سرویس نمایش هنرآنلاین؛ کریم خودسیانی
به خاطر مشغله کاری که در طول سال نود و نود و یک داشتم از جشنواره فجر سال قبل تا الان که چیزی به جشنواره امسال نمانده هیچ تئاتری رو نتوانستم برم ببینم. تا اینکه چند روز پیش دعوت شدم به دیدن نمایشی که بیشتر نمایش دهندگانش برایم مهم بودن نه خود نمایش... تالار مولوی... مرا یاد جشنواره ی تئاتر دانشجویی سال 79 انداخت... و البته دکور عریض و طویل کارم که فکر کنم یا هنوز توی انبار تالار مانده یا شاید هم جایی رفته که منم مجبور بشم یه روز براش نمایشنامه " گزارش سرگذشت دکور تئاترم " رو براش بنویسم...
هوا سرد بود و منم اتفاقاً با استاد عبدلله زاده که آهنگساز تئاترهای دوران دانشجوییم بود رفتیم تالار مولوی...
نمایش با «که عشق آسان نمود اول شروع شد» و با «ولی افتاد مشکل ها به اتمام رسید...»
می تونم بگم فولادی و جهانگیری به عنوان لیدر و کارگردان های این نمایش، کارشونو خوب انجام داده بودن و یه نمایش یک دستی رو ارائه داده بودن... همه چیز به همه چیز می اومد... چیزی توی ذوق آدم نمی زد و آزار دهنده نبود.... از اونجایی که معمولا گزارش سرگذشت هر روزنامه نگار ایرانی در اون زمانها تلخ و تراژیک بوده، معلوم بود با درایت رفته بودن سراغ ایجاد لحظات طنز با لهجه ی طنازانه ی اصفهانی بلکه زهر تلخی اش یا تلخی زهرش گرفته بشه و مراد(مهدی حسینی) هم انصافا خوب از پس اش براومده بود...
از همه مهمتر گریم های عالی و هنرمندانه ی حسین صالحیان بود که واقعا باعث شده بود کار یه سر و گردن از اونچه می تونست باشه بالاتر بره... بی شک گریم های باور پذیر و منطبق با همون سالهای بستر روایت قصه، چیزی بود که تاثیر مستقیمش رو روی دیگر اجزای نمایش گذاشته بود... از بازیگردانی گرفته تا حس بازیگران و حتی نورپردازی کار... فقط چیزی که به زعم من یه کم می تونست با بازنگری باهاش برخورد بشه متن اثر بود... شاید اگه نویسنده دیالوگهای زمان قاجارش رو با ادبیات مختص اون دوره می نوشت که تغییر و تفکیک زمان و حکومت ها محسوس ترمی شد خیلی تاثیر گزار و باورپذیرتر بود...
اما در کل نمایشی که دیدم منو یاد این جمله انداخت که همه چیز این نمایش به همه چیزیش می آمد از میزانسن های کارگردانی تا بازی های بازیگران. و این باعث شده بود که اثر به یک نمایش یک دست و اصطلاحا شسته رفته ای تبدیل بشه...
بعد از اتمام کار از سالن بیرون اومدیم و من هنوز در فکر دکور کارم بودم که الان به چه سرگذشتی دچار شده... ای کاش یه نفر گزارشی از سرگذشت دکور تئاترم برام می نوشت...
انتهای پیام/52/53