به گزارش هنرآنلاین، عزت الله انتظامی بازیگر پیش کسوت سینما و تئاتر به تماشای نمایش "زندگی به روایت خنده و گریه" به کارگردانی هانی صالحی در تماشاخانه پارین نشست و جلسه نقد و بررسی این اجرا نیز به همت انجمن نویسندگان و منتقدان خانه تئاتر چهارشنبه گذشته، 29 خردادماه، در این تماشاخانه برگزار شد.

هومن نجفیان منتقد برگزار کننده این جلسه بود که در ابتدا با تحلیلی از سبک و آثار نیل سایمون و اشاره به طنز خاص موجود در داستان های چخوف که نیل سایمون، نمایشنامه "پزشک نازنین" را از آن گرفته است، گفت: نیل سایمون نویسنده ای است که در سال های اخیر با ترجمه های شهرام زرگر در ایران بسیار معرفی شد و مورد توجه قرار گرفت.

به گفته این منتقد، دلیل این توجه هم به سادگی و کم پرسوناژی آنها باز می گردد و هم این که آثار این نویسنده در ایران چندان با مشکلات نظارتی مواجه نیست.

هانی صالحی، کارگردان نمایش، در این جلسه گفت: شخصیت های نمایشنامه های نیل سایمون مشکلات و دغدغه های انسانی دارند، بنابراین می توان در همه جای دنیا و همه دوره های زمانی، آثار او را به صحنه برد.

صالحی در ادامه بیان کرد: ما در ابتدا این کار را شش ماه با گروه "پاپتی ها" (گروه حمید پورآذری) تمرین کردیم، اما بعد از دو اجرا کار متوقف شد.

صالحی افزود: خود متن اصلی "پزشک نازنین" نیل سایمون که بر اساس داستان های کوتاه چخوف است، متنی حوصله بر است، بنابراین در دراماتورژی، متن این نمایشنامه را خرد کردیم و با تلفیق متن "هتل پلازا" به شکل خرده روایت های دنبال هم آن را به صحنه آوردیم.

نجفیان همچنین با انتقاد از طراحی صحنه و نورپردازی نمایش خطاب به کارگردان گفت: مشکل اصلی اغلب هنرمندان تئاتر ایران، ترسیم تصاویر اجتماعی در فضایی نامشخص است که این تصاویر در صحنه خوب شکل نمی گیرد. شما در کارگردانی از فضا به خوبی استفاده نکرده اید و تصورات و تحلیل های ذهنی شما از این دو متن در صحنه تصویر نمی شود و در حد عناصر مبهم باقی می ماند.

کارگردان نمایش "زندگی به روایت خنده و گریه" با قدردانی از بهزاد مرتضوی، مدیر تماشاخانه پارین، که این فضا را برای اجرای تئاتر خصوصی برای همه گروه های جوان فراهم کرده است، گفت: به هر حال این سالن، برای اجرای تئاتر حرفه ای نیست و ما به دلیل آن نامناسبی که داشتیم، فکر کردیم بهترین طراحی صحنه برای این نمایش، طراحی مینی مالیستی است. از سوی دیگر ابزار اصلی کار (نور) نیز در این سالن با مشکلاتی مواجه است و ما تنها چند نور تخت داشتیم.

او افزود: من برای اجرای تئاتر دغدغه اجتماعی دارم و جامعه ایرانی را هدف قرار دادم و این کار بسیار مشکلی بود. آدم های این نمایش مربوط به دوره چخوف هستند و برای آن دوران طراحی شده اند. برای من اهمیت دارد که اگر متن خارجی را در ایران به صحنه می برم، آن را آدابته کرده و با فرهنگ و مناسبات رسومی مردم ایران نزدیک کنم. بنابراین با یافتن تشابه های فرهنگ روسیه با فرهنگ ایران، آن را در صحنه برای مخاطب ملموس می کنم.

نجفیان هم مشکلات طراحی صحنه و فضاسازی را چیزی فارغ از مشکلات سالن و کمبودهای نور دانست و گفت: شما در صحنه اول، تصاویری از جنگ بر اساس عناصر صحنه ای در ذهن مخاطب می گذارید و پیش زمینه ای از آنها برایش می سازید، اما ناگهان وارد صحنه ای از یک فضای خانوادگی "هتل پلازا" می شوید، بنابراین تصورات ذهنی شما هرگز در صحنه تصویر نمی شود و ذهنیت پررنگ اجتماعی شما در اجرا خود را نشان نمی دهد و همانند سازی هایی که از متن با کنایه پردازی طنز با جامعه امروز خود ساخته اید، نمود پیدا نمی کند.

به گفته این منتقد تئاتر وقتی در پشت اجرا، شکل منسجمی از یک تفکر وجود داشته باشد، مخاطب می تواند آن را با دوره و جغرافیای زمانه خود تطبیق دهد.

صالحی در ادامه افزود: همیشه برایم این پرسش وجود دارد که چرا مخاطب عام تنها جذب تئاتر آزاد، که بیشتر یک شو است، می شود و به تئاتر کلاسیک توجهی ندارد. بنابراین در این اجرا برایم اهمیت ویژه داشت که تئاتری اجرا کنم که علاوه بر تماشاگران خاص مخاطبان عام نیز به دیدن این نمایش بیایند، پس کار را ساده و روان گرفتم و خیلی پیچیده اش نکردم، تا این نوع مخاطب هم بتواند با کار ارتباط برقرار کند.

به گفته این کارگردان، در این نمایشنامه علاوه بر ملموس بودن آدم ها، حضور آن ها به دلایل زمانی و مکانی قابل اهمیت است.

صالحی همچنین با انتقاد از جریان نقد تئاتر ایران تصریح کرد: امروز نقد کردن، تند شده و همین موجب شده تا کارگردانان دچار خودسانسوری شوند.

نمایش "زندگی به روایت خنده و گریه" جمعه، 31 خردادماه، آخرین اجرای خود را در تماشاخانه "پارین" به صحنه برد. مریم پیروند، محمدرضا انتظامی، حمیدرضا اعلامی، راد پورجبار، غزل شریفی، آسمان مصطفایی، شکوفه مقدم و هانی صالحی بازیگران این نمایش بودند.

این نخستین جلسه نقد و بررسی انجمن نویسندگان و منتقدان خانه تئاتر در تماشاخانه پارین بود.

انتهای پیام/52/53