سرویس تئاتر هنرآنلاین، آیین "خنچه برو" یا "عیدی برو" چند روز مانده به سال نو انجام می‌شود در این آیین مردی که نامزد یا همسر عقدی‌اش را هنوز به خانه نیاورده هدایایی تهیه می‌کند و آنها را در طبق‌های بزرگ چوبی یا مسی می‌چیند و به وسیله طبق کش‌ها یا خوانچه‌برها به خانه عروس می‌فرستند این خوانچه‌ها با پارچه‌های مخمل رنگین تزیین می‌شوند و آینه و شمعدان و قرآن و قواره‌های پارچه، میوه‎های نوبرانه، نقل و شیرینی و... را در آن می‎چینندو بر سر طبق‌کش‌ها می‌گذارند و زنان خانواده و فامیل داماد آنها را با شادی و پایکوبی و خواندن دعا و آوای دف تا خانه عروس همراهی می‌کنند.

در بعضی مواقع بر اساس تمکن مالی خانواده داماد، اسب سواران، حاجی فیروز، گروه‌های نمایش بومی و شعبده‌بازان و پهلوانان و نوازندگان سرنا و دهل هم در کنار آنها حرکت می‌کنندکه این مراسم را به کارناوال شبیه می‌کند.

آیین دیگری که از چند روز مانده به سال نو تا سیزده انجام می‌شود آیین "شال درکی" یا شال اندازی است. کودکان به هدف گرفتن عیدی در شب‌های سال نو، شال کمر خود را از بام یا پنجره به درون خانه می‌آویزند و با گفتن "خدا برکت به خوانت بیاره، عیدی ما رو مرحمت کنید" صاحبخانه را مطلع می‌کنند.

صاحبخانه قدری شیرینی و آجیل یا خشکبار و پول در شال گذاشته و آن را تکان می‌دهد تا صاحب شال آن را بالا بکشد، اگر کسی که شال را می‌اندازد جوان باشد صاحب خانه با شنیدن صدای او می‌فهمد که کسی به خواستگاری دخترش آمده است و با پرسیدن چند سوال از هویت او مطلع می‌شود اگر موافق بود هدایایی در شال می‌گذارد و اگر مخالف بود شال خالی را تکان می‌دهد.

انتهای پیام/54/53