش ایجاد شد چون مقابل مادر این فرد قرار گرفته بود و خودش هم مادر بود و این حس را درک می کرد. اما هر کارگردان و هر بازیگر دیگری هم می تواند این هدیه را داشته باشد.

صبری اضافه کرد: اول قرار بود تنها 10 اجرا داشته باشیم ولی در نهایت وقتی دیدیم امکان اجرای کامل وجود دارد این کار را کردیم اما به طور کلی این خوب است که یک کارگردان و بازیگر در سال یک اجرا یا ده اجرا با این هدف داشته باشند. من خودم اطلاع نداشتم که کودکان بیمار در سنین پایین دچار چنین بیماری هایی هستند اما وقتی این موارد را می بینیم واقعا دلمان به لرزه می افتد. ده شب و اجرای ده تئاتر خیریه زهرا صبری در راستای استمرار و تداوم این اتفاق خیریه در عرصه هنرهای نمایشی آمادگی خودش را برای اجرای یک نمایش خیریه دیگر در سال 1393 اعلام کرد و گفت: من همینجا اعلام آمادگی می کنم که در شهریور ماه سال 1393 ده شب یک اجرای خیریه در همین مجموعه فرهنگسرای نیاوران داشته باشیم. در این صورت می توانم از الان برنامه ریزی خودم را انجام بدهم و تبلیغ کنم. ده شب و ده بیمار. چرا این اتفاق را رقم نزنیم؟

ما در طول این اجرا شاهد حضور افرادی بودیم که بلیط یک میلیون تومانی یا حتی سه میلیون تومانی خریدند ، می توانیم سال بعدی بلیط ده میلیون تومانی داشته باشیم. این خیلی خوب است. خیلی از افراد توان این کار را دارند و دنبال این هستند در جایی اقدام کنند که قابل اعتماد و اطمینان باشد. با لطف و همکاری آقای معلمی ، آقای مهدی پور و آقای سنجری هماهنگی لازم با انجمن حمایت از بیماران کلیوی صورت گرفت و در این اجرا همه عواید کار مستقیما به حساب واریز شد. این اطمینان خاطر برای تماشاگر وجود داشت که همه عواید کار به همان موضوع خیریه اختصاص دارد. دوستان و همکاران ما با دقت حسابرسی می کردند و به صورت کاملا روشن و شفاف این اتفاق روی داد. من همینجا از آقای صافی و آقای اتابک نادری درخواست می کنم که از سال آینده ما ده شب خیریه در تئاتر داشته باشیم برای کمک به افرادی که اصلا آنها را نمی شناسیم.

در ادامه نشست ژاله صامتی در پاسخ به سوالی پیرامون احساس شخصی خودش از این اقدام خیریه گفت: حس و حال عجیبی در این کار داشتم. من بهجت را خیلی دوست داشتم و در واقع این نمایش پایان نامه من بود، انگار می بایست بعد از سال ها دوباره اجرا می شد و اینکه این اتفاق همراه با یک اقدام خیریه بود طبیعتا حس بهتری داشت و من واقعا خوشحال بودم. حال خوبم را نمی توانم توصیف کنیم. پیوند با نمایش زهرا صبری در پاسخ به سوالی پیرامون رابطه شرایط بحرانی اقتصاد تئاتر و اجرای نمایش های خیریه گفت: حضور من و ژاله صامتی کافی بود که به طور مثال ما بنشینیم و برای این کار خیریه از اطرفیان و کسانی که می شناختیم کمک بخواهیم تا هزینه درمان این بیمار تامین شود. ولی هدف ما این نبود. خیلی ها تماس گرفتند و شماره حساب می خواستند تا در این کار سهیم باشند اما من قبول نکردم. من می خواستم این اقدام خیریه در کنار یک نمایش اتفاق بیافتد. اینکه بیایند و بلیط بخرند و البته عواید حاصل از آن به این کار اختصاص داشته باشد. ما می خواستیم این اقدام با تئاتر اجرا بشود و این امر خیریه با دیدن تئاتر واقع شود.

750 نفر تماشاگر این اجرا بودند که به نظر من رقم خوبی بود. با توجه به سرمای هوا، آلودگی هوا و تعطیلی بعضی از روزها ، با توجه به کمبود فرصت برای تبلیغات به نظر من استقبال خیلی خوبی بود و البته ای کاش بیشتر می آمدند و استقبال می کردند. مهم این است که 750 نفر آمدند و بلیط خریدند. من خوشحالم که این تعداد آدم آمده و بازی خوب ژاله صامتی را دیده و هدف اصلی همین بود. اقتصاد هنر فقط در پول خلاصه نمی شود. ما با این اقدام نوعی فرهنگسازی داشته ایم. بعد فرهنگی این کار خیلی مهمتر است. این مهم است که شخصی از مسکو به تهران آمده و تماشاگر این نمایش بوده و خیلی افراد از راه های دور برای دیدن نمایش می آمدند.

