سرویس نمایش هنرآنلاین//محمود فرهنگ

قدمهایم را تندتر می کردم، هوای سرد بر گونه هایم تند می زید. سردی هوا را در دستهایم احساس می کردم فضای سبز میدان آزادی و چمن های گز کرده در زیر برج و تابلوی قرمز رنگ خوشید کاروان از دور نمایان بود.

بالاخره از پله های سنگی و سپس پله های سالن پائین رفتم، نمایش بعد از مدتی شروع شد از جایی ک به نمایش نگاه می کردم پیرمردی استخوانی اما پر انرژی با حرکاتی نرم و حساب شده در صحنه اول حضور پیدا کرد و سپس در صحنه دوم که حضور شاگردش در دیر است آنگاه در مقابله با سه تن از کسانی که رأس ابی عبداله (ع) را همراه دارند روبرو می‌شود.

صحنه ای نفس گیر پر از تنش و درگیری و بازی حسی فراوان و طاقت فرسا که هر بازیگر توانایی را از پای میاندازد ما و آنگاه روبرو شدن شخصیت را هب با صندوق حامل رأس ثاراله که به حق صحنه ای سخت، حسی و جان فرسا مهم و ارزشمند و پر دیالوگ به لحاظ ارتباط با تماشاچی بوده و شالوده نمایش و یکی از کلیدهای مهم برای پل زدن به اطلاعات دینی تماشاچیان است را این بازیگر خستگی ناپذیر، با موفقیت به سرانجام درست زیبا و احساس برانگیز می رساند او چنان ارتباط قوی و زیبایی با مخاطب برقرار می کند که تصورش خیلی ساده نیست و این کار از کمتر بازیگر برمی آید اما از این بازیگری ریز اندام و لاغر اما توانا و با تجربه در بیان دیالوگها به درستی و به زیبائی به همراه حرکات مناسب و ارتباط تمام عیار با مخاطب و بازیگران دیگر کارش را به سرانجام می رساند.

بازیگری که سالهاست در صحنه حضور دارد او همیشه با چهره ها و نقش های منفی در سریالها جلوه کرده و این نقش که نقشی سخت، مثبت و مملو از انرژی است را به خوبی بر تارک بازیگری ایران و پروندة بازیگریش به حق به ثبت رسانده، اشکهایش همیشه در این نقش جدی و واقعی است آنهم برای سروری که سالار شهیدان است.

طی این 34 سال آشنایی همیشه دلم می خواست تا یادداشتی در فراخور این مرد برای بازیش در این نقش بنویسم اما پس از 22 سال گذشتن از اجرای نمایش خورشیدکاروان و 11 سال بازی در این نقش که به راستی از پس آن بر آمده این اتفاق افتاد. امیدوارم سالهای سال من افتخار خدمت گذاری به ابی عبداله (ع) را داشته باشم و از حضور شایستة این بازیگر یعنی انوشیروان ارجمند بهره بگیرم.

انتهای پیام/54/53