سرویس تئاتر هنرآنلاین، مسلم است که در ایران باستان، آیین‌ها و مراسم ویژه‌ای در مناسبتهای گوناگون اجرا می‌شده و هم اکنون بسیاری از آنها منسوخ شده‌اند و یا در نقاط دور افتاده به صورت محدود اجرا می‌شوند. بخش بزرگی از این آیین‌ها به تغییر فصل‌های سال و بویژه نوروز اختصاص داشتند که عموماً با شادی، رقص و موسیقی همراه بودند. از میان آیین‌های نوروزی که در گذشته رواج داشته، تنها تعداد اندکی همچون چهارشنبه سوری، بیرون آمدن سیاه (حاجی فیروز) و ... به ما رسیده است.

ایران به عنوان بخشی از تمدن کهن بشری، سرشار از آیین‌هاست. مشخصاً آیین‌های نوروزی، غنای زیادی دارند؛ آنچنان غنی که تأثیرات عمیق آن را در آیین‌های بسیاری از فرهنگ‌های دور و نزدیک، حتی امروز شاهد هستیم.

آیین‌های نوروزی متنوع‌اند و بی‌جهت نیست که نوروز را بسیاری نمایان‌ترین جشن‌های بهاری جهان می‌دانند. تقدس و بزرگی نوروز و آیین‌هایش از آن رو است که با ماه فروردین که ویژه فروشیها و ارواح مقدس است، شروع می‌شود. روز اول آن با نام خداوند آغاز می‌شود که اول بهار و اعتدال ربیعی و رستاخیز طبیعت و زندگی مجدد در جهان است. شهرت نوروز به نسبت دادن آن به جمشید باز می‌گردد و فردوسی بزرگ، چنین شهرتی را نصیب وی کرده و ارزش آن بدین سبب است که ایرانیان، سرشار از آیین‌هایی بوده‌اند که اکثرشان با سور و جشن و شادی همراه بوده است.

آیین‌های نوروزی، منبعی فوق‌العاده پرانرژی و سرشار از زندگی برای تئاتر ما هستند. یکی از مراسمی که جنبه نمایشی داشته "نوروزی خوانی" است که پیش از نوروز اجرا می‌شده در این مراسم نوروزی خوانها در تمام ایران راه می‌افتادند و نغمه‌های آمدن نوروز را سر می‌دادند که اشعار آنها امروزه در چندین کتاب منتشر شده است.

یکی دیگر از این آیین‌ها ظاهر شدن سیاه در خیابان‌های شهر با صورت سیاه و لباس رنگارنگ بود که مژده آمدن نوروز را می‌دادند.

آیین "میرنوروزی" آیینی دیگر است که ریشه در مراسم بسیار کهنی دارد و آن هم نماد باروری بوده است.

انتهای پیام/54/53