به گزارش گروه بین‌الملل هنرآنلاین؛ رایان وایت، کارگردان مستند "Good Ol' Freda" در این‌باره می‌گوید: "در دنیایی که به دست آوردن ۱۵ دقیقه معروفیت کاذب و کسب درآمد از شهرت دیگران به آسانی انجام می‌گیرد، متقاعد کردن فریدا که در منشی‌گری به شیوه قدیمی حفظ اسرار، وفادار باقی مانده کار آسانی نبود. برای من بررسی این نوع وفاداری یکی از انگیزه‌های اصلی ساختن این فیلم بوده است."

فریدا کلی، اولین منشی گروه بیتل‌ها و سرکرده کلوپ طرفداران آنهاست که از ۵۰ سال پیش تاکنون هرگز حاضر به بازگویی خاطراتش از دوران کار و دوستی با بیتل‌ها و خانواده‌های آنها نشده بود. او می‌گوید:"وقتی نوه‌ام به دنیا آمد، تصمیم گرفتم چیزی از خودم باقی بگذارم تا او فکر نکند مادربزرگش هیچ کار مثبتی در زندگی نکرده است."

او که برای مراسم گشایش رسمی فیلم "یادش بخیر، فریدا"، در سینمای ساندنس هالیوود به این شهر آمده، می‌گوید: "من می‌توانستم میلیونر بشوم ولی همه چیز، عکس‌ها، امضاها، دست‌خط‌ها و پیام‌های گروه را در سال ۱۹۷۴ میلادی به طرفداران بیتل‌ها دادم و هرگز به هیچ قیمتی حاضر نشدم خاطراتم را منتشر کنم."

فریدا کلی که می‌گوید هنوز هم با خاطرات آن روزها زندگی می‌کند، در سال ۱۹۶۳ میلادی یک ماشین‌نویس ۱۷ ساله ساکن لیورپول بود که هر روز در ساعت تعطیل ناهار، به کلوپ راک اند رول تاریک و نمور زیر زمینی "کاورن کلاب" می‌رفت. در آنجا بود که فریدا بین گروه‌های مختلف تازه تشکیل شده، متوجه بیتل‌ها و شیفته موسیقی آنها شد. بنابر گفته خود او؛ "شاید بیشتر از ۱۹۰ بار، توی آن سرداب نمناک اجراهای بیتل‌ها را تماشا کردم. از همان روزهای اول هم به اتفاق یک دختر دیگر "فن کلاب" (کلوپ طرفداران) بیتل‌ها را تشکیل دادیم."

برایان اپستین، مدیر برنامه‌های بیتل‌ها که از خانواده‌ای اشرافی و مد روز آمده بود، می‌توانست به راحتی منشی متشخص و با تجربه‌تری را برای کار در دفتر بیتل‌ها پیدا کند اما در عوض فریدای ساده و صمیمی را استخدام کرد.

فریدا کلی می‌گوید: "ما بالای طبقه دوم یک فروشگاه لوازم خانگی دفتری داشتیم. اعضاء گروه هر روز چند بار به آنجا سر می‌زدند. اوائل کار، آنها کنار میز من روی یک صندلی می‌نشستند و اغلب در حد یک یا دو جمله با من گفت‌وشنود داشتند."

فریدا می‌گوید: "من که مثل هر دختر نوجوان دیگر آن زمان عاشق و شیدای آنها بودم هر روز در این دنیای شبه‌رویایی که شانس زندگی در آن را پیدا کرده بودم فانتزی تازه‌ای را در ذهن خودم می‌ساختم. مثلا فکر می‌کردم امروز پل از من قرار ملاقات می‌خواهد یا فردا او و ریچارد (رینگو) سر من دعوایشان خواهد شد."

البته جز یک بار که در نشریات انگلیسی به اشتباه شایع شد که پل مک کارتنی از فریدا کلی خواستگاری کرده است، هرگز چنین اتفاقی نیافتاد. به نوشته بی.بی.سی، حقوق بیتل‌ها را هم فریدا پرداخت می‌کرد: "به هرکدام ۵۰ پوند پول نقد می‌دادیم که هرکاری می‌خواهند با آن انجام بدهند اما بقیه پول دستمزدها به حساب‌شان واریز می‌شد."

فریدا از آن زمان تا از هم پاشیدن گروه در سال ۱۹۷۴ میلادی به کار انتشار ماهنامه بیتل‌ها و پاسخ دادن به نامه‌های طرفداران آن‌ها سرگرم بود. او این شغل را با چنان صداقتی انجام می‌داد که حتی یک بار رینگو را وادار کرد تا یک شب روی روبالشتی که یکی از دختران طرفدار او برایش دست‌دوزی کرده بود بخوابد. او حتی تکه‌هایی از پارچه پیراهن پل مک‌کارتنی را برای تعدادی از طرفداران او فرستاد. طرفدارانی که به گفته فریدا نمی‌توانستند بدون این یک تکه پارچه شب را به صبح برسانند.

طرفدارهای بیتل‌ها از تمام دنیا نامه‌هایشان را به آدرس "بیتل‌ها، لیورپول، انگلستان" می‌فرستادند اما ماموران پست همگی نشانی خانه فریدا را که در ابتدا آدرس رسمی طرفداران گروه بود می‌دانستند.

