گروه نمایش هنرآنلاین ، در این مجال و با استناد به مهمترین رویدادهای تئاتری کشور در سالیان گذشته، مطالبات و خواسته‌های اجمالی جامعه تئاتری را در چند بند کلی به شرح زیر می‌توان بیان کرد:

1ـ سالها پیش بود که زمزمه ساخت تئاتر شهر 2 در پایتخت به گوش رسید و حتی کلنگ این مجتمع تئاتری به دست احمدی‌نژاد؛ رئیس جمهور تحت عنوان مجتمع نینوا در منطقه‌ای از تهران به نام انبار نفت زده شد.

اینکه این پروژه هنری تا به امروز چه پیشرفت عمرانی داشته است متأسفانه اطلاع دقیقی در دست نیست اما با توجه به نیاز مبرم پایتخت به تشکیلات ساختمان تئاتر حرفه‌ای به غیر از آنچه که در تئاتر شهر اصلی شاهدش هستیم لزوم اتمام احداث و بهره برداری از آن از جمله خواست های مؤکد هنرمندان تئاتر و حتی مخاطبان آن است.

2 ـ جلوگیری از اجرای طرح‌های مقطعی از جمله مطالبات دیگر تئاتری‌های پایتخت است چیزی که با توجه به نقدینگی محدود اختصاص یافته به تئاتر در دولت جدید انتظار می‌رود که منابع مالی و اعتباری طبق اصول و برمبنای حساسیت هزینه شود.

ایجاد و افتتاح از سالن‌های نمایشی ولو کوچک در سطح شهر تهران با هدف تمرکززادیی از چند مجموعه رسمی تئاتر حرفه‌ای که معمولاً در محدوده خیابان انقلاب مجتمع شده‌اند کاری بس نیکو و پسندیده است اما نباید این نکته را از نظر دور داشت که اگر ایجاد چنین فضاهایی با صرف هزینه هنگفت تنها چند صباحی بار ترافیکی اجراهای تئاتری را تعدیل کند و پس از آن از چرخه اجرایی خارج شود، کاری غیر از تحمیل هزینه در برهه‌ای از زمان که بیش از همه مسائل اقتصادی بر تئاتر سایه افکنده است خواهد داشت؛ مسئله ای که در مورد خانه نمایش 2 شاهدش بودیم که با شور و حرارت ایجاد و افتتاح شد اما در نهایت به تعطیلی آن انجامید.

3 ـ مشارکت معاونت هنری و اداره کل هنرهای نمایشی با نهادهای گوناگون فرهنگی و هنری که به تئاتر به عنوان رسالت فرهنگی و هنری خود بنا به وظیفه ذاتی و سازمانی خود توجه دارند یکی از دیگر از خواست‌ها و مطالبات اصولی هنرمندان تئاتر پیاتخت است همچنانکه شاهد هستیم ادارات، سازمان‌ها و در رأس آنها سازمان فرهنگی و هنری شهرداری تهران با در اختیار داشتن فرهنگسراها و خانه‌های فرهنگ در اغلب محلات تهران ظرفیت مناسبی از نظر تأمین و ارتقای سرانه تولید تئاتر دارند اما بنا به دلایلی که از همه آنها فقدان تفاهمنامه تئاتری است، از ظرفیت مؤثر این مراکز و فضاهای فرهنگی استفاده مطلوبی نمی‌شود و جا دارد تا چنین تعاملی صورت گیرد.

4 ـ گذشته از مواردی که در بالا به آنها اشاره شد مسئله دیگری که باید در مورد فعالیت‌های تئاتری در پایتخت مورد توجه قرار گیرد توجه به استعدادهای جوان تئاتری است که تنها محل بروز شکوفایی و خلاقیت آنها جشنواره های متعددی است که در فصل های گوناگون از سال برگزار می‌شود اما هیچ کدام از آنها آنگونه که باید و شاید زمینه را برای تزریق اندیشه نو و جوان در بدنه تئاتر حرفه ای فراهم نمی آورند و نتیجه آنکه بیشتر آنها با وجود خلاقیت بالایی که دارند در یک جشنواره به یکی دو اجرا بسنده می کنند در حالیکه با شناسایی کارشناسی شده آنها می توان امیدوار به ارتقای کیفی تئاتر حرفه ای در آینده بود.

5- در مورد تئاتر شهرستان‌ها اما مسئله پیچیده‌تر و ریشه‌ای‌تر از تئاتر تهران است؛ مسئله‌ای که باید ابتدا به زمینه‌های بروز آن توجه کرد و پس از رسیدن آن در حد قابل قبول، سایر مطالبات را براین اساس پی‌ریزی کرد و آن اینکه تئاتر در شهرستا نها باید از بنیان بازتعریف شود و با اعزام کارشناسان تئاتری سطح سواد علمی فعالان تئاتر در شهرستان‌ها را ارتقا بخشید.

فقدان چنین شرایطی در تئاتر شهرستان ها موجب پراکنده کاری شده که اغلب در مراجعت به پایتخت و دیدن چند نمایش حرفه ای روی صحنه به تقلید از آنها و بدون پشتوانه علمی و پژوهشی قصد تولید تئاتر دارند نتیجه اینکه ممکن است سهم قابل توجهی از تولید تئاتر را خلاقیت ذاتی کارگردان و عوامل گروه رقم بزند اما اثر تولید شده بر این اساس نخواهد توانست معیار معینی برای سنجش توان تئاتر شهرستانی باشد چرا که قطعاً تولید کنندگان آنها از ارائه دلایلی منطقی برای آفرینش صحنه‌های نمایش خود در مواجهه با پرسش های کارشناسی عاجز خواهند ماند.

یادداشت از: عطیه پژم

انتهای پیام/52/53