به گزارش گروه بین الملل هنرآنلاین؛ این نمایشگاه نه تنها تاکیدی بر اهمیت حفظ و نگهداری آثار پیکاسو بر روی دیوارها و نماهای بیرونی و فضاهای داخلی دو ساختمان دولتی معروف در اسلو است بلکه نشاندهنده منحصربفرد بودنشان از نظر سبک مدرن معمارى و مواد ساختمانى بکار رفته در آنها یعنى بتُن است که در زمان خود (دهه پنجاه و شصت میلادی)، بسیار غیرمتعارف و رادیکال بود و اکنون بخش مهمی از تاریخ معمارى نروژ پس از جنگ جهانى دوم به شمار می‌رود.

دیوارنگاره‌های بتنى پیکاسو عمدتا برای نماهای بیرونی ساختمان و فضاهای خاص داخلی مثل پله‌ها، راهروها و سالن‌های انتظار طراحی شده‌اند. به گفته لیف انکر، هنرمند معمار نروژی، این مجموعه کارها، بخاطر نوع هنر طراحی، معماری و موادی که استفاده شده، در تاریخ هنر اهمیت دارند و از این نظر منحصر بفرد هستند. او اعتقاد دارد از این ساختمان‌ها باید به عنوان یک واحد هنری حفاظت کرد.

پیکاسو در مجموع 5 اثر براى این بناها طراحى و اجرا کرد که بیشتر نقش مایه‌هایى ساده شده، با بن مایه‌هایى برگرفته از افسانه‌هاى کهن اسکاندیناوى و همچنین شیوه زندگى و معاش سنتى ساکنان این سرزمین (اغلب ماهیگیرى) است. /عکس از کارل نسیار

بعد از حمله تروریستی ۲۲ ژوئیه ۲۰۱۱، دولت نروژ طرح تخریب این ساختمان‌ها را مطرح کرد. اما به گزارش سازمان میراث فرهنگى که پس از بررسى‌هاى دقیق و فنى منتشر کرده، زیرساخت این بناها علیرغم آسیب‌هاى حاصل از انفجار، همچنان قابل استفاده‌ هستند و از نظر ایمنى نگران کننده نیستند. به نوشته بی.بی.سی، این ساختمان‌ها که بلوک Y و بلوک H خوانده می‌شوند، از مدت‌ها قبل از انفجار تروریستی در دست طرح بازسازی ادارات دولتی نروژ قرار داشتند.

مردان ماهیگیر، اثر پیکاسو، نماى بیرونى بلوک Y. این ساختمان‌ها نه تنها اهمیت دارند بلکه به لحاظ تاریخ معماری نروژ پس از جنگ جهانی دوم نیز حائز اهمیت هستند.

دیوارنگاره "مرد ماهی‌گیر" اثر پیکاسو، که براى فضاى داخلى ساختمان بلوک Y طراحی و اجرا شد.

کارل نسیار، معمار نروژى، کسى که از پیکاسو دعوت کرد تا در پروژه هنرى دیوارنگارى ساختمان‌هاى دولتى اسلو شرکت کند، همکاری نسیار و پیکاسو، به مدت ۱۷سال و تا زمان مرگ پیکاسو در سال ۱۹۷۳ ادامه یافت.

این ساختمان‌های مدرن بتنى در دهه‌های پنجاه و شصت میلادى، در اسلو بنا شده‌اند، در دورانی که استفاده از بتن در معماری پس از جنگ جهانی دوم در نروژ، سبکى رایج بود.

انتهای پیام/32/