سرویس تئاتر هنرآنلاین// شاید بعضی از مخاطبان نمایش "ویتسک" پس از دیدن آن احساسی دوگانه شبیه چیزی که من تجربه کردهام داشته باشند. نمایش با وجود متن شناخته شده و متفاوت، انبوه ایدههای بصری و خلاقانهاش، طولانی و کشدار و بعضی تاکیدهای کارگردان خسته کننده است. با این همه "ویتسک"به دلیل موضوع جهانشمول و انسانی اش قابل توجه است، کوشش رضا ثروتی برای تصویری کردن درونمایه اثر و نگاه تازه به موضوع استثمار، خیانت و پلشتیهایی که در یک جامعه علیه اقشار ضعیف وجود دارد، برای این نمایش امتیاز است. اما در نمایشی که کارگردانش اصرار بر نوآوری و فرار از کلیشه ها دارد، سماجت برای پرداختن به بعضی فصلها، مثل فصل درگیری ویتسک و همسرش ماری، قابل درک نیست. نمایش زمانی طولانی دارد میشد با سختگیری و وسواس بخشی از زواید و تاکیدهای کارگردان را کوتاه کرد، به ویژه در یک سوم پایانی که بحران روحی ویتسک و مشکلاتش با همسرش به اوج رسیده تماشاگر دیگر بهانه ای برای دنبال کردن نمایش ندارد، گره ها باز شده و ماجرا روشن است و بخشی از بازی های کارگردان برای بیان قصه، کشدار به نظر می رسد.
اما جدا از این احساس منفی، تماشای نمایش "ویتسک" تجربهای جالب است، انبوه ایده های کارگردان ذهن را در معرض فضایی تازه قرار می دهد، فضای وهم آلود نمایش ما را دقیقا همسو با احساسی قرار می دهد که شخصیت ناامید و تنهای نمایش -ویتسک- با آن دست و پنجه نرم می کند، میزان زجری که او از شرایط وحشتناک زندگی درک می کند، برای تماشاگران این نمایش قابل لمس است. این ویژگیها برای نمایشی که از ساختاری متفاوت و مدرن برای روایت و تاثیرگذاری بر مخاطب استفاده می کند، امتیاز کمی نیست. اما آثاری با مختصات "ویتسک" برای درک نیاز به تربیت و شناختی ویژه دارند، شاید اگر مخاطبی که با نمایش و دنیای آن بیگانه است برای نخستین تجربه اش "ویتسک" را انتخاب کند، دیگر هرگز به سراغ تئاتر نرود و تصوری که از نمایش در ذهن او شکل می گیرد، چندان جذاب نیست. شاید بهتر باشد برای نمایش هایی از این دست، تبلیغات و معرفی هوشمندانه تری انجام شود.
نمی توان از "ویتسک" صحبت کرد و به بازیگران این نمایش که همگی روی صحنه همچون ساحران تماشاگران را جادو میکنند، سخن نگفت. بخش مهمی از تاثیرگذاری نمایش به تلاش بازیگران برای اجرای درست نقش ها و قرار گرفتن در فضای انتزاعی و نمادینی که کارگردان برایشان خلق کرده بازمی گردد و یکدستی و مهارتی که در بازی های بدنی و فرمی از خود نشان میدهند و در این میان، پانتهآ پناهیها چه خالصانه خود را در اختیار نقشی قرار میدهد که اگرچه مظلوم است، اما کمتر تماشاگری با او همذات پنداری میکند. بازی در نقش زنی که به همسر از نفس افتاده و تحقیر شده خود خیانت میکند و مفتون جاذبههایی میشود که کودکش را هم از یاد می برد آسان نیست، جدا از جلوه های بیرونی نقش که آشکارا موقعیت زن را در سراشیبی سقوط نشان می دهد و پناهی ها در اجرای آنها کاملا موفق است، انرژی او در بازی تحسین برانگیز است و در کنار او بابک حمیدیان که با حضورش روی صحنه به نمایش جذابیت می دهد و نشان می دهد قدرت این را دارد که تمرکز تماشاگر را به بازی و حضور خود معطوف کند.
"ویتسک" بدون استقامت و خلاقیت بازیگرانش قطعا به این موفقیت دست نمییافت، بازیگرانی که بی آنکه بخواهند دیده شوند، روی صحنه می درخشند و بیش از هر چیز از نمایش "ویتسک" در یاد می مانند.
محدثه واعظیپور