دم دمای غروب بود که به منزلت آمدم و در کنار بسترت نشستم دستهایت را در دست گرفتم و بوسیدم و بوسیدم، لحظه به لحظه تنفس شدیدتر میشد و ذره ذره دامنه ضربان قلب کندتر ... دست ها و پاها سرد شد تا لحظه ای که جان به جان آفرین تسلیم کرد... سمندریان یک چهره استثنایی بود، ماندگار بود و معلم بزرگ تئاتر بود ...
به جوانترها می گویم، به شاگردانش ... هنرجویانش و آنها که در محضرش بسیار آموختند،
به دنبال الگوهای بزرگ بروید و کار فرهنگی کنید. برای تشخص فرهنگی این مملکت تلاش کنید تجاری و تبلیغاتی و سبک نباشید تا راه سمندریان را ادامه دهید.