سرویس نمایش هنرآنلاین// فرهاد نقدعلی

اوایلِ امسال،پدرِ «علی» (بازیگر نقشِ اول این نمایش:علی برنجیان) نیز به دنیای نانشناخته سفر کرد. پدرِ علی، بی‌صدا رفت.سریع رفت،در سکوت رفت و در دامادیِ پسرش، با اجازه بزرگ‌ترها... جایش خالی بود در جمعِ بزرگ‌ترها...!

نگارش و تمرین نمایش «سیاحتنامه چاکرالدوله» شاید به نوعی برای این بود که دردِ نبودِ پدر را کم‌تر درد بکشیم و انگار تئاتر در این درمان،درمان‌گرتر از گریه است! تمرین‌های این نمایش اما، باعث نشد تا قطعه 317 بهشت‌زهرا،اشک بارمان نکند و در این بین خوشا که،فرصتی دگر شد و نمایش‌نامه «پینوکیو دروغ بگو» را هم در خلاء این نبودها،نوشتم که دوستی به نام «فرهاد تجویدی» آن را برای جشنواره امسال اجرا خواهد کرد.

اون قدیما... نوجوان که بودم،کمی لکنت زبان داشتم و آن‌قدر در تمرین‌های تئاترهای اجرانرفته،داد می‌زدم که:«سه دزد رفتند پیِ دزدیدن سه بز و... آگاممنون بر اریکه آبنوس نشست» که زبانم الحمدالله، یک وجب شد و در جوانی هم که فشارهای اقتصادی و روحی در صورت و حرکاتم نمایان شده بودند، با نوشتن دو سه نمایش‌نامه،که یکی اجرا شد و یکی نشد، بالاخره آن تیک‌های عصبی از صورتم پریدند و رفتند اما حالا،آخ... علی‌جان! «لامصب این یتیمی،اصلاً درمان ندارد!».

در این نمایش،دوستانم یک به یک جمع شدند.همه بچه‌های گروه،رفقای قدیمی هستند.تئاتر یک جور ایثار است و تئاتر ما هم،ایثارگرانش بسیارند و ممنونم از رفقا، برای مهربانی و ایثار و بزرگی‌شان...

در جمعِ دوستان،افسوس که بازیگرمان «مهیار» نیز ،عزادارِ خواهرِ جوانش «آنا هزارجریبی» بود که پارسال پرپر شد و پر کشید و حالا... همه با هم،در کنار آقای تئاتر، بر آن شدیم تا،البسه سیاه درآوریم و مقدمات عروسی «زمان‌میرزا و صغراخاتون» را روی صحنه فراهم کنیم.یک عروسی قجری!

اکنون،حس کردم بابا آمد! بابا با خنده آمد! این نمایش، با خنده‌های طولانی دوستان،جای خالی بابا را پر کرد و خبر دارم که گویی نمایش «پینوکیو دروغ بگو» نیز،کاری پرخنده شده و بسیار بسیار امیدواریم تا بتوانیم با دمِ عیسوی صحنه،خنده را زنده کنیم و برای من،خندیدن،تولدِ دوباره باباست! تلاش اینست که:تولد خنده را در اجرای این دو نمایش جشن بگیریم و شادی را که بدجوری آلزایمر گرفته و آلزایمرش نیز دارد پیشرفت می‌کند،شاید کمی درمان کنیم و سکوت را با خنده بشکنیم. با شادی... با شادی دل...!

«یاران من! این سان ـ غمین ـ نسرایید... بگذارید تا نغمه‌ای دیگر ساز کنیم... طرب‌افزاتر و بسامان‌تر... شادی... شادی... شادی،ای زیبا اخگران خدایان... ای دخت حریم قدسیان...».

«... اینک ای آدمیان! گِرد هم آیید... به خود و به اهلِ جهان،کمال خویش را بوسه دهید... هان ای برادران! بر بام خیمه اختران... پدری مهربان ماوی گزیده است...».

انتهای پیام/52/53