به گزارش هنرآنلاین، امین عظیمی در ابتدای نشست نقد و بررسی نمایش "عکس اتفاق عزیز" با اشاره به این که نمایش "عکس اتفاق عزیز" نسبت به کار قبلی کارگردان فضایی نو و تازه داشت، گفت: با دیدن این اثر بیش از هر چیز به یاد تجربیات ناتورالیست ها می افتم.
وی ادامه داد: در سال های پایانی دهه 50 نیز نمونه های زیادی از این گونه آثار در کشورمان دیده می شود و برای من سوال است که ایده شکل گیری و اجرای این اثر از کجا آمده است.
سید مهدی مساوات کارگردان نیز با بیان این که متن نمایش "عکس اتفاق عزیز" بسیار اتفاقی شکل گرفت، عنوان کرد: پس از شکل گیری متن تصمیم گرفتیم با گروه بر روی آن کار کنیم و به مرور تغییراتی در متن ایجاد کردیم و روابط را از نو ساختیم.
مساوات افزود: این اثر آنجایی شکل گرفت که متن به طور کامل اعتبار اولیه خود را از دست داده بود و ما با متنی جدید مواجه بودیم.
در ادامه فارس باقری نیز با بیان این که متن نمایش قصد دارد دوره ایی را بازسازی کند، عنوان کرد: نگرش متن به دوران دهه 60 قابل احترام و دوست داشتنی است. این اثر گزارشی از یک وضعیت است و به سراغ روانشناسی کردن شخصیت ها نمی رود.
وی با اشاره به جزییات موجود در اجرای نمایش گفت: گاهی جزییات زیادتر برای مخاطب تراکم اطلاعات می سازد و باعث می شود که تماشاچی نتواند با اثر ارتباط برقرار کند.
این منتقد تئاتر درباره متن نمایش گفت: متن نمایش به خانواده ایی می پردازد که به دلیل مشکل مالی می خواهند مادر نابینایشان را به جای کربلا به مشهد ببرند و می بینیم که آغاز نمایشنامه با پایان آن تناقض دارد و دلیلش هم این است که اثر به سرعت تمام می شود.
او گفت: همچنین آوردن بخش بمب گذاری در حرم در نمایشنامه منحرف کننده است و خود ایده فریب مادر کافی است تا داستان جلو برود. به نظر می رسد نمایش چیزی کم دارد و صحنه ایی در آن کم است. قسمت پایانی نمایش نیز امر بیرونی است که به نمایشنامه تحمیل شده است.
سید محمد مساوات نیز درباره صحنه پایانی اثر گفت: قصد داشتم تا در این صحنه دنیایی که ساخته ام را با یک کلمه برای مخاطب از بین ببرم.
وی افزود: نمایش "عکس اتفاق عزیز" بیش از آن که به کارگردانی یا متن تاکید داشته باشد بر روی اجرا و بازی بازیگران بنا شده است. من در مورد کارگردانی و متن ادعایی ندارم اما به نظرم بازی بازیگران است که اثر را می سازد.
امین عظیمی نیز با تاکید بر این که این اجرا را نمی توان رئالیستی دانست بلکه ناتورالیستی است، اظهار کرد: حس می کنم در بخش هایی از اجرا این روند دچار تناقض می شود.
سیامک اخوان بازیگر نمایش عکس اتفاق عزیز درباره بازی در نقش معلول ذهنی در این نمایش گفت: در جشنواره تئاتر ماه با دانسته های خودم تلاش کردم تا نقش را به خوبی ایفا کنم، اما برای اجرای عمومی این اثر به آسایشگاه معلولین ذهنی رفتم و رفتار های آن ها را از نزدیک مورد بررسی قرار دادم تا بتوانم به خوبی به اجرای نقشم بپردازم.
فارس باقری نیز با اشاره به بازی های یک دست این نمایش، گفت: سیامک اخوان در این اثر بازی متفاوت دارد، چرا که در آن اغراق وجود دارد در حالی که در بازی های دیگر بازیگران اغراق نمی بینیم.
وی ادامه داد: تاکید زیاد سیامک اخوان در نشان دادن معلولیت ذهنی شخصیتی که بازی می کند باعث شده تا در برخی صحنه ها نتوانیم با آن ارتباط برقرار کنیم، چرا که هر چقدر ویژگی بیشتری به چیزی بدهیم آن را بیشتر تهی می کنیم.
عظیمی هم درباره اجرای نمایش گفت: چیزی که در اجرا جای خالی اش احساس می شود سکوت است که این اتفاق معمولا در بازسازی واقعیات زندگی در نمایش ها رخ می دهد.
انتهاب پیام/52/53