در این بخش ژاله صامتی هم با اشاره به اظهارات کارگردان نمایش گفت:تعداد تئاترهایی که من کار کرده ام نسبت به فیلم ها و سریال ها خیلی کمتر است اما من خودم را متعلق به تئاتر می دانم چون رشته من این بوده و کارم را با تئاتر آغاز کردم. برای من راحت تر این بود که بروم در این مدت یک فیلم سینمایی کار کنم که چند روز از وقتم را می گرفت و می توانستم نیمی از دستمزدم را در آن کار به این اقدام خیریه اختصاص بدهم که شاید خیلی آسان تر بود اما خواسته من این بود که این اتفاق پیامد های دیگری هم داشته باشد و شاید دلیل حال خوب من هم همین است. اینکه این اتفاق همراه با اجرای یک نمایش به وقوع پیوست.

زهرا صبری کارگردان نمایش بهجت در خصوص متن این نمایش گفت:متن این کار از آقای چرمشیر ، پایان نامه 13 سال قبل خانم صامتی بود. با توجه به مشکلاتی که پیش آمد و مجبور به تغییر متن شدیم وقتی دیدیم فرصتی نداریم بهجت کلید طلایی بود.

بدون تعارف باید بگویم که من آبروی تئاتری خودم را به خطر نمی اندازم و صادقانه مقابل خود ژاله صامتی می گویم اگر جز او کس دیگری بود اطمینان نمی کردم چون همین یک پیاله ابروی تئاتری برای من مهم است و چون صامتی بود متن را سه روزه کار کردیم تا به اجرا برسیم. از او تشکر می کنم و می گویم هرقدمی برداشت از خدا جوابش را گرفت.واقعا کار سختی بود و ژاله کار بسیار سختی داشت. هرچه بگوییم همه مسئولیت و فشار روی کارگردان است اما باید بپذیریم کسی که بار روی دوشش قرار می گیرد بازیگر است. واقعا شب اول فشار زیادی بود یک متن 55 دقیقه ای بعد از 13 سال فقط با 3 شب تمرین اجرا شد که واقعا سخت بود.

تا دل نلرزد ... در ادامه ژاله صامتی به اشاره به اهمیت استمرار و تداوم این حرکت خیریه گفت:من نمی توانم برای کسی تعیین تکلیف کنم اما امیدوار هستم که این کارها ادامه پیدا کند. امیدوارم که با اجرای این نمایش بعضی از همکاران ما تشویق شده باشند به انجام چنین کاری ، همین که قرار است یک اجرای خیریه نمایش روز شنبه برای آقای بهرامی داشته باشیم خیلی اتفاق خوبی است. همین یک اجرا و یا دو اجرا خیلی خوب است و امیدواریم بیشتر هم بشود ، برسد به ده اجرا و یا یک نمایش کامل.

حقیقت این است که تئاتر خیلی مظلوم است و به حمایت نیاز دارد و اگر مورد حمایت قرار نگیرد هیچ اتفاقی نمی افتد. به نظر من خیلی نمی شود توقع زیادی داشت. مشکلات بچه های تئاتری زیاد است. این را هم نمی گوییم که خود ما هیچ مشکل و نیاز مالی نداشتیم که آمدیم این کار را کردیم اما به هر حال نمی شود برای دیگران تعیین تکلیف کرد فقط امیدوارم باز هم این اتفاق بیافتد و خود من هم اگر فرصتی باشد باز چنین کاری را حتما انجام می دهم چون لذت آن خیلی زیاد است و من طعمش را چشیده ام.

زهرا صبری هم در ادامه می گوید: نم شود تعیین تکلیف کرد اما تا دل نلرزد اتفاقی نمی افتد. من نمی خواهم گله کنم ولی خیلی از هنرمندان از دوستان بودند که حتی برای حضور و دیدن این نمایش نیامدند. ما توانستیم رو سفید باشیم مقابل یک پدر 43 ساله که وقتی آمد اینجا گفت:من به خاطر دختر 14 ساله ام اینجا هستم یعنی حضور او و دریافت این کمک فقط برای این بود که به دخترش فکر می کرد.این آسان نبود برای او.دوستان نزدیکی بودند که نام های انچنانی داشتند اما نیامدند برای دیدن این کار و اگر این اتفاق خوب روی داد فقط مردم عادی امدند، دیدند و با همت عالی کمک کردند. من امیدوارم دل خیلی از دوستان اسم و رسم دار بلرزد و به موقع بلرزد وگرنه اگر به موقع نباشد دیگر مهم نیست.

من در پایان تشکر می‌کنم از همه دوستان و همراهانی که در این کار کنار ما بودند خصوصا تشکر از بچه های گروه 73 ، بچه های ورودی دانشگاه هنر و معماری در سال 73 از جمله مصطفی طباطبایی و علی نوربخش، مجید معلمی و آقای مهدی زاده همچنین مهسا نوروزی عکاس و مریم نظری سازنده موسیقی کار. همه همراهان و دوستان همچنین عوامل فرهنگسرای نیاوران ازجمله داوود بنی اردلان و خانم مقدم و سایر دوستان که نهایت همکاری را با گروه داشتند. در پایان هم اگر اسمی را فراموش کردم و از قلم افتاد امیدوارم دوستان ببخشند.

انتهای پیام/