فریدا می‌گوید: "کیسه کیسه کاغذ می‌آمد. تا جایی‌که می‌توانستیم جواب می‌دادیم. اعضاء گروه عکس‌هایشان را با دقت و حوصله امضاء می‌کردند و ما آن‌ها را برای هوادارانشان پست می‌کردیم. اما بعد از مدتی تعداد نامه‌ها به قدری زیاد شد که همیشه یک تپه کاغذی در کنار دفتر کار من باقی بود."

یک بار فریدا چند تن از کارمندانش را که به دروغ موهای خودشان را به نام موی بیتل‌ها برای طرفداران آنها فرستاده بودند اخراج کرد: "دلیلی نداشت این کار را بکنند. من خودم با سلمانی بیتل‌ها قرار داشتم که موهای چیده شده آن‌ها را به دست من بسپارند." فریدا می‌گوید برای اینکه بتواند از چهار بیتل محبوب میلیون‌ها زن و دختر جوان در سراسر دنیا عکس‌های امضاء شده بگیرد و جواب سئوال‌های طرفداران آن‌ها را که مستقیما از خود بیتل‌ها می‌پرسید به دست بیاورد، کم‌کم تبدیل به یکی از اعضای خانواده آن‌ها شد.

"من از همان روزهای اول با پدر و مادر اعضاء گروه آشنایی و دوستی پیدا کردم. البته جز جان که مادرش را از دست داده بود و با خاله‌اش میمی زندگی می‌کرد. جان همیشه از میمی حساب می‌برد. پدر پل به من در مورد مذهب و انواع قهوه آگاهی داد. پدر و مادر جورج بیشتر از دیگر اعضاء بیتل‌ها از موفقیت پسرشان لذت می‌بردند. من رقص‌های قدیمی را از آن دو یاد گرفتم که همیشه در خانه‌شان مهمانی داشتند. اما در عین حال خیلی هم مواظب جورج بودند. آقای هریسون به من رقص والس یاد می‌داد و آنقدر قدش بلند بود که من به سختی به شانه‌هایش می‌رسیدم."

فریدا روزهای چهارشنبه هر هفته به خانه رینگو استار می‌رفت: "مادر رینگو زن ساده و شیرینی بود که هروقت برای کاری به خانه آن‌ها می‌رفتم مرا به خوردن یک فنجان چای و گاهی تخم مرغ نیمرو و سیب زمینی سرخ کرده دعوت می‌کرد و ما مدت‌ها با هم گپ می‌زدیم."

تصویر بیتل‌ها از دیدگاه فریدا

فیلم ۸۶ دقیقه‌ای "فریدا، یادش بخیر" در واقع تصویری است که فریدا کلی از بیتل‌ها و برایان اپستین معروف به "اپسی" در اختیار تماشاگر می‌گذارد. فیلم که امسال یکی از گزیده‌های اصلی فستیوال جنوب در جنوب غربی تگزاس بوده، با صحنه‌هایی از زندگی امروز فریدا آغاز می‌شود که هنوز هم به عنوان منشی در اداره‌ای در لیورپول مشغول به کار است.

داستان‌هایی از دوران کار و دوستی فریدا با بیتل‌ها را از زبان او و اغلب در همان اماکنی که این وقایع در آن اتفاق افتاده، درگوشه و کنار شهر لیورپول، می‌شنویم.

فیلم در لحظه‌هایی ردپای بیتل‌ها را در اولین بازگشت موفقیت‌آمیز آن‌ها به شهر زادگاهشان پس از یک معروفیت جهانی دنبال می‌کند.

در تالار کنسرت مهم و بزرگ امپایر، لوژ مخصوص اپسی و منشی‌اش فریدا را می‌بینیم و روی بالکن وسیعی می‌رویم که بیتل‌ها در آن زمان از بالای آن برای هزاران تن از طرفداران خود دست تکان داده‌اند.

در صحنه‌هایی دیگر به اطاق زیرشیروانی فریدا می‌رویم و در گشت‌وگذاری درگذشته‌های نیم قرن پیش، آلبوم عکس‌های یادگاری او با بیتل‌ها را ورق می‌زنیم. صفحه‌های ۴۵ دور تک آهنگی آنها را روی یک گرامافون قدیمی گوش می‌کنیم با صدای بیتل‌های نوجوان که می‌خوانند:

"...و من او را دیدم که آنجا ایستاده است."

یکی دیگر از مشخصه های ویژه فریدا، تاب و تحمل بداخلاقی های برایان اپستین مدیر برنامه‌های بیتل‌ها بود: "خوب ما حدود ۱۰ سالی از اپسی کوچک‌تر بودیم و همه از او به شدت حساب می‌بردیم. او دائما افراد را اخراج می‌کرد و بعضی‌ها را هم دوباره به سرکارهایشان برمی‌گرداند. یک بار من اشتباهی کردم که باعث شد او عصبانی بشود و سرم فریاد بکشد. یادم است آن روز جان (لنون) واسطه شد و مرا که از ترس به لرزه افتاده بودم از مخمصه نجات داد."

فریدا کلی در پاسخ به این سئوال که آیا در ۵۰ سال گذشته از کار منشی‌گری لذت برده می‌گوید: "نه به اندازه زمانی‌که برای بیتل‌ها کار می‌کردم."

انتهای پیام/32/