سرویس تئاتر هنرآنلاین/محمود فرهنگ
نمایش خیابانی- نمایش گذرگاهی- نمایش میدانی و ...
این کلماتی است، واژه هایی است که سالها با من است، اولین دوستاران شهر زیبائی مریوان با آن دریاچه خاطره وارش و سیدی که کنارش رحل اقامت گزیده است برای اینکه این حرکت جلوه گر شود در فصل سرد زمستان ما را به این شهر کشاند آن روزها آینده نمایش خیابانی در ذهن و برنامه من یک برنامه چند ساله بود، آینده اش را در عرضه های مختلف برنامه ریزی کرده بودم، تمام بُعد هایش را بتواند چشم گیر باشد و ذهن گیر، اقبال مخاطب در این شهر حیرت آور بود. تلاش این بود که ریشه های نمایش ایرانی در این شیوه از تئاتر در عرضه جهانی جلوه گر شود، بدنبال خلاقیت ها بودیم و کسانی که توانایی بوجود آوردن ژانرهایی که برگرفته از نمایش های خود مان باشد بودیم.
با هزاران اجرای نمایش خیابانی در تهران و ایران دیگر بنا نداشتیم در عرض حرکت کنیم باید در عمق حرکت می کردیم، محوریت بیان و گفتگو کهنه شده بود اگر چه این آفت هنوز یقه این بخش را سخت می فشارد و اجازه رشد نمی دهد، کارگاه شناخت حرکت و زبان بدن در نمایش خیابانی را لهستانی ها به عهده گرفتند و میوه هایش همچنان در امروزه نمایش خیابانی دیده می شود.
در طرح ها موضوعات جهانی که زبان جهانی و جهان مشمول باشند را در چشم انداز می دیدیم. بهره گیری از متون و ادبیات ایرانی را سر لوحه قرار بدهیم رصد کردن کارگردانها و گروه ها و سطح رشد ارتقاء ایشان را در برنامه داشتیم. چشم انداز سه ساله در برنامه کاری بود.
تکرار گروه ها در موضوع و فرم و پرگویی همیشه تهدیدی برای خارج شدن آنها بود و ایشان همیشه مجبور به تولید جدید و خلاقیت و دور شدن از بیان بودند، شاید چند سال بعد و سالها طول کشید اما بارقه ای از آن امروز در همن جشنواره دیده می شود.
یک روز مدیری نمی دانست که توان و گنجایش این نمایش خیابانی چیست وقتی به سالن اجتماعات آمد ناگهان با جمعیتی بیش از 300 نفر مواجه شد گفت اینها همه هنرمندان نمایش خیابانی هستند گفتم اینها 35 یا 36 گروه از ایران هستند جلسه یک ساعته به چند ساعت به طول انجامید. امروز گنجایش وصف ناپذیر این بخش نامحدود است و ما به اندازه علم و عمل و برنامه ریزی و وقتی که داریم آن را جلوه گر می کنیم این بخش نیاز به فداکاری دارد چون یک چشمه خروشان و زلال است که باید آن را دید و برایش فداکاری کرد و برنامه ریزی و آینده نگری شاید اجراء یکی ازآن باشد اما نگاه عمیق و چشم انداز درست و استراتژیک که میتوان در طول سال برای تمامی اعضای نوگرا، خلاق کار باشد اما با هدف و بدون تکرار اثر.
از همین جا به دوستان به همراهان به فرزندان نمایش خیابانی که روزی دوستان مریوان خیال نمی کردند که به چه سرچشمه ای دست یافته اند که صدها اثر فرهنگی دارد تبریک می گویم من افتخار می کنم که امروز این جشنواره برای این همه استعداد و توانایی و انرژی کم است چون جوانان علاقمند و تحصیل کرده بسیارند و جوابگویی این همه عاشق سخت است.
نمایش خیابانی حالا باید حرفهای جهانی داشته باشد در خودش گم و حل نشود. جهان شمول شود با این فرهنگ غنی که در ایران اسلامی دارد توقع بیشتر و زیاد تر و عظیم تر است. تنها نباید خود را دید بلکه باید به جهان نگاه کرد تا بتوانیم نمایش خیابانی را در سکوهای بالاتری مشاهده کنیم مردم با محبت و با صفای مریوان، دریاچه زیبای این شهر و تئاتر های فداکار که تنها به خدمت فکر می کنند این روزا را به خوش سپری کنند و آسمان آبی این شهر گواه خوبی برای هنرمندان و فرزندان من باشند گوارای شما باد ای نمایش گران خیابانی در سال 91 این چند خطی بود از پدر تئاتر خیابانی
انتهای پیام/54/53